II SA/Łd 747/25

Dnia 30 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Olejniczak Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Asesor WSA Beata Czyżewska Protokolant Specjalista Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi E. R. i T. R. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 15 marca 2023 roku nr LXXIII/2193/23 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi obejmującej doliny rzek J. i O., położonej w rejonie ulic: [...],[...],[...],[...],[...] i [...] oddala skargę. 1. Rada Miejska w Łodzi w dniu 15 marca 2023 r. podjęła uchwałę nr LXXIII/2193/23 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi obejmującej doliny rzek J. i O., położonej w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2023 r., poz. 3046). 1. Skargę na powyższą uchwałę wnieśli E. R. i T.R., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata, zaskarżając ją w części dotyczącej ich nieruchomości, tj. działek nr nr ewid. [...] i [...], obręb [...]. 1. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. 2024 r. poz. 1130 ze zm.) w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. 1997 r. nr 78, poz. 483) poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie w toku procedury planistycznej prawa własności przysługującego skarżącym oraz zakazanie lokalizacji budynków na obszarze, na którym znajdują się nieruchomości skarżących, bez wyważenia interesu prywatnego, co stanowi zbyt daleko idącą i naruszającą zasadę proporcjonalności ingerencję w prawo własności skarżących i jawi się, jako nadużycie władztwa planistycznego gminy - które to naruszenia doprowadziły w konsekwencji do naruszenia prawa skarżących do swobodnego realizowania uprawnień właścicielskich poprzez drastyczne ograniczenie możliwości zabudowy tej nieruchomości. 2. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz stwierdzenie, że zaskarżona uchwała nie może być wykonywania w zakresie odnoszącym się wyłącznie do nieruchomości skarżących, a także o zasądzenie na rzecz skarżących łącznie (do niepodzielnej ręki) kosztów postępowania według norm przepisanych. 3. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że są właścicielami nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...], oznaczonej nr ewid. gruntów [...] i [...], obręb [...]. Dokonali zakupu ww. nieruchomości odpowiednio w 2009 r. i 2002 r., z zamiarem zrealizowania na nich inwestycji mieszkaniowej. Na moment zakupu i podejmowania planów inwestycyjnych na obszarze, na którym znajdują się ww. działki, nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Decyzją Prezydenta Miasta Łodzi nr DAR-UA-X.416.2017 z dnia 14 marca 2017 r. ustalone zostały warunki zabudowy dla realizacji w Ł. przy ul. [...], na terenie oznaczonym, jako części działek ewidencyjnych [...] i [...], działka drogowa numer [...] oraz fragment działki drogowej nr [...] w obrębie geodezyjnym numer [...] inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z wbudowanymi garażami, budynkami portierni z wiatą rowerową, stacji transformatorowej, zadaszonych śmietników, układu komunikacji wewnętrznej z miejscami parkingowymi i chodnikami, plac zabaw, przyłączy i instalacji – elektrycznej, gazowej, wodociągowej i kanalizacji sanitarnej oraz fragmentu drogi ulicy [...] od działki numer [...] do ulicy [...] ze skrzyżowaniem ulic [...] ze zjazdem. Decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 647/17, jednakże li tylko z uwagi na nieuprawnione, w ocenie Sądu, ograniczenie obszaru planowanej zabudowy. WSA w Łodzi nie stwierdził jednak, ażeby na przedmiotowych działkach nie była możliwa realizacja zamierzonego przedsięwzięcia. 4. Ponadto skarżący wyjaśnili, że celem przygotowania się do realizacji inwestycji, rozpoczęli wycinkę drzew znajdujących się na terenie planowanej inwestycji. Decyzją Prezydenta Miasta Łodzi nr ZK/5/19 z dnia 5 czerwca 2019 r., znak: DSS-OŚR-II.6132.1.2017.KP, skarżącym została naliczona kara w wysokości 2.776.673,78 zł tytułem kary administracyjnej za wycięcie bez wymaganego zezwolenia organu gminy 298 sztuk drzew, rosnących na terenie ww. nieruchomości. Zasadniczym powodem nałożenia kary w takiej wysokości była okoliczność, co przyznało m.in. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi rozpoznające odwołanie od wspomnianej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi, powiązania wycinki drzew z prowadzoną przez skarżącego T.R. działalnością gospodarczą, której przedmiotem jest wznoszenie budynków oraz planami realizacji inwestycji mieszkaniowej. 5. W dalszej kolejności skarżący wskazali, że zgodnie z zaskarżoną uchwałą ich nieruchomości znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem 10ZN, w którym obowiązuje całkowity zakaz lokalizacji budynków i na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały prawo skarżących zostało w znaczący sposób ograniczone. 6. Zdaniem skarżących, w przedmiotowej sprawie nie doszło do zachowania zasady proporcjonalności, skoro na skutek podjęcia uchwały ich prawo własności zostało ograniczone do tego stopnia, że na nieruchomości dotychczas dedykowanej pod zabudowę, co, do której zresztą była wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy uwzględniająca budowę osiedla mieszkaniowego, w efekcie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została uniemożliwiona jakakolwiek zabudowa. Jednocześnie skarżący podkreślili, że za określeniem takiego sposobu przeznaczenia terenu, który przewiduje bezwzględny zakaz lokalizacji budynków, nie przemawiały w żadnym razie kwestie środowiskowe, a ponadto w bezpośrednim sąsiedztwie ich nieruchomości znajduje się liczna zabudowa mieszkalna. 2. W odpowiedzi na tę skargę Rada Miejska w Łodzi, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o odrzucenie skargi, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku, o oddalenie skargi i oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały we wskazanej części. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ wskazał, że skarżący nie przedstawili żadnych dowodów wskazujących prawo własności działek nr nr ewid. [...] i [...]. 1. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że skarżący nie brali udziału w toku procedury planistycznej, w szczególności nie składali wniosków ani uwag do projektu planu miejscowego. Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków działki nr nr [...] i [...], w obrębie [...] posiadają grunty sklasyfikowane, jako użytki rolne: Ps – pastwiska trwałe, R - grunty orne oraz Lz – grunty zadrzewione i zakrzewione. Polityka miasta wobec powyższego obszaru przewidywała jego ochronę poprzez wyłączenie go spod zabudowy, z uwagi na istniejący system przyrodniczy. Dla działek nr nr [...] i [...], w obrębie [...], obowiązywał do 31 grudnia 2003 r. "Plan zagospodarowania przestrzennego Łodzi" zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi Nr LVII/491/93 z dnia 2 czerwca 1993 r. Zgodnie z jego ustaleniami obszar objęty planem wchodził w skład terenów określonych jako Z.E3.12 - tereny otwarte dolin rzecznych, współtworzące system ekologiczny, z polityką ochronną, z zachowaniem istniejącego układu fizjograficznego i przyrodniczego. 2. Organ podkreślił, że zgodnie z polityką planistyczną Miasta Łodzi dla objętego uchwałą obszaru, zawartą w każdym z obowiązujących dotychczas studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (uchwalone w: 2002, 2010 i 2018 r.), przedmiotowe nieruchomości zawsze były sytuowane w strefie niezurbanizowanej miasta, współtworzącej system przyrodniczy miasta i wyłączonej z możliwości zabudowy. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że opracowanie ekofizjograficzne sporządzone do projektu planu miejscowego wskazuje na omawiany obszar, jako ważny element systemu ekologicznego miasta zaś jego bogactwo przyrodnicze powinno podlegać ochronie poprzez wskazanie odpowiednich kierunków jego użytkowania, by jego najcenniejsze zasoby nie zostały zniszczone lub utracone. 3. W dalszej kolejności organ wskazał, że nieruchomości skarżących w przedmiotowym planie miejscowym znajdują się w terenie 10ZN oznaczonym, jako teren zieleni naturalnej (teren 10ZN). Jako przeznaczenie podstawowe terenu przewidziano teren zieleni naturalnej, a jako przeznaczenie uzupełniające: teren wód powierzchniowych śródlądowych, teren zieleni urządzonej, teren usług sportu i rekreacji, teren komunikacji pieszej, teren komunikacji rowerowej oraz teren infrastruktury technicznej, z wyłączeniem terenów: gazownictwa, obsługi produktów naftowych i gospodarowania odpadami (§ 23 ust. 2 uchwały). Dodatkowo przez nieruchomość skarżących przebiegają sieci infrastruktury technicznej - linia napowietrzna 110 kV, która ogranicza możliwość wykorzystania działki zgodnie z § 11 pkt 3 uchwały. Ponadto północne fragmenty obu działek znajdują się w zasięgu: korytarza ekologicznego - zasięgu morfologicznego doliny rzek J. i O., dla którego obowiązują ustalenia § 7 pkt 2 lit. a oraz § 7 pkt 5 lit. b uchwały. Organ zwrócił przy tym uwagę, że działka nr [...] w części północnej znajduje się w zasięgu: - obszaru szczególnego zagrożenia powodzią, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat (p=10%), dla którego obowiązują ustalenia § 9 uchwały, - obszaru szczególnego zagrożenia powodzią, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat (p=0,1%), dla którego obowiązują ustalenia § 9 uchwały, - obszaru szczególnego zagrożenia powodzią, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest niskie i wynosi raz na 500 lat (p=0,2%), dla którego obowiązują ustalenia § 7 pkt 6 ww. uchwały. 4. Organ wyjaśnił, że nieruchomości położone przy ul. [...], oznaczone, jako działki nr nr [...] i [...], w obrębie [...] w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi zostały zakwalifikowane do strefy terenów wyłączonych spod zabudowy - jednostka funkcjonalno-przestrzenna "O" - tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo. Jednostka ta obejmuje obszary kluczowe dla systemu przyrodniczego, pełniące funkcje klimatyczne, biologiczne i krajobrazowe, położone na obrzeżach miasta, w tym doliny rzeczne oraz korytarze napowietrzające. W ramach jednostki o symbolu "O" dopuszczalne jest przeznaczenie terenów pod: tereny rolne, rekreacyjno-wypoczynkowe, ogrodów działkowych, eksploatacji powierzchniowej kopalin. Dla jednostki tej Studium ustala konieczność zatrzymania rozpoczętych procesów urbanizacji poprzez zakaz wyznaczania nowych terenów zabudowy poza terenami istniejącego zainwestowania. Polityka zawarta w dokumencie Studium oraz stan istniejący zostały uwzględnione w uchwalonym planie miejscowym. Zawarta w Studium jednostka funkcjonalno-przestrzenna "O" stanowi, co do zasady strefę wyłączoną spod zabudowy, przewidując jedynie ściśle określone wyjątki w tym zakresie. Głównym celem polityki przestrzennej na tym obszarze jest m.in. zachowanie istniejących elementów systemu przyrodniczego, zachowanie otwartego krajobrazu miasta, jak i jego ochrona oraz ochrona poszczególnych elementów systemu przyrodniczego. Mając na uwadze zapisy Studium dla tego obszaru, podstawowym celem sporządzenia planu była: ochrona terenów zieleni stanowiących system przyrodniczy Miasta, pełniący rolę rekreacyjno-wypoczynkową i klimatyczno-biologiczną, ochrona walorów krajobrazowych dolin rzek J. i O. oraz ich otoczenia, jako terenów współtworzących system ekologiczny miasta oraz poprawa jakości zamieszkania na terenach sąsiednich osiedli mieszkaniowych. Ewentualne wyznaczenie nowych terenów budowlanych na przedmiotowej działce stałoby w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego Studium. Zdaniem organu, nowe struktury zabudowy stanowiłyby ingerencję w otwarty krajobraz oraz stałyby w sprzeczności z bilansem potrzeb i możliwości rozwojowych miasta będącym podstawą przyjętych w obowiązującym Studium rozwiązań przestrzennych. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego regulując zasady zagospodarowania terenów zapobiega procesom niekontrolowanego rozlewania się zabudowy na terenach dolin rzecznych - w przypadku przedmiotowych nieruchomości są to niezabudowane tereny zieleni zlokalizowane w dolinie rzeki O.. 5. W ocenie organu, wprowadzone w zaskarżonym planie miejscowym przeznaczenie terenu 10ZN, w ramach którego znajdują się działki należące do skarżących, jest konsekwencją zapisów Studium, jako dokumentu kierunkowego Gminy określającego zasady polityki przestrzennej obowiązujące na jej terenie, a który to dokument na mocy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest wiążący dla organów planistycznych przy sporządzaniu projektu planu miejscowego. W granicach określonych przez Studium Gmina skorzystała z przysługującego jej władztwa planistycznego, ustalając podstawowe przeznaczenie terenu 10ZN jako zieleń naturalną oraz określając sposób jego zagospodarowania, co nastąpiło z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa. 6. Zdaniem organu, dla treści ustaleń poczynionych w zaskarżonej uchwale w ramach terenu 10ZN, irrelewantnym pozostaje podnoszony przez skarżących fakt zamierzeń inwestycyjnych jakie w planach mieli od lat oraz fakt wydania (nawet prawomocnej) decyzji o warunkach zabudowy. Organ zwrócił przy tym uwagę na odmienny charakter prawny planu miejscowego i decyzji o warunkach zabudowy oraz na brak jakiegokolwiek wpływu ustaleń zawartych w tej decyzji na rozwiązania przyjmowane w planie miejscowym. Brak jest podstawy prawnej, z której to miałoby wynikać, że ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy determinują treść planu miejscowego obejmującego teren, do którego odnoszą się te ustalenia. Wprost przeciwnie, ustawodawca w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. przewidział, że jeżeli dla danego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy, to organ stwierdza jej wygaśnięcie. Ochrona praw nabytych została przewidziana tyko dla wydanych ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 65 ust. 2 u.p.z.p.). 3. W piśmie z dnia 19 listopada 2025 r. skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata, wskazali numer księgi wieczystej prowadzonej dla działki nr [...], a w stosunku do działki nr [...] wyjaśnili, że nie jest prowadzona dla niej księga wieczysta. Jednocześnie podkreślili, że w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały, jak i w dacie wniesienia skargi skarżącym przysługiwało i w dalszym ciągu przysługuje prawo własności ww. działek. W załączeniu przedłożono wpis z księgi wieczystej i odpisy wypisów z rejestru gruntów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: 1. Skarga nie jest zasadna. 1. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), [dalej: "P.p.s.a."], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie zaś do art. 147 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. 2. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie uczyniono uchwałę nr LXXIII/2193/23 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 15 marca 2023 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi obejmującej doliny rzek J. i O., położonej w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2023 r., poz. 3046), [dalej odpowiednio "uchwała" lub "m.p.z.p."]. Uchwała została przyjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40), [dalej: "u.s.g."] oraz art. 14 ust. 8 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503, 1846, 2185 i 2747), [dalej: "u.p.z.p."]. 3. Zaskarżona uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, co wynika wprost z treści przepisu art. 14 ust. 8 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym na dzień jej podjęcia. Bez wątpienia więc należy ona do kategorii aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego, stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. 4. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że rozpoznawana skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r. nie wymaga, by złożenie skargi na uchwałę organu gminy było poprzedzone uprzednim wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) przepisy art. 52 i art. 53 P.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą oraz przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Oznacza to, że w przypadku uchwał wydanych po 1 czerwca 2017 r., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, nie ma obowiązku uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 u.s.g. prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę z zakresu administracji publicznej ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone takim aktem. 5. Sąd dokonując oceny dopuszczalności złożonej skargi podkreśla, że przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej normy art. 50 P.p.s.a. określającej legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Strona inicjująca postępowanie sądowe w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną (interes prawny), a także musi wykazać, że ze względu na istnienie tego związku zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jej sytuację prawną, pozbawiając np. uprawnień lub uniemożliwiając ich realizację (naruszenie interesu prawnego). 6. Nie budzi, zdaniem Sądu, wątpliwości, że skarżący są współwłaścicielami na zasadzie ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej dz. ewid. nr [...], obręb [...] (pow. 1,4750 ha). Jeśli zaś chodzi o dz. ewid. nr [...] (pow. 1,5137 ha), obręb [...], to wedle oświadczenia pełnomocnika skarżących (pismo procesowe z 19 listopada 2025 r.) dla tej działki nie jest prowadzona księga wieczysta, stąd przedłożone zostały wypisu z rejestru gruntów na potwierdzenie przysługującego skarżącym prawa własności. Co prawda rejestr gruntów nie przesądza o prawie własności, jednak mając na uwadze fakt przysługiwania skarżącym prawa własności do dz. ewid. nr [...], w ocenie Sądu zasadnym jest przyjęcie istnienia po stronie skarżących interesu prawnego we wniesieniu skargi, a interes ten – w ocenie skarżących - został naruszony z uwagi na wynikające z zaskarżonej uchwały ograniczenia w zabudowie wskazanych wyżej działek. Tym samym skarga uznana została za dopuszczalną. Co istotne, badaniu podlega skarga tylko w granicach interesu prawnego skarżących (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 października 2025 r., II SA/Kr 755/25; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). 7. Ocena, czy uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności nawet w części na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., dokonywana jest na gruncie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. wynikają więc dwie podstawowe przesłanki zgodności z przepisami prawa uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a mianowicie, przesłanka materialnoprawna obejmująca uwzględnienie zasad sporządzania planu miejscowego oraz przesłanka formalnoprawna, obejmująca zachowanie procedury sporządzenia planu i właściwości organu. 8. Abstrahując od tego, że w skardze nie podniesiono zarzutów dotyczących procedury uchwalania planu, to skład orzekający w niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu szczegółowej analizy akt sprawy, nie dopatrzył się uchybień naruszających w sposób istotny tryb sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Procedura została przeprowadzona zgodnie z wymogami wynikającymi z u.p.z.p. W szczególności zaś projekt uzyskał wymagane prawem opinie oraz uzgodnienia, do projektu planu sporządzono prognozę oddziaływania na środowisko, zapewniono udział społeczeństwa, uczyniono zadość obowiązkom związanym z publikacją stosownych ogłoszeń. Powyższe oznacza, że brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Na marginesie należy zauważyć, że skarżący nie brali udziału w procedurze planistycznej. W aktach sprawy znajduje się natomiast wniosek, który wpłynął dnia 7 marca 2022 r., dotyczący terenów zieleni w granicach obszaru objętego przystąpieniem do sporządzenia planu miejscowego. Wnioskodawca wniósł o ochronę terenów zieleni, stanowiących cenny obszar przyrodniczy położonych w granicach obszaru objętego przystąpieniem. We wniosku tym znajduje się także odniesienie do inwestycji planowanej przez skarżących na stanowiących ich własność działkach. Jak wynika z treści wniosku mieszkańcy nie godzili się na realizację planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie osiedla mieszkaniowego składającego się z dziesięciu 3-kondygnacyjnych budynków mieszkalnych częściowo z parkingami podziemnymi. Prezydent Miasta Łodzi postanowił wniosek uwzględnić (Zarządzenie nr [...] Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 18 maja 2022 r.). 9. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.z.p. stanowi zaś, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. Tak więc postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy mają dla organów wykonawczych gminy charakter wiążący przy sporządzaniu projektów miejscowych planów, bowiem ustalenia projektu planu są konsekwencją ustaleń studium (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1294/07). 10. Jak wskazano już wyżej, działki skarżących znajdują się na terenie objętym zaskarżoną uchwałą. Dz. ewid. nr [...] skarżący nabyli w 2002 r., natomiast – stosownie do oświadczenia zawartego w skardze – dz. ewid. nr [...] w 2009 r. Skarżący podnieśli, że gdy nabywali działki nie obowiązywał żaden plan. Odnosząc się do ww. argumentu strony skarżącej Sąd wskazuje, że do 31 grudnia 2003 r. obowiązywał plan ogólny uchwalony w dniu 2 czerwca 1993 r. uchwałą nr LVII/491/93. Powyższe oznacza, że w chwili nabycia dz. ewid. nr [...] ww. plan jeszcze obowiązywał. Wynika z niego, że zarówna działka nr [...] – nabyta w 2002 r., jak i działka nr [...] znajdowały się na terenie oznaczonym symbolem Z.E3.12. (Z - tereny zieleni urządzonej, E3 - tereny otwarte dolin rzecznych, współtworzące system ekologiczny, 12 - polityka ochronna, z zachowaniem istniejącego układu fizjograficznego i przyrodniczego). W dniu nabycia dz. ewid. nr [...] skarżącym, z założenia, powinno być znane przeznaczenie tej działki we ww. planie. Powyższe, w ocenie Sądu, oznacza brak podstaw do przyjęcia, że w chwili nabycia tej działki skarżącym nie było znane przeznaczenie tej działki w planie. Jak wynika z akt sprawy, ww. działki skarżących przylegają do siebie, znajdują się nad rzeką O. Nie ulega też wątpliwości, że część działek skarżących znajduje się na terenie zalewowym. Z części graficznej mapy planu wynika, że niewielkie obszary tych działek (w części północnej) znajdują się na terenach zalewowych. Również niewielka część tych działek – w ich południowej części - znajduje się w strefie ochronnej w związku z przebiegiem linii napowietrznej 110 kV. Zgodnie z rejestrem gruntów dz. ewid. nr [...] i [...], w obrębie [...] obejmują grunty sklasyfikowane, jako użytki rolne: Ps – pastwiska trwałe, RV/RVI - grunty orne oraz Lz – grunty zadrzewione i zakrzewione. 11. Zgodnie z Uchwałą nr LXIX/1753/18 z dnia 28 marca 2018 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi, [dalej: "Studium’], działki skarżących znajdują się na terenie oznaczonym symbolem O, dla której przewidziano następujące przeznaczenie: tereny wyłączone spod zabudowy oraz tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo. Charakterystyka jednostki: Obszary kluczowe dla systemu przyrodniczego, pełniące funkcje klimatyczne, biologiczne i krajobrazowe, położone na obrzeżach miasta, w tym doliny rzeczne oraz korytarze napowietrzające (s. 65 Studium). Główne cele polityki przestrzennej dla tego obszaru: 1) Zachowanie istniejących elementów systemu przyrodniczego. 2) Zachowanie otwartego krajobrazu miasta oraz jego ochrona. 3) Ochrona poszczególnych elementów systemu przyrodniczego. 4) Przywrócenie walorów przyrodniczych obszarom zdegradowanym. Dopuszczalne przeznaczenie: tereny rolne, rekreacyjno-wypoczynkowe, ogrodów działkowych, eksploatacji powierzchniowej kopalin. Dopuszczalne z ograniczeniami: 1) Tereny zabudowy związanej z produkcją rolną – wyłączenie w zakresie obiektów istniejących z możliwością rozbudowy istniejących siedlisk. 2) Tereny zabudowy mieszkaniowej wyłącznie w granicach istniejącego zainwestowania. 3) Dopuszcza się możliwość realizacji inwestycji związanej z [...] w graniach obszaru oznaczonego symbolem O obejmującego potencjalne inwestycje związane z Planem Generalnym [...] Ł. im. [...]. Ponadto w Studium wskazano: 1) Zakaz wprowadzania funkcji i sposobu zagospodarowania mogących wpłynąć na pogorszenia walorów przyrodniczo-krajobrazowych. 2) Kontynuacja rolniczego sposobu użytkowania terenów. 3) Dopuszczalne przekształcenie gruntów rolnych w tereny o innym przeznaczeniu, tj.: lasy, agroturystyka, rekreacja, produkcja energii z odnawialnych źródeł, ogrody działkowe, parki i inne tereny zieleni urządzonej. 4) Podporządkowanie funkcji rekreacyjno-wypoczynkowych walorom przyrodniczym. 5) Zatrzymanie rozpoczętych procesów urbanizacji. 6) Dopuszczono rozbudowę istniejących siedliski pod określonymi warunkami. 12. Sąd dostrzega, że Studium było zmieniane kolejno uchwałami Rady Miejskiej w Łodzi Nr VI/215/19 z dnia 6 marca 2019 r. i Nr LII/1605/21 z dnia 22 grudnia 2021 r. Ponadto w dniu 16 listopada 2022 r. Rada Miejska w Łodzi podjęła uchwałę nr LXVIII/2025/22 w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany Studium. Pierwsza ze wspomnianych uchwał zmieniających, tj. z dnia 6 marca 2019 r. dotyczy określenia obszaru przestrzeni publicznej w Strefie Wielkomiejskiej oraz obszarów, dla których obowiązkowe jest sporządzenie mpzp. Druga uchwała, tj. z dnia 22 grudnia 2021 r. dotyczy projektowania dróg. A zatem wprowadzone powyższymi uchwałami zmiany Studium nie mają znaczenia dla przedmiotowej sprawy. 13. Zgodnie z treścią § 23 zaskarżonej uchwały działki skarżących znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 10ZN. Jako przeznaczenie podstawowe wskazano teren zieleni naturalnej, a uzupełniające: tereny wód powierzchniowych śródlądowych, teren zieleni urządzonej, teren usług sportowych i rekreacji, teren komunikacji pieszej, teren komunikacji rowerowej, teren infrastruktury technicznej. Wskaźnik pow. biologicznie czynnej ustalono min. 80%. Przewidziano zakaz lokalizacji budynków, a dla istniejącej zabudowy przewidziano remont, przebudowę i rozbudowę pod określonymi warunkami. Ponadto wprowadzono ograniczenie wynikające z ustaleń ogólnych m.p.z.p., a mianowicie stosownie do § 7 pkt 2 lit. a uchwały ustalono następujące zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz zasady kształtowania krajobrazu: nakaz zapewnienia ciągłości korytarza ekologicznego, wskazanego na rysunku planu jako granice zasięgu morfologicznego dolin rzek J. i O. w zakresie swobodnego przepływu mas powietrza oraz migracji roślin i zwierząt. Zgodnie zaś z § 7 pkt 5 lit. b m.p.z.p. w zakresie ochrony powierzchni ziemi oraz gospodarki odpadami przewidziano zakaz dokonywania zmian ukształtowania terenu, które powodowałyby zmianę rzędnej wysokościowej terenu o więcej niż 0,5 m w stosunku do rodzimego gruntu w granicach zasięgu morfologicznego dolin rzek J. i O., z wyjątkiem niwelacji niezbędnych do realizacji inwestycji z zakresu: infrastruktury technicznej, dróg, obiektów mostowych, urządzeń wodnych oraz rekultywacji technicznej terenu. 14. Mając na uwadze powyższe, porównanie treści Studium oraz zaskarżonej uchwały prowadzi, zdaniem Sądu, do niebudzącego wątpliwości wniosku, iż powyższe (kwestionowane przez skarżących) ustalenia m.p.z.p. pozostają w pełnej zgodzie z obowiązującym Studium, nie doszło więc do naruszenia art. 20 ust. 1 ab initio u.p.z.p., stanowiącego, iż plan miejscowy uchwalany jest po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Należy też podkreślić, że w uzasadnieniu do projektu m.p.z.p. wskazano, że główną cechą obszaru objętego planem jest występowanie doliny rzek J. i O. oraz terenów zieleni naturalnej, które wskazane zostały do utrzymania i ochrony. Bezsprzecznie takie wskazanie pozostaje w zgodzie z polityką przestrzenną wskazaną w Studium, ponieważ obszary te w tym dokumencie zostały przeznaczone do ochrony i utrzymania. Nie ulega wątpliwości, że polityka miasta wobec powyższego obszaru przewidywała jego ochronę poprzez wyłączenie go spod zabudowy, z uwagi na istniejący system przyrodniczy. Wynika to z powyżej analizowanych dokumentów. 15. Odnosząc się do podnoszonego w skardze zarzutu ingerencji w prawo własności skarżących poprzez uniemożliwienie realizowania zaplanowanej inwestycji mieszkaniowej oraz nadużycia władztwa planistycznego gminy należy przede wszystkim wskazać, że stosownie do art. 3 ust. 1 u.p.z.p. do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Stosownie zaś do art. 4 ust. 1 u.p.z.p. w planie miejscowym następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Ustalenia miejscowego planu kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co wynika z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. należy przy tym zauważyć, że zakres władztwa planistycznego gminy nie został precyzyjnie określony przez ustawodawcę, każdorazowo więc wymaga oceny w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego i prawnego danej sprawy, przy uwzględnieniu zasady ochrony praw podmiotowych jednostek z jednej strony i zasady samodzielności samorządu terytorialnego z drugiej. Pozbawienie właściciela nawet znacznej części atrybutów korzystania z rzeczy nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności. W razie kolizji przyznanie prymatu jednemu interesowi ponad drugim wymaga każdorazowo porównania wartości chronionych z tymi, które w efekcie wprowadzanej regulacji ulec mają ograniczeniu. W konsekwencji uczynienie jednego z interesów nadrzędnym wymaga rozwagi i umotywowania (por. wyrok NSA z 1 października 2015 r., sygn. akt II OSK 269/14). Wskazane wyżej regulacje stanowią podstawę doktrynalnej koncepcji tzw. władztwa planistycznego gminy, rozumianego jako przyznaną przez ustawodawcę kompetencję organów gminy do władczego (jednostronnego i wiążącego) określania przeznaczenia terenów zlokalizowanych na obszarze gminy oraz zasad ich zagospodarowania. W ramach tej kompetencji organy gminy mają możliwość samodzielnego kształtowania funkcji oraz sposobu zagospodarowania terenów objętych ich właściwością, pod warunkiem działania w granicach prawa oraz niewykorzystywania nadmiernie swoich uprawnień. Szczegółowe kwestie związane z miejscowym planem zagospodarowania określają przepisy art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., zawierające katalog odpowiednio obligatoryjnych i fakultatywnych elementów planu miejscowego. 1. W orzecznictwie podnosi się, że prawo własności może być wykonywane tylko w granicach określonych ustawą i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a nadto w sposób nienaruszający chronionego prawem interesu publicznego i osób trzecich (vide wyrok NSA z 30.09.2021 r., II OSK 183/21). Gmina - w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego - może, działając w granicach prawa, przeznaczać określone tereny na realizację przyjętych przez nią celów służących m.in. rozwojowi gospodarczemu gminy, czy też ochronie określonych terenów przed zainwestowaniem. Fakt, iż niektórzy inwestorzy starają się o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanych inwestycji nie oznacza, że gmina nie może tych terenów przeznaczyć na inne cele, zgodnie z ustaloną w studium polityką przestrzenną gminy (tak np. wyrok NSA z 14.01.2021 r., II OSK 2435/20). W ramach kształtowania polityki przestrzennej ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się w akcie prawa miejscowego określone ograniczenia. Przekroczenie bowiem przez organ uprawnień planistycznych przez niezgodne z zasadą proporcjonalności i równości ograniczenie prawa własności nieruchomości, stanowi naruszenie zasad sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. (tak wyrok NSA z 27.05.2020 r., II OSK 2739/19). 2. Ponadto należy zwrócić uwagę na art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p., który daje organowi planistycznemu upoważnienie do zawarcia w planie miejscowym postanowień, które mogą w konsekwencji w sposób istotny ograniczać lub nawet pozbawić właściciela lub użytkownika wieczystego możliwości wykonywania konstytucyjnie chronionego prawa własności również poprzez pobawienie prawa zabudowy. 3. Prawo własności, chronione przepisami art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, nie stanowi – co podkreśla Sąd -prawa bezwzględnego i może podlegać przewidzianym ograniczeniom. Konstytucja wyraźnie wskazuje w art. 64 ust. 3, że ograniczenie własności jest dopuszczalne jedynie w drodze ustawy i wyłącznie w takim zakresie, który nie narusza istoty prawa własności. Ponadto, zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji, ustanowienie restrykcji dotyczących korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, jest możliwe tylko na podstawie ustawy oraz pod warunkiem ich konieczności w demokratycznym państwie, dla zapewnienia bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź ochrony środowiska, zdrowia, moralności publicznej albo praw i wolności innych osób. Wszelkie ingerencje w prawo własności muszą być racjonalne oraz adekwatnie proporcjonalne do celów, dla których ustanawia się ograniczenia. Władztwo planistyczne organu gminnego powinno być wykonywane wyłącznie w granicach obowiązującego prawa, niedopuszczalne jest działanie arbitralne. Decyzje gminy dotyczące ingerencji w prawo własności wymagają stosowania zasady proporcjonalności. 4. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, nie doszło do przekroczenia granic władztwa planistycznego gminy, podobnie jak nie sposób dopatrzeć się naruszenia zasady proporcjonalności w działaniach gminy. Należy przy tym zauważyć, że przyjęte przez gminę rozwiązania (dotyczące terenu, na którym położone są działki skarżących) stanowią konsekwentną realizację przyjętych wcześniej celów (co wynikało już z ww. Planu zagospodarowania przestrzennego Łodzi z dnia 2 czerwca 1993 r., a w dalszej kolejności ze Studium) związanych z ochroną dobra jakim jest szeroko pojmowane środowisko, co oznacza, zdaniem Sądu, uzasadnione przyznanie prymatu interesowi publicznemu nad indywidualnymi interesami skarżących, zwłaszcza jeśli dostrzec, iż w polityce przestrzennej gminy są one realizowane względem większego obszaru. Tym samym w realiach niniejszej sprawy nie sposób przyznać racji skarżącym. W odniesieniu bowiem do ww. terenu, gmina od kilku dekad zmierza do jego ochrony. Nie może być więc również mowy o naruszeniu zasady proporcjonalności, przyjęte w m.p.z.p. ograniczenia nie mają bowiem charakteru dowolnego czy też arbitralnego. Nie sposób dopatrzeć się w przyjętych rozwiązaniach nadmiernej w stosunku do chronionej wartości (w tym przypadku środowiska) ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy ingerencja w sferę prawa własności skarżących pozostaje w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych celów. Powyższej oceny tej nie zmienia również fakt uzyskania przez na pewnym etapie decyzji o warunkach zabudowy, skądinąd później wyeliminowanej z obrotu prawnego. Co istotne, organ planistyczny przekonywująco wyjaśnił zasadność wprowadzenia takiego zakazu. Abstrahując od treści samych dokumentów planistycznych należy zauważyć, że organ uchwałodawczy wykazał, że tak daleko idące ograniczenie prawa własności, jak zakaz zabudowy, jest konieczne i uzasadnione w niniejszym przypadku właśnie względami ochrony środowiska, co zostało dodatkowo szczegółowo i obszernie uzasadnione w odpowiedzi na skargę. Jak podnosi się w orzecznictwie, z treści prawidłowo sporządzonego uzasadnienia planu strona skarżąca powinna móc się dowiedzieć, jakimi motywami kierowała się gmina wprowadzając zakaz zabudowy na jej działkach (vide np. wyrok WSA w Poznaniu z 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Po 748/17). Uzasadnienie uchwały powinno zawierać argumentację pozwalającą uznać, że gmina dołożyła należytej staranności w przestrzeganiu zasad obowiązujących przy podejmowaniu działań planistycznych, w tym rozważyła inne warianty zrealizowania zamierzenia planistycznego w ramach przyjętej koncepcji, albo że przyjęte rozwiązanie planistyczne, pomimo konieczności dokonania ingerencji w sferę prawa własności, jest jedynym możliwym w danych warunkach (tak np. wyrok NSA z 28 października 2016 r., sygn. akt II OSK 165/15). W niniejszej sprawie powyższe wymogi zostały spełnione. Argumentacji w tym zakresie dostarcza już analiza uzasadnienia zaskarżonej uchwały i przedstawiona wraz z uchwałą dokumentacja planistyczna. Odnosząc się do podnoszonego zarzutu wprowadzenia zakazu zabudowy wobec braku ku temu względów środowiskowych, należy wskazać, że w uzasadnieniu projektu planu wyjaśniono, że celem opracowania planu jest ochrona terenów zieleni stanowiących system przyrodniczy miasta, pełniący rolę rekreacyjno-wypoczynkową i klimatyczno-biologiczną; ochrona walorów krajobrazowych dolin rzek J. i O. oraz ich otoczenia, jako terenów współtworzących system ekologiczny miasta, a także poprawa jakości zamieszkania na terenach sąsiednich osiedli mieszkaniowych. Z powyższego wynika, że wprowadzone w planie ograniczenia, które – jak Sąd wskazał już wyżej - pozostają w zgodzie ze Studium, służą celom prawnie chronionym, tj. ochronie systemu przyrodniczego miasta, zachowaniu istniejących elementów systemu przyrodniczego, poprawie warunków klimatycznych miasta. Nie sposób z tej też przyczyny czynić organowi uchwałodawczemu zarzuty. Należy też mieć na uwadze, że w Opracowaniu Ekofizjograficznym wskazano, że przedmiotowy obszar "stanowi ważny element systemu ekologicznego silnie zurbanizowanego miasta. Jego bogactwo przyrodnicze powinno podlegać ochronie, poprzez wskazanie odpowiednich kierunków jego użytkowania, udostępnienie turystom i mieszkańcom miasta w taki sposób, aby jego cenniejsze zasoby nie zostały zniszczone czy utracone". Dalego też jako tereny do pełnienia funkcji przyrodniczych wskazano cały obszar. Zgodnie z powyższym opracowaniem "zasady zagospodarowania analizowanego obszaru powinny uwzględniać, podkreślać i chronić zasoby przyrodnicze (w szczególności zieleń naturalną, dolinę rzeczną, naturalną rzeźbę terenu) i określać możliwości ich dalszego trwania" (str. 32-33 Opracowania Ekofizjograficznego z kwietnia 2022 r.). Powyższe oznacza więc, że w sposób klarowny, logiczny i spójny przedstawiono przyczyny uzasadniające przyjęte przeznaczenie terenu, którego dotyczy skarga. 16. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, nie ma więc żadnych podstaw pozwalających na podzielenie stanowiska prezentowanego w skardze przez skarżących, że stanowiące ich własność nieruchomości były dotychczas dedykowane pod zabudowę i doszło do bezpodstawnego ograniczenia ich prawa własności. Sąd raz jeszcze podkreśla, że wpływu na ocenę zaskarżonej uchwały nie ma też fakt wydania przez Prezydenta Miasta Łodzi decyzji z dnia 14 marca 2017 r., w której ustalone zostały warunki zabudowy dla działek skarżących. Tym bardziej że wskazana wyżej decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 10.10.2017 r., sygn. akt II SA/Łd 647/17, od którego strony wniosły skargi kasacyjne, które zostały oddalone wyrokiem NSA z 11.12.2019 r., II OSK 260/18. Podobnie dla oceny zaskarżonej uchwały nie mają żadnego znaczenia podejmowane przez skarżących działania mające rzekomo na celu realizację planowanej inwestycji związane z wycinką drzew. 17. Reasumując, Sąd nie dostrzegł uchybień ani tych podniesionych w skardze, ani też tych, które winien uwzględnić z urzędu, które skutkowałyby koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały czy to w całości, czy w części. Z tych też przyczyn na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.