II SA/Łd 749/18

Dnia 19 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 roku sprawy ze skargi M. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - oddala skargę. a.bł. Decyzją z [...], nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) – zwanej: "k.p.a." – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z [...], nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej A o numerze [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na terenie nieruchomości o nr ewid. 256, obręb [...], przy ul. A 81 A w P. Wojewoda wskazał, że w odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji M. F., właścicielka działki nr 324, zarzuciła naruszenie: 1. art. 107 § 3, art. 77 w związku z art. 7 k.p.a. oraz art. 7 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do względów technicznych, jakim powinny odpowiadać instalacje anten i urządzeń radiowych oraz wymagań dotyczących bezpieczeństwa; 2. art. 75, art. 77, art. 84 k.p.a. i art. 7 ust. 1, art. 34 i art. 35 ustawy Prawo budowlane w związku z § 9 ust. 1 i ust. 2 powołanego rozporządzenia poprzez nieprzeprowadzenie przez organ I instancji dowodu z opinii biegłego z zakresu oddziaływania pól elektromagnetycznych, co w konsekwencji doprowadziło do oparcia zaskarżonej decyzji na prywatnej opinii; 3. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania w sytuacji otrzymania informacji od strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 4. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania w sytuacji otrzymania informacji od strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wskazując na powyższe uchybienia odwołująca się wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji do czasu rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z [...], nr [...] oraz rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji. W przypadku niezawieszenia postępowania odwołująca się wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu pól elektromagnetycznych, który miałby ustalić, czy dołączone do wniosku opinie, dotyczące obszaru oddziaływania instalacji radiokomunikacyjnej na środowisko są wykonane prawidłowo, tj. czy były przeprowadzone konkretne badania na urządzeniach, które mają być zainstalowane na działce inwestora, czy są to tylko wyliczenia abstrakcyjne i nie poparte żadnymi, konkretnymi danymi oraz, czy podczas sporządzania opinii, dotyczącej projektu budowlanego, urządzenia pracowały na maksymalnej mocy. M. F. wnioskowała także o ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przy piśmie z 13 lutego 2018 r. Prezydent Miasta P., pełniący funkcję starosty przekazał organowi odwoławczemu oświadczenie projektanta przedmiotowej inwestycji z 26 stycznia 2018 r. oraz pismo inwestora A Sp. z o.o. z 27 stycznia 2018 r., przy którym przedłożono kwalifikację instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej A pod względem oddziaływania na środowisko wraz z graficzną prezentacją poziomu pól elektromagnetycznych instalacji radiokomunikacyjnej. Pismem z 19 lutego 2018 r. M. F. wniosła uwagi i zastrzeżenia, dotyczące kwestionowanej decyzji, podtrzymując zarzuty wniesione w odwołaniu, przedkładając także kopię listy osób sprzeciwiających się budowie projektowanej inwestycji. Pismem z 20 marca 2018 r. Prezydent Miasta P., pełniący funkcję starosty, przekazał zgodnie z właściwością pismo Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w P. z 8 marca 2018 r. wraz z kopią decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., znak: [...] z [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z [...] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, wydanej dla przedmiotowej inwestycji. Dalej organ odwoławczy, w oparciu o treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wyjaśnił, jakie obowiązki nałożone są na organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, a następnie wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji Dyrektor Pracowni Planowania Przestrzennego w P. decyzją nr [...] z [...], ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A nr [...] w skład której wchodzi: wieża typu "BOT-E2/42" wraz z umieszczonymi na niej antenami sektorowymi, radioliniowymi i urządzeniami obsługującymi oraz posadowienie szaf z urządzeniami sterującymi. W skład projektowanej inwestycji wchodzą urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze, zlokalizowane u podstawy wieży oraz anteny sektorowe i anteny radiolinii zamontowane na stalowej wieży kratowej. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami tej decyzji: - całkowita wysokość wieży kratowej - 43,95m - warunek spełniony; - lokalizacja systemu antenowego w najwyższym punkcie - 42,45 m n.p.t. - warunek spełniony; - środek elektryczny anten sektorowych (wysokość zawieszenia) - 41,00 m n.p.t.; - ilość anten sektorowych na wieży - 15 sztuk (po 5 sztuk w kierunku azymutu 0°, 120°, 240°) - warunek spełniony; - równoważna moc promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny sektorowej od 500W do 10000W - warunek spełniony; - pochylenie wiązki promieniowania (tilt) w zależności od azymutu maks. 60 lub 100 - warunek spełniony; - powierzchnia terenu inwestycji maks. 100m2 - warunek spełniony; - wymiary terenu inwestycji 10m x 10m - warunek spełniony. Organ II instancji podkreślił, że powyższa decyzja jest decyzją ostateczną i zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073) wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Odnośnie podnoszonej przez odwołującą się kwestii, dotyczących zawieszenia postępowania do czasu rozpatrzenia wniosku stron o wznowienie postępowania administracyjnego oraz o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Wojewoda stwierdził, że z akt sprawy organu I instancji wynika, że Prezydent Miasta P., pełniący funkcję starosty postanowieniem nr [...] z [...] odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w powyższej sprawie uznając, iż ewentualna możliwość stwierdzenia nieważności powołanej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, bądź jej uchylenia w wyniku przeprowadzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania w tej sprawie nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ odwoławczy, zgadzając się ze stanowiskiem organu I instancji wskazał jednocześnie, że ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego tej decyzji może skutkować wznowieniem postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. lub wszczęciem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ II instancji zaznaczył również, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, przy piśmie z 20 marca 2018 r. Prezydent Miasta P., pełniący funkcję starosty, przedłożył kopię decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., znak: [...] z [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności tej decyzji. Wojewoda wskazał również, że ważną kwestią w przedmiotowej sprawie jest ewentualne zakwalifikowanie planowanej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) – zwanego dalej: "rozporządzeniem". Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko z zakresu instalacji radiokomunikacyjnych zostały określone w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z tym rozporządzeniem, parametrami, na podstawie których dokonuje się kwalifikacji przedsięwzięcia, jakim jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, czyli budowa instalacji radiokomunikacyjnej emitującej pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300 000 MHz, są: równoważna moc promieniowania izotropowo EIRP wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Według art. 124 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2017 r. poz. 519), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Organ odwoławczy stwierdził, że ze znajdującej się w aktach sprawy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko, opracowanej przez U. K., spec. systemów ochrony atmosfery wynika, że oś główna wiązki promieniowania w odległości 200 m od środka elektrycznego (przy równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny sektorowej, wynoszącej 6346,0W i 7081,09W) oraz przy maksymalnym, projektowanym kącie pochylenia, wynoszącym 6° będzie znajdowała się nad powierzchnią terenu na wysokości 18,2 m n.p.t., natomiast maksymalny, sumaryczny zasięg występowania obszarów pól elektromagnetycznych od dopuszczalnych obejmuje teren usytuowany w poziomie w odległości do 123,98m od inwestycji, natomiast w pionie na wysokości 23,9m n.p.t. (azymut 0°), na wysokości 25,8m n.p.t. (azymut 120°), na wysokości 25,9m n.p.t.(azymut 240°). Z klasyfikacji tej wynika, iż pod osiami (wektorami) promieniowania anten w zasięgu 200m od obiektu sieciowego znajdują się w kierunku azymutu 0° - w odległości 200m 2 budynki mieszkalne o wysokości 10m i 8m, w kierunku azymutu 120° i 240° - w odległości 200m brak zabudowy. Teren ten nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uwzględniając max. pochylenie oraz max. moce anten, osie głównych wiązek promieniowania, w odległości 200m od środka elektrycznego, w azymutach anten tj. 0°, 120° i 240°, osiągają wysokość odpowiednio 18,2 m, 21,6 m i 21,9 m , co wskazuje na brak miejsc dostępnych dla ludności, w zakresie odległości do których odnoszą się warunki ww. rozporządzenia. We wnioskach powołanej kwalifikacji stwierdzono, że z zaprojektowanej konfiguracji anten sektorowych, rozpatrywana instalacja radiokomunikacyjna, zgodnie z powołanym rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten sektorowych, które są źródłem energii elektromagnetycznej wypromieniowywanej do otoczenia, mogącej stwarzać potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzi. Również w powołanej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stwierdzono, iż projektowane zamierzenie, zgodnie z pismem Dyrektora Biura Planowania Rozwoju Miasta Urzędu Miasta P. z 16 stycznia 2017 r., który zgodnie z kompetencjami ocenia, czy dana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie jest inwestycją dla której, zgodnie z powołanym rozporządzeniem, wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z powyższym nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Ponadto Wojewoda stwierdził, że zatwierdzony kwestionowaną decyzją projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Projekt spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Wodnej z 27 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 1554) w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymogami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W związku z powyższym za wszystkie rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym odpowiada jego autor. W celu potwierdzenia ich prawidłowości projektant, a także sprawdzający, dołącza w myśl art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wobec powyższego organ II instancji uznał, że planowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone przepisami prawa. Projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Fakt ten obligował organ architektoniczno-budowlany do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę. Ponadto zaprojektowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zatwierdzony kwestionowaną decyzją projekt budowlany zawiera szczegółową charakterystykę projektowanych urządzeń, tj. dane dotyczące m.in.: minimalnego i maksymalnego pochylenia wiązek (tilt), maksymalnej mocy wyjściowej dla pojedynczej anteny, danych producenta i typu anten, zysku energetycznego, mocy anteny, równoważnej mocy promieniowania izotropowo (EIRP). Ponadto w projekcie budowlanym wykazano, że projektowana stacja bazowa nie powoduje oddziaływań w miejscach przebywania ludzi, a w otoczeniu planowanego obiektu nie wystąpi obszar ograniczonego użytkowania. Wobec powyższego zarzuty strony skarżącej nie są zasadne. Na koniec organ odwoławczy przytoczył treść art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego i podkreślił, że ustawodawca wykluczył możliwość nakładania na inwestora przez organ administracji architektoniczno-budowlanej dodatkowych obowiązków, poza określonymi w tych przepisach, a wobec ich spełnienia zobowiązuje do wydania decyzji i nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego złożyła M. F. zarzucając: 1. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a. i art. 77 w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 7 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, a to poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do względów technicznych jakim powinna odpowiadać instalacje anten urządzeń radiowych oraz wymagania dotyczące bezpieczeństwa; 2. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 75, art. 77, art. 84 k.p.a. i art. 7 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia oraz art. 34 i art. 35 Prawa budowlanego poprzez nieprzeprowadzenie przez organ I instancji dowodu z opinii biegłego z zakresu oddziaływania pól elektromagnetycznych, co w konsekwencji doprowadziło do oparcia zaskarżonej decyzji na prywatnej opinii. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. z [...], nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. W myśl art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analiza znajdujących się w aktach administracyjnych dokumentów wykazała brak uchybień tego rodzaju, które skutkowałyby wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przywołany art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Takie też działania zostały przez organ podjęte, co znajduje odzwierciedlenie w aktach administracyjnych. Przede wszystkim organy administracji dokonały szczegółowej analizy projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o lokalizacji celu publicznego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności czy dla spornej inwestycji wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawana na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organy administracji architektoniczno-budowlanej, na podstawie przedłożonego projektu budowlanego ustaliły, że bezspornie przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji lokalizacyjnej w zakresie: całkowitej wysokość wieży kratowej - 43,95m; lokalizacji systemu antenowego w najwyższym punkcie - 42,45 m n.p.t.; wysokości zawieszenia środka elektrycznego anten sektorowych - 41,00 m n.p.t.; ilości anten sektorowych na wieży - 15 sztuk (po 5 sztuk w kierunku azymutu 0°, 120°, 240°); równoważnej mocy promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny sektorowej od 500W do 10000W; pochylenia wiązki promieniowania (tilt) w zależności od azymutu maks. 60 lub 100; powierzchni terenu inwestycji maksymalnie 100m2; wymiarów terenu inwestycji 10m x 10m. Jak słusznie podkreślono w zaskarżonej decyzji, decyzja lokalizacyjna jest decyzją ostateczną i zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073) wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Organy administracji architektoniczno-budowlanej przedłożony projekt budowlany poddały również analizie pod kątem ewentualnego zakwalifikowania planowanej inwestycji - z zakresu budowy instalacji radiokomunikacyjnych - do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z uwzględnieniem art. 124 ustawy Prawo ochrony środowiska, definiującego pojęcie "miejsca dostępne dla ludności". W tej kwestii organy odwołały się do znajdującej się w aktach sprawy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko, opracowanej przez osobę legitymującą się odpowiednimi uprawnieniami. Z dokumentacji tej jednoznacznie wynika, że oś główna wiązki promieniowania w odległości 200 m od środka elektrycznego (przy równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny sektorowej, wynoszącej 6346,0W i 7081,09W) oraz przy maksymalnym, projektowanym kącie pochylenia, wynoszącym 6° będzie znajdowała się nad powierzchnią terenu na wysokości 18,2 m n.p.t., natomiast maksymalny, sumaryczny zasięg występowania obszarów pól elektromagnetycznych od dopuszczalnych obejmuje teren usytuowany w poziomie w odległości do 123,98m od inwestycji, natomiast w pionie na wysokości 23,9m n.p.t. (azymut 0°), na wysokości 25,8m n.p.t. (azymut 120°), na wysokości 25,9m n.p.t.(azymut 240°). Z klasyfikacji wyprowadzono wniosek, że pod osiami (wektorami) promieniowania anten w zasięgu 200m od obiektu sieciowego znajdują się w kierunku azymutu 0° - w odległości 200m 2 budynki mieszkalne o wysokości 10m i 8m, w kierunku azymutu 120° i 240° - w odległości 200m brak zabudowy. Uwzględniając zatem maksymalne pochylenie oraz maksymalne moce anten, osie głównych wiązek promieniowania, w odległości 200m od środka elektrycznego, w azymutach anten tj. 0°, 120° i 240°, osiągają wysokość odpowiednio 18,2 m, 21,6 m i 21,9 m , co wskazuje na brak miejsc dostępnych dla ludności, w zakresie odległości do których odnoszą się warunki ww. rozporządzenia. We wnioskach powołanej kwalifikacji stwierdzono, że z zaprojektowanej konfiguracji anten sektorowych, rozpatrywana instalacja radiokomunikacyjna, zgodnie z powołanym rozporządzeniem, nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten sektorowych, które są źródłem energii elektromagnetycznej wypromieniowywanej do otoczenia, mogącej stwarzać potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzi. Takie stwierdzenie znalazło się również w powołanej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a więc wydanej przez organ, który zgodnie z kompetencjami ocenia, czy dana inwestycja jest przedsięwzięciem dla którego, zgodnie z powołanym rozporządzeniem, wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z powyższym jednoznacznie ustalono, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest przeprowadzane na wniosek inwestora, a więc dla konkretnego przedsięwzięcia, o parametrach opisanych w projekcie. Żaden przepis nie wskazuje wprost na obowiązek przeprowadzenia kwalifikacji przedsięwzięcia z uwzględnieniem teoretycznie możliwych, a nie faktycznie planowanych cech przedsięwzięcia. Skutkowałoby to orzekaniem przez organ ponad wniosek inwestora. Innymi słowy kwalifikacja przedsięwzięcia dotyczy przedsięwzięcia planowanego (wnioskowanego), a zatem o określonych cechach i parametrach, dla takiego przedsięwzięcia jest też udzielane pozwolenie na budowę. Pozwolenie to uprawnia jedynie do realizacji takiej inwestycji, jaka opisana jest w załączonym do wniosku projekcie budowlanym. Kwestią odrębną natomiast jej późniejsze funkcjonowanie zgodnie z przepisami i zatwierdzonymi parametrami. Ewentualna weryfikacja i kontrola zgodności zrealizowanej inwestycji w warunkami udzielonego pozwolenia na budowę jest przeprowadzana w odrębnym postępowaniu, np. w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Nadto sprawy ochrony przed polami elektromagnetycznymi i środki stosowane w tej ochronie regulują przepisy działu VI tytułu II Prawa ochrony środowiska i wydanej na jego podstawie przepisy wykonawcze. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 934/17, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Innymi słowy rola organów administracji architektoniczno-budowlanej ogranicza się przede wszystkim do sprawdzenia poprawności formalnej wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Jak wynika bowiem z przytoczonych przepisów, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do dokonywania merytorycznej oceny zasadności takiego wniosku lub trafności rozwiązań inżynieryjnych w nim przyjętych. Rękojmię prawidłowego przeprowadzenia robót budowlanych stanowi w takim przypadku legitymowanie się przez osobę prowadzące te prace odpowiednimi kwalifikacjami w zakresie budownictwa oraz ewentualna odpowiedzialność odszkodowawcza za szkodę doznaną przez właścicieli nieruchomości sąsiednich. Inną jest sprawą, gdy organ udzielający pozwolenia na budowę zaniecha oceny materiału dowodowego lub materiał ten nie jest wystarczający dla określenia parametrów inwestycji, co może uzasadniać uchylenie w takich przypadkach decyzji przez Sąd. W niniejszej sprawie parametry inwestycji zostały jednak szczegółowo sprecyzowane, materiał złożony przez inwestora wyczerpująco i wszechstronnie oceniony przez organ, a pozwolenie wydane dla ściśle określonego we wniosku i projekcie budowlanym przedsięwzięcia. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania uznać należy je za nieusprawiedliwione. Po pierwsze bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. i art. 77 w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 7 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, a to poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do względów technicznych jakim powinna odpowiadać instalacje anten urządzeń radiowych oraz wymagania dotyczące bezpieczeństwa. Z treści ww. przepisów wskazanego rozporządzenia wynika, że przy określaniu usytuowania wolno stojących konstrukcji wsporczych anten i urządzeń radiowych należy kierować się względami technologicznymi oraz wymaganiami bezpieczeństwa dotyczącymi w szczególności: 1) ochrony przed polem elektromagnetycznym, z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku; 2) bezpieczeństwa i higieny pracy w pobliżu urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne. Co prawda w uzasadnieniu zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji nie odniesiono się do przepisów powyższego rozporządzenia, jednakże nie ulega żadnych wątpliwości, że organy, z uwzględnieniem dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacji technicznej, dokonały analizy pod kątem ochrony przed polem elektromagnetycznym. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymogami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W związku z powyższym za wszystkie rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym odpowiada jego autor. W celu potwierdzenia ich prawidłowości projektant, a także sprawdzający, dołącza w myśl art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Bezsprzecznie załączona do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacja techniczna, w tym projekt budowlany, opracowany został przez osobę legitymującą się uprawnieniami budowlanymi. Potwierdzają to m.in. załączone do dokumentacji oświadczenia, oraz dokumenty stwierdzające przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Ponadto projekt spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Wodnej z 27 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 1554) w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Wobec powyższego, w ślad za organem II instancji uznać należy, że planowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone przepisami prawa. Projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Fakt ten obligował organ architektoniczno-budowlany do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę. Ponadto zaprojektowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zatwierdzony kwestionowaną decyzją projekt budowlany zawiera szczegółową charakterystykę projektowanych urządzeń, tj. dane dotyczące m.in.: minimalnego i maksymalnego pochylenia wiązek (tilt), maksymalnej mocy wyjściowej dla pojedynczej anteny, danych producenta i typu anten, zysku energetycznego, mocy anteny, równoważnej mocy promieniowania izotropowo (EIRP). Ponadto w projekcie budowlanym wykazano, że projektowana stacja bazowa nie powoduje oddziaływań w miejscach przebywania ludzi, a w otoczeniu planowanego obiektu nie wystąpi obszar ograniczonego użytkowania. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 75, art. 77, art. 84 k.p.a. i art. 7 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia oraz art. 34 i art. 35 Prawa budowlanego poprzez nieprzeprowadzenie przez organ I instancji dowodu z opinii biegłego z zakresu oddziaływania pól elektromagnetycznych, co w konsekwencji doprowadziło do oparcia zaskarżonej decyzji na prywatnej opinii. W stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy ustalenia w zakresie omawianej inwestycji w zakresie zgodności z wymogami środowiskowymi nie wymagały wiadomości specjalnych, a więc powołania dowodu z opinii biegłego. Powołanie biegłego byłoby bowiem uzasadnione tylko w takich sytuacjach, gdyby organ, pomimo szczegółowego opisu inwestycji, nie byłby w stanie samodzielnie zweryfikować zgodności planowanego zamierzenia z przepisami prawa. Jednakże taka sytuacja nie miała miejsca. Wszystkie przedstawione w projekcie budowlanymi i dokumentacji technicznej parametry inwestycji były przedstawione w sposób szczegółowy, co pozwalało ocenić ich zgodność z wymaganiami ochrony środowiska, podkreślając w szczególności brak podstawy do wydania w odrębnym postępowaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednocześnie ze względu na specyfikę rozważanych robót budowlanych nie zachodziła konieczność uzyskiwania innych pozwoleń, uzgodnień lub opinii organów administracji publicznej, w tym także tych dotyczących ochrony środowiska. Konsekwentnie zatem należy uznać, że inwestor spełnił wszystkie wymogi formalne, o jakich mowa w przytoczonych przepisach. Organy administracji publicznej nie mogły więc odmówić wydania pozwolenia na budowę. Obowiązek wydania w takim przypadku decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy wynika bowiem wprost z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Sąd nie dopatrzył się również innych uchybień, gdyż postępowanie w sprawie było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując, działanie organów administracji w niniejszej sprawie uznać należy w sposób za zgodne z regulacją prawa procesowego i materialnego. W szczególności nie można dopatrzeć się takiego naruszenia przepisów procedury, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. ał