II SA/Łd 752/04

Dnia 1 czerwca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie : Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Asesor WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant : asystent sędziego Arkadiusz Widawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2005 roku sprawy ze skargi A. K. i S. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. Nr [...] (znak: [...]) z dnia [...]; 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz A. i S. małżonków K. kwotę 250,00 (dwieście pięćdziesiąt) złotych z tytułu kosztów postępowania. Sygn. akt II SA/Łd 752 / 04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją Nr [...] (znak: [...]), z dnia [...] lipca 2004 roku, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie przepisu art.138 par.1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98 z 2000 roku, poz.1071 ze zm.), w związku z przepisem art.59 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 roku, Nr 207, poz. 2016 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. i S. małżonków K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. Nr [...], z dnia [...] kwietnia 2004 roku (znak [...]) udzielającej A. i L. małżonkom C. pozwolenia na użytkowanie budynku brojlerni o powierzchni użytkowej 1.275,77 metrów kwadratowych, o powierzchni zabudowy 1.396,32 metrów kwadratowych, oraz kubaturze 6.409,10 metrów sześciennych, na działce o numerze ewidencyjnym 222, we wsi N. 55 gmina R., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż w dniu 5 września 2001 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. przeprowadził wizję lokalną na działce A. i L. małżonków C. położonej w miejscowości N. 55, w trakcie której stwierdził, iż wielofunkcyjny budynek gospodarczy został wybudowany przez inwestora z odstępstwami od projektu budowlanego będącego załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę. Stwierdzono, że inwestor nie dokonał podziału budynku gospodarczego na części przewidziane w zatwierdzonym projekcie, lecz wykonał w kontrolowanym budynku jedno pomieszczenie przeznaczone dla chowu brojlerów. Po dokonaniu powyższych ustaleń Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. wydał w dniu 1 października 2001 roku, na podstawie przepisu art.51 ust.1 pkt 2 w związku z art.51 ust.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane, decyzję znak [...], mocą której zobowiązał A. i L. małżonków C. do przedłożenia w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, dokumentacji inwentaryzacyjnej wielofunkcyjnego budynku gospodarczego wybudowanego na działce numerze ewidencyjnym 222, we wsi N. 55, gmina R. oraz nakazał uzgodnienie powyższej dokumentacji z Inspekcją Ochrony Środowiska, Inspekcją Sanitarną, Inspekcją Pracy oraz Państwową Strażą Pożarną. W dniu 13 lutego 2002 roku L. C. złożył w Starostwie Powiatowym w R. dokumentację inwentaryzacyjną nakazaną do wykonania powyższą decyzją organu nadzoru budowlanego I instancji i wniósł o wydanie pozwolenia na użytkowanie wybudowanego budynku gospodarczego. Po zapoznaniu się powyższymi dokumentami Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. przeprowadził w dniu 27 lutego 2002 roku wizję lokalną na działce inwestorów, w trakcie której stwierdził, iż przedłożona dokumentacja inwentaryzacyjna budynku brojlerni jest zgodna ze stanem faktycznym. Po stwierdzeniu tego faktu organ nadzoru budowlanego I instancji przekazał dokumentację inwentaryzacyjną wybudowanego budynku do Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w R. celem rozpatrzenia przez ten organ wniosku inwestorów o wydanie pozwolenia na użytkowanie wybudowanego budynku gospodarczego. Po otrzymaniu powyższych dokumentów Starosta Powiatu R. postanowieniem znak [...] wydanym w dniu [...] marca 2002 roku zobowiązał inwestorów do uzupełnienia wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie wybudowanego budynku gospodarczego między innymi o: inwentaryzację geodezyjną zbiornika na ścieki, oświadczenie osoby uprawnionej o zdolności do użytku budynku brojlerni, opinię Powiatowego Inspektora Sanitarnego odnośnie zdatności obiektu do użytku, dokumentację inwentaryzacyjną zabudowy działki sporządzoną na mapie sytuacyjno – wysokościowej dla celów projektowych. Mając na uwadze, iż inwestorzy nie uzupełnili złożonego wniosku o dokumenty wskazane w powyższym postanowieniu Starosta Powiatu R. wydał w dniu [...] kwietnia 2002 roku decyzję, mocą której odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku brojlerni. W dniu 24 kwietnia 2002 roku A. i L. małżonkowie C. złożyli w Starostwie Powiatowym w R. nowy wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku brojlerni we wsi N. 55. Rozpatrując powyższy wniosek Starosta Powiatu R. uznał, iż faktyczny stan sprawy wywołany wniesieniem przez małżonków K.: zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2002 roku oraz "skargi" na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] października 2001 roku uniemożliwia rozpatrzenie wniosku A. i L. małżonków C. o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku brojlerni i w związku z powyższym, postanowieniem znak: [...], z dnia [...] lipca 2002 roku zawiesił postępowanie administracyjne w tej sprawie do czasu ostatecznego rozpatrzenia zażalenia i odwołania małżonków K. Dalej organ wskazał, iż w związku z wejściem w życie w dniu 11 lipca 2003 roku ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy — Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz.718), dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie wniosku inwestorów o wydanie pozwolenia na użytkowanie wybudowanego budynku gospodarczego przejął Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. Organ ten po zapoznaniu się z przekazanymi dokumentami uznał, iż w okresie zawieszenia postępowania wyjaśniono wszystkie kwestie, które były powodem jego zawieszenia i postanowieniem Nr [...], wydanym w dniu [...] października 2003 roku podjął zawieszone postępowanie. Kontynuując postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. wydał w dniu [...] grudnia 2003 roku decyzję Nr [...], którą udzielił A. i L. małżonkom C. pozwolenia na użytkowanie budynku brojlerni. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. i S. małżonków K. od powyższej decyzji wydał w dniu [...] lutego 2004 roku decyzję Nr [...], którą uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji ze względu na istotne braki w aktach sprawy, uniemożliwiające dokonanie weryfikacji zaskarżonej decyzji. Rozpatrując ponownie sprawę organ nadzoru budowlanego I instancji wezwał inwestorów do uzupełnienia złożonego wniosku w zakresie wskazanym w piśmie znak [...], z 10 marca 2004 roku. Po dostarczeniu przez inwestorów żądanych uzupełnień organ I instancji przeprowadził oględziny wybudowanego budynku gospodarczego i po stwierdzeniu, iż są on zgodne z przedłożoną dokumentacją inwentaryzacyjną oraz że teren wokół budynku został uporządkowany, wydał w dniu [...] kwietnia 2004 roku decyzję Nr [...], udzielającą A. i L. małżonkom C. pozwolenia na użytkowanie budynku brojlerni wybudowanego we wsi N. 55, gmina R. Od powyższej decyzji A. i S. małżonkowie K. złożyli odwołanie, w którym wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i o wykonanie bieżącego raportu oddziaływania na środowisko i na ich posesję funkcjonującego kurnika przy pełnej obsadzie brojlerów. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z aktami sprawy i treścią wniesionego odwołania stwierdził, iż w aktach sprawy brak jest dokumentu dotyczącego stanowiska organu Inspekcji Ochrony Środowiska odnośnie zakończenia budowy budynku brojlerni oraz zamiaru przystąpienia inwestorów do użytkowania wybudowanego obiektu. W celu wyjaśnienia tej kwestii organ odwoławczy wystąpił do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Ł. – Delegatury w S., pismem [...] z 25 czerwca 2004 roku o udzielenie informacji - czy inwestorzy wywiązali się z obowiązku nałożonego na nich przez przepis art.56 ust.1 pkt.1 ustawy – Prawo budowlane. W udzielonej odpowiedzi, zawartej w piśmie znak: [...] z 30 czerwca 2004 roku Kierownik Delegatury w S. Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Ł. stwierdził, iż A. i L. małżonkowie C. pismem z dnia 19 lutego 2001 roku zgłosili do Inspektoratu Ochrony Środowiska przedmiotowy budynek brojlerni w trybie przepisu art.56 ust.1 ustawy - Prawo budowlane. Jednocześnie organ ten wskazał, iż przedmiotowa inwestycja nie podlega obligatoryjnemu uczestnictwu Inspekcji Ochrony Środowiska w procesie przekazywania jej do eksploatacji, a zatem organ ten nie zajął stanowiska w przedmiotowej sprawie w formie decyzji. W powyższym piśmie Kierownik Delegatury stwierdził również, iż w kwestii uciążliwości zapachowej kurnika Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska Delegatura w S. przeprowadził dwie kontrole interwencyjne w dniach 9 sierpnia 2001 roku i 10 lipca 2002 roku i żadna z kontroli nie potwierdziła uciążliwości zapachowej obiektu poza granicami działki. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, iż wniosek inwestorów o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku brojlerni, po uzyskaniu dokumentów precyzujących stanowisko Inspekcji Ochrony Środowiska odnośnie przedmiotowej inwestycji, spełnia wymagania formalne określone w przepisie art.57 ust.1 i 3 ustawy – Prawo budowlane, a materiał dowodowy, w tym wynikający z przeprowadzonych przez organ I instancji oględzin, nie potwierdza nieprawidłowości inwestycji w zakresie wymogów określonych w przepisie art.59 "a" ustawy – Prawo budowlane. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, iż taki stan faktyczny nie daje podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również do uwzględnienia żądania odwołujących się o wykonanie "bieżącego raportu oddziaływania na środowisko" przedmiotowej inwestycji. W dniu 13 sierpnia 2004 roku na powyższą decyzją skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wywiedli A. i S. małżonkowie K. domagając się uchylenia decyzji i "unieważnienia udzielonego pozwolenia na użytkowanie budynku jako brojlernia", a także opracowania bieżącego raportu oddziaływania na środowisko, a w szczególności na posesję skarżących, przy pełnej obsadzie brojlerów, a więc przy takiej uciążliwości jaka występuje na codzień, nie zaś w chwili dogodnej dla właściciela kurnika, gdy uciążliwość jest nieznaczna. Skarżący zarzucili, iż raport oddziaływania na środowisko, który posiadają inwestorzy wykonany został przed kilkoma laty i nie uwzględnia budynków mieszkalnych w otoczeniu, a nadto budzi wiele wątpliwości. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż kwestionują udzielone małżonkom C. pozwolenie na użytkowanie budynku brojlerni i uznają, iż realizacja powyższej inwestycji narusza ich interesy i prawa. Zdaniem skarżących, jeżeli chów brojlerów odbywa się w całym budynku, to następuje pogorszenie warunków życia skarżących i zostają naruszone prawa skarżących do godnego życia, oraz zostaje naruszone poszanowanie ich własności. Skarżący podnieśli, że zaczynali budowę własnego domu jednorodzinnego gdy na działce małżonków C. był zamieszkiwany dom jednorodzinny. Teren ten jest atrakcyjny, położony nad rzeką, oddalony 800 metrów od granicy miasta R. Skarżący wskazali, iż nie przypuszczali, że w takim pięknym miejscu mógłby powstać kurnik. Gdyby mieli taką świadomość nigdy w takim miejscu nie wybudowaliby domu. Skarżący podnieśli, iż w okresie, gdy dopełniali formalności związanych z budową domu mieszkalnego urzędnicy wydający decyzje w sprawie zabudowy nie uprzedzili ich, że w przyszłości na sąsiedniej działce mogą powstać budowle uciążliwe, a wręcz przeciwnie zapewniali, że teren przeznaczony jest pod budownictwo zagrodowe i jednorodzinne. Skarżący wskazali, iż w momencie powstawania budynku małżonków C. potrzebna była ich zgoda. Mając na uwadze, iż inwestorzy nie ukrywali, że zamierzają wybudować kurnik, niejednokrotnie nachodzili skarżących w sprawie wyrażenia zgody na wybudowanie kurnika. Skarżący jednak nigdy takiej zgody nie wyrazili. Wobec tego inwestorzy uzyskali pozwolenie na budowę budynku wielofunkcyjnego z dozwoloną obsadą na chów brojlerów w 1/5 części budynku. Skarżący podnieśli, iż podejmując decyzję w tej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. powinien brać pod uwagę plan zagospodarowania przestrzennego, jaki obowiązywał w momencie powstawania inwestycji i powinien liczyć się z interesem osób trzecich. Zdaniem skarżących, w obecnej sytuacji są stroną poszkodowaną, uważają, iż łamane są ich prawa do godnego życia. Podnoszą również, iż wskutek wybudowania kurnika spadła wartość ich własności. Skarżący wskazali nadto, iż w okresach, gdy występuje uciążliwość zapachowa na przełomie ostatnich 3 lat bardzo chorował ich 8 letni syn, który ma silne reakcje alergiczne w postaci silnych napadowych duszności, zapaleń płuc. Zachodzi konieczność jego długotrwałego leczenia, a na dzień dzisiejszy grozi mu astma. Lekarz nie wyklucza, iż powodem jego stanu zdrowia może być odór z kurnika. Skarżący wskazali ponadto, iż poza dokuczliwością zapachową bardziej niepokoi ich fakt rozprzestrzeniania się szczurów, których wyraźna obecność jest widoczna na ich posesji. Zdaniem skarżących, inwestorzy kupując swoją posesję w celu wybudowania na niej kurnika widzieli wybudowany dom mieszkalny skarżących, a więc byli świadomi, że mogą pogorszyć warunki do życia budując kurnik. Skarżący wskazali, iż kurnik zlokalizowany jest w odległości około 100 metrów od ich domu. Okna wentylacyjne kurnika w ilości powyżej 30 sztuk umiejscowione są w ścianie kurnika od strony domu i podwórka skarżących. Brak jest natomiast w kurniku wentylatorów na szczycie dachu. Zdaniem skarżących, lokalizacja kurnika i rozwiązania kwestii jego wentylacji powodują, iż uciążliwości są nieuniknione. Skarżący podnieśli również, iż inwestorzy nie zamieszkują na terenie przedmiotowej posesji, a podanie przez nich nowego adresu zamieszkania: N. 55, gmina R. jest zabiegiem dla celów rozstrzygnięcia niniejszego sporu. Zdaniem skarżących inwestorzy nadal zamieszkują w R. przy ulicy A 3, choć gdyby zamieszkiwali w miejscu lokalizacji kurnika może zrozumieliby racje skarżących. Skarżący wskazali również, iż są świadomi faktu, że do momentu rozstrzygnięcia sporu chów brojlerów odbywać się będzie przy zmniejszonej obsadzie, a inwestorzy będą się starać aby budynek był jak najmniej uciążliwy, natomiast w momencie uzyskania zgody na użytkowanie budynku, kurnik będzie funkcjonował przy maksymalnej obsadzie, a uciążliwość wystąpi na poprzednim lub jeszcze większym poziomie. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 par.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art.1 par.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz.1269 ), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w przepisie art.145 par.1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art.134 par.1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny analizując postępowanie organów administracji doszedł do przekonania, iż nie jest ono wolne od naruszeń prawa, wobec czego uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Przedmiotem rozpoznania organów administracji publicznej w niniejszej sprawie jest wniosek inwestorów o pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego, który został wykonany z określonymi odstępstwami od decyzji o pozwoleniu na budowę. Rozważania w powyższej kwestii należy rozpocząć od wskazania, iż inwestorzy domagali się już wcześniej od organów administracji wydania decyzji zezwalającej na przystąpienie do użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego, jednakowoż z uwagi na ostateczną decyzję odmawiającą takiej zgody niniejsze postępowanie wyznacza dopiero, pochodzący od inwestorów, wniosek o pozwolenie na użytkowanie z dnia 24 lutego 2002 roku. Konstatacja powyższa konieczna jest dla ustalenia, które przepisy regulujące kwestię zgody na użytkowanie będą miały zastosowanie w niniejszej sprawie. Stosownie do treści przepisu art.7 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz.718), do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym zastosowanie w niniejszej sprawie winny znaleźć przepisy ustawy – Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej powyżej wskazaną ustawą. Stosownie do treści przepisu art.55 ust.1 ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 roku, Nr 106, poz.1126 ze zm.) uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest wymagane między innymi wówczas, gdy właściwy organ stwierdził, że zgłoszony przez inwestora obiekt budowlany został wykonany z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Mając na uwadze, iż organ nadzoru budowlanego w następstwie przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdził, iż zamiast budynku wielofunkcyjnego składającego się z pomieszczenia na maszyny rolnicze, magazynu płodów rolnych, magazynu pasz, pomieszczeń socjalnych i pomocniczych oraz pomieszczenia dla drobiu, na co opiewała decyzja o pozwoleniu na budowę, inwestorzy nie wybudowali ścian dzielących obiekt budowlany na poszczególne pomieszczenia, uzyskując tym samym budynek brojlerni. Stwierdzić należy, iż nie może budzić wątpliwości, iż zasadna jest konieczność uzyskania przez inwestorów pozwolenia na użytkowanie. Przepis art.59 ust.1 ustawy – Prawo budowlane stanowi, iż właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy: 1) zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, 2) uporządkowania terenu budowy. Jednocześnie przepis art.59 ust.4 powyższej ustawy stanowi, iż organ odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w art. 57 ust. 1 – 4 lub w art. 58 tejże ustawy. Analizując rozważania organu I instancji w powyższej kwestii stwierdzić należy, iż ograniczają się jedynie do ogólnego stwierdzenia tego, że inwestorzy spełnili wymagania, o których mowa w powyższych przepisach, bez jakiegokolwiek bliższego wskazania, w jakich to konkretnych działaniach inwestorów organ upatruje wykonania powyższych obowiązków. Organ odwoławczy natomiast w uzasadnieniu własnej decyzji zajmuje się niemal wyłącznie kwestią niezgłoszenia sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego przez organ nadzoru Inspekcji Ochrony Środowiska (art.56ust.1 ustawy – Prawo budowlane) aby ostatecznie stwierdzić, iż zgromadzony materiał dowodowy "nie potwierdza nieprawidłowości inwestycji w zakresie wymogów określonych w art.59 a ustawy Prawo budowlane". Oceniając postępowanie organów nadzoru budowlanego już tylko na podstawie przytoczonych powyżej okoliczności wskazać wypada, iż dotknięte jest ono wadami skutkującymi koniecznością wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Przepis art.107 k.p.a. stanowi, jakie części składowe winna zawierać decyzja administracyjna wskazując, iż koniecznymi jej elementami są między innymi uzasadnienie faktyczne, przez co należy rozumieć wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także uzasadnienie prawne, rozumiane jako wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W niniejszej sprawie brak jest natomiast ustalenia przez organy wielu szczegółowych elementów wymienionych w ustawie wśród warunków pozwolenia na użytkowanie, możliwych do jednostkowej analizy i oceny z punktu widzenia spełnienia przez inwestorów ustawowych kryteriów pozwolenia na użytkowanie. Ponadto, dyskredytujące jest powołanie się przez organ odwoławczy na spełnienie przez inwestycję wymagań określonych w przepisie art.59 a omawianej ustawy, w sytuacji gdy norma ta, z uwagi na przytoczoną już powyżej treść przepisu art.7 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz.718), nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto wskazać należy, iż przepis art.59 ust.1 omawianej ustawy domaga się między innymi stwierdzenia przez organ zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę. W aktach sprawy brak jest natomiast decyzji o pozwoleniu na budowę budynku wielofunkcyjnego, choć organy się na nią powołują. Niepodobna zatem ustalić czy, a jeżeli tak, to jakie były warunki owego pozwolenia. Podobnie, brak jest ustaleń organów na okoliczności zgodności wybudowanego obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu. W aktach sprawy znajduje się co prawda decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ale dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielofunkcyjnego. Skoro inwestorzy wznieśli budynek o odmiennym charakterze i przeznaczeniu od zatwierdzonego w decyzji o warunkach zabudowy, to jest oczywiste, iż wykonana inwestycja pozostaje w sprzeczności z tą decyzją i tym samym zachodziła konieczność analizy warunków zabudowy i zagospodarowania przedmiotowego terenu dla oceny zgodności wykonania obiektu z tymi warunkami. Powyższe kwestie, pomimo iż mają fundamentalne znaczenie dla niniejszej sprawy, nie zostały przez organy wyjaśnione w jakimkolwiek zakresie. Ponadto wskazać wypada, iż przepis art.57 ustawy – Prawo budowlane wskazuje na to, iż do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć między innymi: 1) oryginał dziennika budowy, 2) oświadczenie kierownika budowy: a) o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę, przepisami i obowiązującymi Polskimi Normami, b) o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, 3) protokoły badań i sprawdzeń, 4) inwentaryzację geodezyjną powykonawczą. Ponadto inwestor jest obowiązany dołączyć do wniosku oświadczenia o braku sprzeciwu lub uwag wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania ze strony Inspekcji Ochrony Środowiska, Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Inspekcji Pracy i Państwowej Straży Pożarnej. Analizując powyższe wymagania wskazać wypada, iż inwestorzy nie przedłożyli oryginału dziennika budowy zastępując go oświadczeniem o jego zagubieniu. Pomimo braku jednego z najistotniejszych dokumentów procesu budowlanego organy obu instancji przeszły nad tym faktem do porządku dziennego. Tym bardziej jest to niepokojące, że brak dziennika budowy został wymieniony w postanowieniu z dnia [...] marca 2002 roku, wśród koniecznych do usunięcia nieprawidłowości wniosku o pozwolenie na użytkowanie budynku brojlerni. Podobnie brak jest w aktach sprawy inwentaryzacji geodezyjnej zbiornika na ścieki sanitarne, o której również mówi powyższe postanowienie. Konkludując wskazać wypada, iż przytoczone powyżej okoliczności nie były przedmiotem rzetelnego postępowania wyjaśniającego, a w ślad za tym analizy i oceny organów administracji, tym samym należy uznać, iż w toku postępowania administracyjnego organy dopuściły się naruszenia przepisów art.7, art.77 par.1, i art.80 k.p.a., a także art.107 par.1 i 3 k.p.a. Nie można bowiem powiedzieć, iż w toku postępowania administracyjnego organ stosując się do kodeksowej zasady prawdy obiektywnej w sposób wyczerpujący zgromadził i rozpatrzył materiał dowodowy w celu zweryfikowania zasadności wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Ponadto, o czym już była owa powyżej, organ odwoławczy ocenił zgromadzony materiał dowodowy z punktu widzenia przesłanek uregulowanych w przepisie art.59 a ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 roku, Nr 207, poz.2016 ze zm.), pomimo, iż przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art.145 par.1 pkt 1 "a" i "c" p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Nie można natomiast zgodzić się z zarzutem strony skarżącej tyczącym konieczności sporządzenia raportu oddziaływania brojlerni na środowisko, bowiem przedmiotowa inwestycja nie należy do kategorii inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz.627 ze zm.), a tym samym sporządzenie takiego raportu nie znajduje oparcia w prawie. Tym niemniej rację mają skarżący, iż zamiar inwestorów przystąpienia do użytkowania przedmiotowej inwestycji winien zostać oceniony przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska i Państwowej Inspekcji Sanitarnej z uwzględnieniem pełnej zdolności produkcyjnej brojlerni, bowiem tylko wówczas ocena ta może być adekwatna. Wobec tego, iż zaskarżona decyzja została uchylona, konieczne stało się stwierdzenie, iż nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. (152 p.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.