II SA/Łd 752/08

Dnia 31 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska po rozpoznaniu w dniu 31 października 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] znak: [...], [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę istniejącego parkingu postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi LS W dniu 9 września 2008 roku A. B., działając jako pełnomocnik ojca – J. M., wraz ze skargą J. M. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] Nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę istniejącego parkingu, złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że list polecony zawierający zaskarżoną decyzję został przekazany sąsiadce lub jej mężowi, którzy mieszkają w tej samej klatce. Tym samym została w sprawie zastosowana instytucja doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 43 k. p. a., z tym, że na drzwiach adresata (pełnomocnika skarżącego) nie zostało umieszczone zawiadomienie, informujące o okoliczności pozostawienia przesyłki u sąsiadów. Przesyłka została pełnomocnikowi skarżącego fizycznie doręczona w dniu 11 sierpnia 2008 r. z informacją, że została podjęta tego samego dnia. Pełnomocnik skarżącego nie miała możliwości zweryfikowania dokładnej daty pozostawienia przesyłki u sąsiadów. Tym samym termin do wniesienia skargi zaczęła liczyć od dnia 11 sierpnia 2008 r. W piśmie z dnia 26 września 2008 r., uczestnik postępowania A. D. wniósł o oddalenie wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jako bezpodstawnego stwierdzając, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy. Pozostali uczestnicy postępowania nie zajęli stanowiska w przedmiocie niniejszego wniosku. W piśmie z dnia 17 października 2008 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącego wyjaśniła, że w dniu dokonania zastępczego była obecna w domu, jednak listonosz nie doręczył jej przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję osobiście, co zostało potwierdzone w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu wyjaśniającym. Ponadto adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, że sąsiad, który odebrał przesyłkę jest ojcem adresata, jest nieprawdziwa, bowiem ojcem A. B. jest J. M. Pełnomocnik skarżącego nadesłała ponadto potwierdzony za zgodność z oryginałem wyciąg z listy podpisów przesyłek doręczonych dnia 7 września 2008 r., jak również oświadczenie listonosza potwierdzone przez Naczelnika Urzędu Pocztowego Wojewódzkiego G. z dnia 16 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej w dalszym toku rozważań p.p.s.a., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Oznacza to, iż skargę do sądu administracyjnego można wnieść skutecznie w terminie 30 dni, przy czym termin liczy się od dnia doręczenia decyzji skarżącemu. Zgodnie z brzmieniem art. 86 § 1 p.p.s.a. natomiast, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Intencją ustawodawcy przy tworzeniu tego przepisu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy, przy czym uchybienie przez stronę terminowi spowodowane okolicznościami związanymi z osobą jej pełnomocnika, w pełni odnosi negatywne skutki wobec niej samej. Innymi słowy, dokonując oceny istnienia przesłanki w postaci braku winy trzeba oceniać zaistniałe okoliczności dotyczące pełnomocnika. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona (jej pełnomocnik) nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. W myśl art. 87 § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego dokonała wymaganej czynności procesowej składając skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, że w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia termin do wniesienia skargi faktycznie został uchybiony, biegł on bowiem od dnia 7 sierpnia 2008 r. (data doręczenia na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki), upływając z dniem 8 września 2008r (dzień 6 września był sobotą). Jednakże pełnomocnik skarżącego wyczerpująco uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do jej wniesienia. W nadesłanym do sądu piśmie z dnia 17 października 2008 r. w sposób wyczerpujący i wiarygodny wyjaśniła bowiem, załączając szereg dokumentów, że wina w uchybieniu powyższego terminu leży po stronie urzędu pocztowego, a jego przyczyną była niedbałość doręczyciela w wykonywaniu swoich obowiązków. Biorąc pod uwagę powyższe, uznając, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi nie było przez stronę skarżącą zawinione, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono o przywróceniu terminu do wniesienia skargi. A. B