II SA/Łd 754/14

Dnia 13 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 roku sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji. Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z dnia 21 czerwca 2012 r. P. D. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na podziale nieruchomości gruntowej znajdującej się na terenie wsi K., nr działki 2/4, 2/6, wytyczeniu drogi wewnętrznej dla wspomnianych działek oraz budowie 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną". Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy B. ustalił warunki zabudowy dla projektowanego zadania. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] i sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Kolegium wskazało m.in., że decyzja zawiera zasady podziału nieruchomości, które w świetle art. 54 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie należą do elementów decyzji o warunkach zabudowy. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym zbiornikami bezodpływowymi na ścieki lub przydomowymi oczyszczalniami ścieków, na terenie ozn. nr ewid. dz. 2/4 i 2/6 obręb [...]. Rozpatrując odwołanie S. S. od powyższej decyzji, Kolegium decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu gminy. Na skutek skargi S. S. na powyższą decyzję Kolegium, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 650/13 uchylił decyzje obu instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że ustalenie warunków zabudowy nastąpiło w oderwaniu od treści żądania inwestora, ponieważ wniosek obejmował inwestycję polegającą na podziale nieruchomości gruntowej znajdującej się na terenie wsi K., wytyczeniu drogi wewnętrznej oraz budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą. W ocenie Sądu dopuszczalne jest określenie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu parametrów, dotyczących zabudowy i zagospodarowania terenu, mających wpływ na warunki podziału nieruchomości. Za naruszenie prawa Sąd uznał nieuwzględnienie części zamiaru inwestycyjnego w postaci określenia sposobu skomunikowania projektowanych obiektów z drogą publiczną, tak jak zażądał wnioskodawca przez wydzielenie drogi wewnętrznej. Ponadto, powinno zostać przesądzone, jaka zabudowa dopuszczalna jest na terenie objętym wnioskiem, bowiem wniosek o ustalenie zabudowy dotyczy budowy czterech budynków mieszkalnych bez określenia czy będą to budynki wolnostojące, zbliźniaczone po dwa, czy w zabudowie szeregowej. Zdaniem Sądu ani analiza urbanistyczna ani uzasadnienie przyjętych rozstrzygnięć nie pozwalają też na stwierdzenie, w jaki sposób zostanie zachowany wymóg dotyczący wyznaczonej linii zabudowy. Bez rozstrzygnięcia czy budynki będą wolnostojące, czy też w innej zabudowie, ustalenie linii zabudowy w stosunku do wszystkich obiektów nie jest możliwe. Rozpoznanie wniosku zgodnie z jego brzmieniem nadanym przez inwestora pozwoliłoby, po przesądzeniu rodzaju dopuszczalnej zabudowy na przedmiotowej nieruchomości, na wypowiedzenie się co do sposobu skomunikowania projektowanych budynków z drogą publiczną oraz wyznaczenie linii zabudowy w stosunku do wszystkich obiektów a nie tylko do jednego (w przypadku budynków wolnostojących). Wyznaczona dodatkowo linia zabudowy od strony wschodniej albo zachodniej nieruchomości przesądzi o sposobie skomunikowania wszystkich budynków z drogą publiczną i może mieć wpływ na projekt podziału nieruchomości. Analiza materiału dowodowego wskazuje przy tym, że w granicach obszaru analizowanego zabudowa jest usytuowana nie tylko wzdłuż drogi powiatowej, w stosunku do której została ustalona linia zabudowy, ale również od tej drogi oddala się, wkraczając "w głąb", co uzasadnia ustalenie linii zabudowy także od strony granicy wschodniej albo zachodniej nieruchomości z uwzględnieniem konieczności wyznaczenia drogi wewnętrznej. Rozpatrując ponownie sprawę, decyzją z dnia [...] nr [...], Wójt Gminy B. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na podziale nieruchomości gruntowej poprzez wydzielenie czterech działek budowlanych i drogi wewnętrznej oraz budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym zbiornikami bezodpływowymi na ścieki lub przydomowymi oczyszczalniami ścieków, na terenie ozn. nr ewid. dz. 2/4 i 2/6, obręb [...]. Organ określił warunki inwestycji, w tym rodzaj zabudowy – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących; linię zabudowy - w odległości 32,0 m od drogi powiatowej oraz 13,0 m od granicy wschodniej działki (dopisek Kolegium), wielkość powierzchni zabudowy - do 11%, szerokość elewacji frontowej - 11 m z tolerancją do 20%, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu, attyki lub okapu - do 4 m, geometrię dachu - dach o konstrukcji dwuspadowej ze spadkiem połaci od 25° do 40°, wysokość głównej kalenicy do 8 m, kierunek głównej kalenicy równoległy do frontu działki. Wskazał, że obsługa komunikacyjna z drogi powiatowej nr 1919E będzie następowała poprzez projektowaną drogę wewnętrzną na terenie inwestycji oraz projektowane zjazdy na posesje. Dla projektowanej drogi wewnętrznej należy przyjąć szerokość w liniach rozgraniczających minimum 5 m, w przypadku podziału nieruchomości wydzielone działki budowlane powinny być skomunikowane z drogą publiczną poprzez wydzielenie drogi wewnętrznej na terenie inwestycji. Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone zostały na mapie w skali 1:1000, stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. S., właściciel działki ozn. nr ewid. 2/3 graniczącej z terenem inwestycji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 i 2 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., polegające na przyjęciu przez organ ściśle mieszkaniowego charakteru funkcji ustalonej w decyzji i jej oczywistej sprzeczności z sąsiadującymi gruntami rolnymi i zabudową zagrodową, a zwłaszcza hodowlą danieli prowadzoną przez stronę oraz możliwych w przyszłości oddziaływań na nowo ustaloną zabudowę sąsiednich nieruchomości, co jest sprzeczne z wymogami ładu przestrzennego. Zarzucił także naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 2 i 3 k.p.a. w związku z art. 54 ust. 2 pkt d u.p.z.p., poprzez nieprzedstawienie efektów analizy obszaru istniejącej zabudowy wokół działek przeznaczonych na inwestycję oraz przyczyn, ze względu na które organ uznał, że ustalona zabudowa jest zgodna z zagospodarowaniem i wykorzystywaniem działek sąsiadujących, a zwłaszcza hodowlą danieli. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że brak zgody strony na realizację planowanej inwestycji, czy też obawy dotyczące ewentualnych sporów sąsiedzkich w związku z prowadzoną przez skarżącego hodowlą zwierząt jeleniowatych, nie mogą w tym postępowaniu odnieść żadnego skutku, a zwłaszcza nie mogą tamować podjęcia decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 56 i 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w przypadku braku na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, o ile zachodzą przesłanki przewidziane w ustawie i nie sprzeciwiają się temu przepisy odrębne. Rolą decyzji ustalającej warunki zabudowy jest przesądzenie o możliwości powstania określonej zabudowy i wytyczenie jej podstawowego kształtu. W postępowaniu w tym przedmiocie nie podlega ocenie celowość, czy słuszność projektowanej zabudowy. W myśl art. 63 ust. 2 komentowanej ustawy, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Jej podjęcie nie jest też uzależnione od zgody właściciela terenu projektowanej zabudowy, czy właścicieli nieruchomości z nim graniczących. Stosunki pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości normowane są zaś przepisami prawa cywilnego - art. 199-205 i n. k.c. Organ podkreślił, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, o ile spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wskazał, że do ustalenia cech obiektów posłużyła organowi I instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, przeprowadzona na uzasadnionym obszarze wokół terenu inwestycji, w oparciu o wymogi zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obszar analizy został wyznaczony prawidłowo w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki, tj. 111 m (3x37m). Teren inwestycji znajduje się na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej, w tej sytuacji nie znajduje uzasadnienia zarzut, że na obszarze analizowanym występuje jedynie zabudowa zagrodowa. Planowana inwestycja polegająca na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych będzie kontynuacją tej funkcji. Ustalenie warunków zabudowy dla projektowanego zadania, według Kolegium, znajduje więc uzasadnienie. Linia zabudowy została wyznaczona zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na podstawie § 7 ust. 3 rozporządzenia, a geometria dachu zgodnie z § 8 rozporządzenia. O ostatecznym kształcie inwestycji przesądzi natomiast organ architektoniczno-budowlany. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł S. S., powielając argumentację przytoczoną w odwołaniu i zarzucając dodatkowo wadliwe ustalenie obszaru analizowanego. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.T. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Sąd badając w tak zakreślonych granicach legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na podziale nieruchomości, wytyczeniu drogi wewnętrznej oraz budowie 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną, stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności wskazać jednak należy na prawomocny wyrok tutejszego Sądu z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 650/13, który uchylał poprzednio wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów administracji. Stosowanie bowiem do treści art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez pojęcie "ocena prawna" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena prawna dotyczyć może również samej wykładni prawa procesowego. Zwrot normatywny "w sprawie" wskazuje natomiast na tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej, która dotyczy szeroko rozumianej sprawy administracyjnej, pozostającej w zakresie właściwości organów administracji publicznej. (por. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 472 i 473). Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie, bez względu na poglądy prawne wyrażane w orzeczeniach sądowych w innych sprawach (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 1998r., sygn. akt I SA 977/98, publ. Lex nr 44656, z dnia 22 marca 1999r., sygn. akt IV SA 527/97, publ. Lex nr 47275). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wyrok z dnia 19 września 2013 r. nie został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zatem korzysta z waloru prawomocności i jako taki wiąże tut. Sąd oraz organy administracji orzekające w sprawie na mocy art. 153 p.p.s.a. Ponadto, materiał zgromadzony w niniejszej sprawie podlegał już ocenie Sądu orzekającego w sprawie II SA/Łd 650/13. Kontrolując poprzednio wydane w sprawie rozstrzygnięcia tj. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] nr [...], Sąd uznał, że w sprawie z wniosku P. D. nastąpiło ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji w oderwaniu od treści żądania inwestora. Organy nie uwzględniły bowiem części zamiaru inwestycyjnego w postaci określenia sposobu skomunikowania projektowanych obiektów z drogą publiczną tj. wydzielenia drogi wewnętrznej oraz zamiaru podziału nieruchomości inwestora. Sąd podkreślił ponadto, że organy nie wskazały o budowę jakich dokładnie budynków mieszkalnych w sprawie chodzi – czy będą to budynki wolnostojące, zbliźniaczone po dwa, czy w zabudowie szeregowej. Oceniając przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy Sąd zauważył także, że przesądzenie rodzaju dopuszczalnej zabudowy pozwoli na wypowiedzenie się co do sposobu skomunikowania projektowanych budynków z drogą publiczną oraz wyznaczenie linii zabudowy w stosunku do wszystkich obiektów. W związku z analizą materiału dowodowego Sąd uznał za zasadne ustalenie linii zabudowy nie tylko w odniesieniu do drogi powiatowej, ale także od strony granicy wschodniej albo zachodniej nieruchomości z uwzględnieniem konieczności wyznaczenia drogi wewnętrznej. Kontrolując zaskarżoną decyzję, zbadano zatem sposób realizacji sformułowanych powyżej wytycznych oraz prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia przez pryzmat wyrażonych w uzasadnieniu wyroku poglądów prawnych. Ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się bowiem do kontroli tego, czy organy administracji prawidłowo wykonały wytyczne zawarte w poprzednio wydanym wyroku. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na sądzie może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000r., sygn. akt I SA/Ka 2408/98, publ. Lex nr 44392, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 530/09 publ. Lex nr 530/09). Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, wytyczne te zostały zrealizowane w sposób należyty, zaś stanowisko organów, wyrażone w zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy B. nie pozostaje w sprzeczności z poglądami prawnymi, wyrażonymi we wspomnianym wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę Wójt Gminy B. rozpatrzył przedmiotową sprawę w jej całokształcie i z uwzględnieniem zakresu sprawy orzekł w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej podział nieruchomości gruntowej poprzez wydzielenie czterech działek budowlanych i drogi wewnętrznej oraz budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Uwzględnił zatem pogląd prawny, wedle którego w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczalne jest określenie parametrów mających wpływ na warunki podziału nieruchomości. Organ, określił ponadto w pkt 1a decyzji rodzaj zabudowy - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących oraz określił linię zabudowy – zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 tj. w odległości 32,0 m od drogi powiatowej oraz 13,0 m od granicy wschodniej działki. Ustalenia te stanowią realizację wytycznych Sądu, a co więcej znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy. Jak wynika z akt sprawy sąsiednie budynki mieszkalne, w obszarze analizowanym, występują wyłącznie w formie budynków wolnostojących, stąd dla planowanej inwestycji przewidziano właśnie taki rodzaj zabudowy. Określając z kolei linię zabudowy organ odstąpił od wyznaczenia linii zabudowy zgodnie z § 4 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania sposobu wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm.). Takie rozwiązanie przewiduje § 4 ust. 4 rozporządzenia w sytuacji gdy możliwość taka wynika z analizy architektoniczno-urbanistycznej. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, teren inwestycji leży przy drodze powiatowej, pomiędzy zabudowanymi działkami nr 3/1 (linia zabudowy w odległości 32 m od krawędzi jezdni ww. drogi) i 2/3 (linia zabudowy w odległości 45m od krawędzi jezdni ww. drogi – linię zabudowy wyznacza budynek gospodarczy). W związku z charakterem przedmiotowej inwestycji autor analizy urbanistycznej wyjaśnił, że dla zachowania ładu przestrzennego korzystniejsze będzie, jeśli nowe budynki mieszkalne będą kontynuować linię zabudowy wyznaczoną przez budynek mieszkalny, czyli tak jak na działce nr 3/1. Wobec tego ustalenie przez organ linii zabudowy w odległości 32m od krawędzi jezdni drogi powiatowej jako przedłużenie linii zabudowy na działce nr 3/1, w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia, nie budzi wątpliwości tutejszego Sądu. Realizując kolejne wytyczne Sądu organ I instancji wyznaczył dodatkową linię zabudowy z uwagi na zamierzone wydzielenie drogi wewnętrznej dla obsługi komunikacyjnej nowo wydzielonych działek budowlanych. Z akt sprawy wynika, że w obszarze analizowanym istnieją budynki mieszkalne skomunikowane z drogą publiczną za pośrednictwem drogi wewnętrznej tj. budynków na działkach nr 5/1 i 5/2 (komunikacja za pośrednictwem drogi wewnętrznej tj. działki nr 5/4). Droga wewnętrzna znajduje się po stronie wschodniej działek nr 5/1 i 5/2, wobec czego autor analizy urbanistycznej uzasadnił wytyczenie projektowanej drogi wewnętrznej wzdłuż wschodniej granicy terenu inwestycji. Linia zabudowy na działkach 5/1 i 5/2 przebiega przy tym w odległości odpowiednio 13m i 9m od wschodniej granicy działki nr 5/4, ale na działce nr 5/2 linię zabudowy wyznacza budynek gospodarczy. Dlatego organ wyznaczył dodatkową nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 13 m od wschodniej granicy terenu inwestycji, jako nawiązanie do linii zabudowy na działce nr 5/1, na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia. Wskazać należy w tym miejscu, że ustalenia organów w ponownie analizowanym zakresie znajdują poparcie w sporządzonej do sprawy analizie urbanistycznej, nadto uwzględniają pojęcie ładu przestrzennego oraz konieczność zachowania ciągłości urbanistycznej na analizowanym terenie. Uznać należy je zatem za prawidłowe. Zarzuty strony skarżącej nie mogły natomiast odnieść zamierzonego skutku. Tutejszy Sąd, będąc związany oceną prawną wyrażoną w wyroku z dnia 19 września 2013 r., nie był uprawniony do zakwestionowania sposobu wyznaczenia przez Wójta Gminy B. obszaru analizowanego. Sposób realizacji § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. nie został bowiem zakwestionowany przez poprzednio rozpoznający sprawę skład Sądu, a tym samym zyskał jego akceptację. Ponadto, rację mają organy administracji, że celowość i słuszność projektowanej zabudowy nie podlega ocenie na etapie ustalania warunków zabudowy. Przepis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa pozytywne przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, a w ust. 1 pkt 1 ustawy tak zwanego prawa dobrego sąsiedztwa, uzależniając możliwość zabudowy działki od zabudowy co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Spełnienie przez planowaną inwestycję tzw. zasady dobrego sąsiedztwa również nie zostało podważone przez Sąd pierwotnie rozpoznający skargę, co oznacza, że ocena ta nadal korzysta z mocy wiążącej. Przypomnieć także warto, że przedmiotem oceny organów administracji w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy nie jest badanie oddziaływania istniejącej zabudowy na zabudowę planowaną, lecz odwrotnie. W tym sensie zarzut strony skarżącej o sprzeczności planowanej inwestycji z istniejącą w sąsiedztwie zabudową zagrodową i prowadzoną hodowlą danieli, w sytuacji występowania w obszarze analizowanym zabudowy mieszkaniowej, nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy. Utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd wskazuje bowiem, że gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Spełnione są też pozostałe wymogi art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co wynika zarówno ze zgromadzonego materiału dowodowego jak i uzyskania pierwotnie akceptacji sądu rozpoznającego poprzednią skargę w tej sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, będąc związany oceną prawną wyrażoną w wyroku z dnia 19 września 2013 r., Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a podniesione zarzuty skargi nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy. Wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, orzeczono o jej oddaleniu na postawie art. 151 p.p.s.a. LS