II SA/Łd 754/15

Dnia 4 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2015 roku sprawy ze skargi A. M. i M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie przyjęcia zgłoszenia zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków - oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a." – utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], wnoszącej sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków do budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 12/15 w obrębie [...] w [...] przy ul. [...] z uwagi na sprzeczność z planem projektowanej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że w złożonym odwołaniu inwestorzy – A. M. i M. M. akcentowali, iż oczyszczalnia odpowiada najwyższym wymaganiom, stawianym przez Europejską Normę EN 12566-3 z oznakowaniem CE w zakresie sprawności oczyszczania, wodoszczelności, stabilności oraz wytrzymałości, potwierdzone badaniami w laboratorium notyfikowanym. Odwołujący wyjaśnili także, że na terenie, na którym znajduje się ich nieruchomość nie wybudowano sieci kanalizacji sanitarnej i w najbliższych latach sieć taka nie zostanie zrealizowana, a zatem nie ma możliwości podłączenia działki do sieci. Ponadto wskazali na ekonomiczne uzasadnienie rozwiązania jakim jest budowa przydomowej oczyszczalni ścieków i wskazali, że powoływanie się na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niezgodną z obowiązującym prawem, jest karygodne, a przytoczone w odwołaniu przepisy powinny być podstawą do stwierdzenia nieważności planu miejscowego w związku z zapisami stojącymi w sprzeczności z obowiązującym prawem oraz przekroczeniem uprawnień podczas jego uchwalania. Następnie organ odwoławczy powołał się na treść art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 3, art. 30 ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 1409. ze zm.) – powoływanej dalej jako: "Prawo budowlane" – i wyjaśnił, że inwestycja polegająca na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków na działce inwestorów jest sprzeczna z zapisami § 8 ust. 1 pkt 3 oraz § 22 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr XLV/398/06 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 29 czerwca 2006r. (Dz. Urz. Województwa Łódzkiego z 2006r., nr 298, poz. 2310). Powołany powyżej miejscowy plan w § 8 ust. 1 pkt 3, tj. przepisach ogólnych dla całego obszaru, (w zakresie ochrony środowiska przyrodniczego) zakazuje wprowadzania nieoczyszczonych i oczyszczonych ścieków do gruntu oraz tworzenia i utrzymywania otwartych kanałów i zbiorników ściekowych, natomiast w § 22 pkt 5 wskazano, że do czasu wyposażenia obszaru w sieć kanalizacji zbiorczej, plan dopuszcza stosowanie szczelnych zbiorników bezodpływowych do czasowego gromadzenia nieczystości ciekłych, z obowiązkiem okresowego wywozu zgromadzonych nieczystości do punktu zlewnego. Wobec powyższego na terenach objętych planem, na których nie wybudowano sieci kanalizacji sanitarnej jedynym dopuszczalnym sposobem odprowadzania ścieków jest gromadzenie ich w szczelnym zbiorniku bezodpływowym. Literalne rozumienie tych zapisów wskazuje, że możliwość budowy przydomowej oczyszczalni ścieków nie została w ogóle dopuszczona do stosowania na ww. terenie. Dalej organ II instancji wskazał, że zarzuty skarżących dotyczą w większości kwestii wadliwości ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym wyjaśnił, że stosownie do art. 32 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2015, poz. 199) – powoływanej jako: "u.p.z.p." – to rada gminy podejmuje uchwałę w sprawie aktualności studium i planów miejscowych, a w przypadku uznania ich za nieaktualne, w całości lub w części, podejmuje działania, o których mowa w art. 27 ww. ustawy (tj. zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane). Jak wskazuje art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, źródłem prawa powszechnie obowiązującego na danym terenie jest akt prawa miejscowego. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (który jest aktem prawa miejscowego), określają granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości. Uchwała Nr XLV/398/06 Rady Miejskiej w Konstantynowie Łódzkim z dnia 29 czerwca 2006r. obowiązuje i organy administracji architektoniczno - budowlanej są nią związane. Odnosząc się natomiast do zarzutów, zawartych odwołaniu, dotyczących wysokich kosztów eksploatacji szamba, organ odwoławczy stwierdził, iż badana decyzja odnosi się jedynie do kwestii zgłoszenia zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni, nie przesądza natomiast o finansowych bądź technicznych aspektach przyłączenia. Prawo nie przewiduje w przedmiotowej sytuacji możliwości zwolnienia z powyższego obowiązku z powodów ekonomicznych. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego wnieśli A. M. i M. M., zarzucając jej naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co miało wpływ na wynik sprawy. Skarżący wyjaśnili, że przedmiotem zgłoszenia była w pełni biologiczna, hybrydowa oczyszczalnia ścieków, której technologia oczyszczania opiera się o metodę osadu czynnego. Jest to oczyszczalnia, która odpowiada najwyższym wymaganiom stawianym przez Europejską Normę EN 12566-3 z oznakowaniem CE w zakresie sprawności oczyszczania, wodoszczelności, stabilności oraz wytrzymałości, potwierdzone badaniami w laboratorium notyfikowanym. Cały proces oczyszczania ścieków zachodzi wewnątrz zbiornika, a woda opuszczająca układ nie wymaga już dodatkowych procesów doczyszczających. Prawidłowa eksploatacja biologicznych przydomowych oczyszczalni ścieków oraz przestrzeganie wytycznych producenta dotyczących zasad korzystania z urządzenia, zapewnia otrzymanie wody na odpływie o parametrach odpowiadających najwyższym dopuszczalnym wartościom wskaźników zanieczyszczeń określonych w załączniku nr 1 - zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. W związku z tym odbiornikiem oczyszczonej wody z oczyszczalni może być np. grunt (poprzez skrzynki rozsączające lub studnię chłonną) lub wody powierzchniowe (rzeka, jezioro, rów melioracyjny). Dodatkowo, poprzez zastosowanie studni chłonnych, sporna inwestycja jest zgodna z przepisami Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, które wejdą w życie 1 stycznia 2016r. Następnie skarżący odwołali się do art. 20. pkt 1 u.p.z.p. i podnieśli, że do 1 października 2008r. obowiązującym było "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K." przyjęte uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...]. Na jego podstawie powstała Uchwała Nr XLV/398/06 Rady Miejskiej w Konstantynowie Łódzkim z dnia 29 czerwca 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części obszaru miasta Konstantynowa Łódzkiego. Zgodnie ze Studium ustalono m.in.: - pełne skanalizowanie miasta, respektowanie zakazu (i kontrola jego przestrzegania) wprowadzania nieoczyszczonych ścieków do wód i gleby (pkt IV.3.2.1); - stosowanie na terenach o ekstensyjnej urbanizacji, do czasu ewentualnej realizacji sieci kanalizacji, szamb bezodpływowych bądź indywidualnych czy grupowych oczyszczalni ścieków (pkt IV.6.1). W ocenie skarżących, zapisy w planie miejscowym dotyczące zakazu wprowadzania oczyszczonych ścieków do gruntu i dopuszczające tylko stosowanie szczelnych zbiorników bezodpływowych do czasu wyposażenia obszaru w sieć kanalizacji zbiorczej naruszają ustalenia Studium. Plan miejscowy przewiduje do czasu rozbudowy sieci kanalizacyjnej, możliwość odprowadzania ścieków sanitarnych do szczelnych zbiorników bezodpływowych. Zapis ten narusza art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2005 r. nr 236, poz. 2008 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem w przypadku, gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, istnieje możliwość wyposażenia nieruchomości nie tylko w bezodpływowy zbiornik nieczystości ciekłych, jak nakazano w planie miejscowym, ale także w przydomową oczyszczalnię ścieków, spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. W tym ostatnim przypadku przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest też obowiązkowe. Z powyższego wynika, że przydomowe oczyszczalnie ścieków zapewniają taki sam poziom ochrony środowiska, co zbiorowe oczyszczalnie ścieków, czego niestety nie można powiedzieć o szambach. Na działce nr ewid. 12/15 w obrębie [...] w K. brak jest możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej. Skarżący wskazali także, że od 2013 roku ustalony jest teren aglomeracji wodno-ściekowej Miasta K. i na nim planowane jest uzupełnienie braków w sieci kanalizacji, ale też nie w 100% obszaru. Na ponad 17 tyś mieszkańców, tylko 15 tyś jest w aglomeracji i dla nich ma być kanalizacja. Obszar I. jest poza aglomeracją, stąd wniosek, że nie planuje się kanalizacji na tym terenie. Od uchwalenia planu miejscowego w 2006r. podjęta została tylko jedna próba budowy kanalizacji, która jak się okazało była ekonomicznie niezasadna, a koszty budowy (w znacznej części) planowano przerzucić na mieszkańców, których miała objąć zasięgiem budowana instalacja. Jednostkowy koszt podłączenia oszacowano na kilkadziesiąt tysięcy zł na gospodarstwo domowe. W ocenie skarżących, naciskanie do gromadzenia ścieków w zbiorniku bezodpływowym w porównaniu do przydomowej oczyszczalni powoduje konieczność ponoszenia dodatkowych nakładów eksploatacyjnych na wywóz nieczystości. Szacowany roczny koszt obsługi szamba to min 1800 zł (minimum 150 zł co 30 dni). Plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony w 2006r. co oznacza, że w ciągu 9 lat koszt utrzymania szamba to ponad 16 000 zł (koszt obsługi oczyszczalni w tym samym okresie nie przekroczyłby 1000 zł!). Natomiast sam koszt budowy szamba jest niewiele niższy w porównaniu z budową przydomowej oczyszczalni ścieków. Skarżący podnieśli również, że w momencie, gdy występowali o warunki przyłączenia działki do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej otrzymali odpowiedź, że nie ma możliwości podłączenia bo nie ma w tym rejonie sieci. W odpowiedzi było również napisane, że nie jest planowana budowa sieci w tym obszarze w latach 2013-2015. Nieoficjalnie usłyszeli również, że w ramach następnego "planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych" nie zostanie uwzględniony obszar I. w planach budowy sieci kanalizacyjnej. Wobec powyższego w dniu 23 czerwca 2015r. skierowali pismo do Burmistrza Miasta K. z prośbą o określenie terminu zakończenia budowy sieci kanalizacji sanitarnej, ujętej w uchwale nr XLV/398/06 Rady Miejskiej w Konstantynowie Łódzkim z dnia 29 czerwca 2006r. Do dnia dzisiejszego nie otrzymali żadnej odpowiedzi w sprawie. W związku z powyższymi nasuwa się wniosek, że skanalizowanie nieruchomości będzie niemożliwe, a szambo pozostanie rozwiązaniem docelowym. Zgodnie natomiast z zapisami miejscowego planu powinno to być rozwiązanie czasowe, do czasu realizacji sieci kanalizacyjnej. Następnie skarżący stwierdzili, że ustawa z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r., nr 25, poz. 150 ze zm.) nie przyznaje organom uchwałodawczym gmin kompetencji do rozstrzygania w przedmiocie negatywnego oddziaływania na środowisko przydomowych oczyszczalni ścieków. Ponadto w związku z rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego odbiornikiem oczyszczonej wody z oczyszczalni może być np. grunt (poprzez skrzynki rozsączające lub studnię chłonną) lub wody powierzchniowe (rzeka, jezioro, rów melioracyjny). Wprowadzanie do wód lub do ziemi oczyszczonych ścieków w ilości mniejszej niż 5 m3 na dobę na terenie będącym własnością inwestora, zalicza się do korzystania zwykłego i jako takie nie wymaga pozwolenia wodnoprawnego (art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne – tekst jednolity Dz.U. z 2015r., poz. 496). Pozwolenia wodnoprawnego wymagają natomiast te oczyszczalnie, które odprowadzają oczyszczone ścieki do wód znajdujących się poza terenem będącym własnością inwestora. Skarżący powołali się również na obowiązki, wynikające z dostosowania polskiego prawa do unijnych przepisów w zakresie zasad odprowadzania i oczyszczania nieczystości płynnych. Jednym z tych aktów jest "Dyrektywa ściekowa", która zwraca uwagę na to, że: "W przypadku, gdy ustanowienie systemu zbierania nie jest uzasadnione, jako że nie przyniosłaby korzyści dla środowiska lub spowodowałoby nadmierne koszty, należy zastosować pojedyncze systemy lub inne właściwe systemy zapewniające ten sam poziom ochrony środowiska". Zdaniem skarżących, gmina nie podała przyczyn, z uwagi na które naruszone zostało prawo własności, tzn. skąd w planie miejscowym zapis o zakazie "wprowadzania oczyszczonych ścieków do gruntu" skoro nie ustanowiono stref ochrony pośredniej i nie jest to obszar zalewowy. W gminie K. zgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia [...] (znak [...]) zostały ustanowione dwie strefy ochrony bezpośredniej ujęć wód podziemnych zlokalizowanych na terenie ujęcia komunalnego "Ignacew", składającego się z ujęcia trójotworowego, zlokalizowanego częściowo na terenie Stacji Wodociągowej (otwór nr 2) i poza terenem Stacji (otwór nr 1 i nr 3). Ustanowiona ochrona ma charakter bezpośredni i polega na oznakowaniu terenu wokół każdej studni i jego utrzymywanie w należytym stanie a także ustawienie lub zawieszenie tablicy informacyjnej w rejonie studni o treści: "Ujęcie wody - zakaz wykonywania działalności gospodarczej". Jednocześnie w dokumencie nie ustanowiono strefy ochrony pośredniej. Natomiast na obszarze przedmiotowej działki plan dopuszcza prowadzenie nieuciążliwej działalności usługowej. Według skarżących, niezrozumiałym jest fakt prowadzenia w K. od kilku lat kampanii edukacyjnej w temacie ochrony środowiska i jednoczesny zakaz prowadzenia działań przedstawionych w kampanii jako pozytywne. Do tego dochodzi fakt, że K. jako jedyna z okolicznych gmin nie bierze udziału w unijnym projekcie dofinansowania na budowę przydomowych oczyszczalni ścieków z funduszy na ochronę środowiska. Na koniec skarżący stwierdzili, że karygodnym jest również niekompetentne zachowanie Wojewody, który pozwolił na uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niezgodnego z obowiązującym prawem i innymi dokumentami (m.in. Studium) oraz fakt, że utrzymuje go w mocy zamiast podjąć działania mające na celu usunięcie naruszeń i przekroczenia uprawnień przy jego uchwalaniu. Na tej podstawie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach – stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi w zaś grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu wskazanym w powołanych wyżej przepisach. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowił art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli budowa lub wykonywanie robót objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Planowana inwestycja dotyczy budowy przydomowej oczyszczalni ścieków o wydajności 0,9 m3 na dobę na należącej do skarżących działce nr 12/15, położonej w K., przy ul. A, co oznacza, że jej realizacja, wedle treści art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, wymaga uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że organ I instancji wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia w powyższym zakresie, uzasadniając wydaną decyzję naruszeniem przez planowaną inwestycję zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał, że na tym terenie przewiduje się gromadzenie ścieków w szczelnych zbiornikach bezodpływowych z obowiązkiem okresowego wywozu zgromadzonych nieczystości do punktu zlewnego (§ 22 pkt 5 uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części obszaru miasta K.). Jednocześnie też regulacja planistyczna zakazuje wprowadzania nieoczyszczonych i oczyszczonych ścieków do gruntu oraz tworzenia i utrzymywania otwartych kanałów i zbiorników ściekowych (§ 8 pkt 3 planu). Poprawność powyższych ustaleń faktycznych i prawnych, zaakceptowanych przez Wojewodę w zaskarżonej decyzji, nie budzi zastrzeżeń. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i jako źródło powszechnie obowiązującego prawa na danym obszarze, podlega wykładni właściwej dla wykładni źródeł prawa. Miejscowy plan zawiera w sobie pewne ustalenia, będące przepisami prawa lokalnego obowiązujące powszechnie, które mogą przybrać postać: nakazu – przepisu określającego jakie czynności należy podjąć lub jakie warunki należy spełnić; zakazu – przepisu określającego jakie czynności lub zjawiska są niedopuszczalne. Odmianą zakazu jest dopuszczenie – przepis określający, które czynności lub które zjawiska należące do zdefiniowanej kategorii są dopuszczalne w przeciwieństwie do wszystkich pozostałych do tych kategorii, które są niedopuszczalne. Prócz treści normatywnych, w planie mogą wystąpić także treści związane z planem w postaci: informacji, prognoz i założeń, kierunków polityki przestrzennej, postulatów, uzasadnienia, wyjaśnień (I. Mironowicz, T. Ossowicz "Technika zapisu planu miejscowego. Wybrane problemy ogólne" w: "Zarys metod i technik badawczych w planowaniu przestrzennym" pod. red. E.Bagińskiego OW Politechniki Wrocławskiej 1996 s. 59-60). Zdaniem składu orzekającego zapisy miejscowego planu, znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie, mają charakter dopuszczenia, bowiem określają poprzez powołanie się na wyjątek od reguły, jaki sposób odprowadzania ścieków na danym terenie jest dopuszczalny. Organy obu instancji prawidłowo oceniły zatem, że zastosowanie przydomowej oczyszczalni ścieków na terenach na których obowiązuje zakaz odprowadzenia ścieków (w tym również oczyszczonych) do gruntu jest sprzeczne z zapisami miejscowego planu. Z powołanych przez organy fragmentów uchwały planistycznej jasno wynika, że do czasu wyposażenia obszaru w sieć kanalizacji zbiorczej, dopuszcza się stosowanie szczelnych zbiorników bezodpływowych do czasowego gromadzenia nieczystości ciekłych. Jak wynika z treści planu intencją Rady Miejskiej przy podejmowaniu tej uchwały była budowa sieci kanalizacji sanitarnej, zgodnie z koncepcją kanalizacji miasta i obowiązek podłączenia wszystkich nieruchomości do sieci kanalizacyjnej po jej wybudowaniu (§ 22 pkt 1 i 2 uchwały).. Zapisy planu są jasne i w świetle założeń Rady Miejskiej nie pozostawiają wątpliwości interpretacyjnych. Regulacja planistyczna w powyższym zakresie nie pozostaje w sprzeczności z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Plany inwestycyjne gminy odnośnie wybudowania na danym terenie sieci kanalizacyjnej co do zasady nie mogą wyłączać uprawnienia właściciela nieruchomości do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków, pod warunkiem, że postanowienia miejscowego planu nie przewidują inaczej. W niniejszej sprawie na przeszkodzie projektowanej inwestycji stoją zaś właśnie zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które wykluczają jej realizację. Kwestionowanie zapisów planu w niniejszym postępowaniu nie może zaś prowadzić do osiągnięcia zamierzonego rezultatu. W postępowaniu zgłoszeniowym organ nie jest uprawniony do badania prawidłowości regulacji planistycznej, lecz do jej stosowania. Uprawnienia tego nie posiada także sąd administracyjny w postępowaniu, którego przedmiotem jest kontrola decyzji, wydawanych w oparciu o tenże akt planistyczny. Stąd też do czasu ewentualnego wyeliminowania omawianych przepisów planu miejscowego z obrotu prawnego, mają one moc obowiązującą i stanowią wyraz woli lokalnego prawodawcy do uregulowania kwestii objętych planem w określony, wybrany przez siebie sposób. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi, wskazać należy, że bez wpływu na wynik sprawy pozostaje kwestia celowości zastosowania projektowanego rozwiązania, jak również jego ekonomicznego uzasadnienia. Jak wyżej wskazano, sąd administracyjny dokonuje oceny zgodności z prawem zaskarżonych doń aktów organów administracji. Względy natury słusznościowej czy celowościowej, jakkolwiek nie pozbawione racjonalności, nie mogą zatem stanowić podstawy rozstrzygnięcia. Wskazać też należy, że, podnoszony przez skarżących, brak zamiaru realizacji przez gminę kanalizacji sanitarnej na terenie objętym planem w dającej się określić przyszłości, jak również warunków ekonomicznych pozwalających na jej realizację, stanowić może co najwyżej podstawę do zmiany planu w tym zakresie, nie ma natomiast wpływu na ocenę dopuszczalności projektowanej przez skarżących inwestycji, na gruncie obowiązującego obecnie prawa miejscowego. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, wobec braku uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia. ms