II SA/Łd 755/15

Dnia 23 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia S. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 listopada 2015 r. o odrzuceniu skargi S. T. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymania czynności egzekucyjnych i uznania zarzutów za nieuzasadnione w sprawie rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego postanawia: uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 listopada 2015 r. o odrzuceniu skargi. LS W dniu 12 sierpnia 2015 r. S. T. za pośrednictwem organu zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymania czynności egzekucyjnych i uznania zarzutów za nieuzasadnione w sprawie rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego. Do skargi załączono dowód uiszczenia w dniu 10 sierpnia 2015 r. na rachunek bankowy tutejszego sądu kwoty 100 zł tytułem: "sygn. akt [...]". Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 9 września 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi – w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie w tym przedmiocie doręczono stronie skarżącej w dniu 16 września 2015 r. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 r. tutejszy sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę S. T.. W dniu 4 grudnia 2015 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 19 listopada 2015 r. zarzucając sądowi naruszenie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że istnieją przesłanki do odrzucenia skargi jako nieopłaconej mimo, że skarżący uiścił opłatę od skargi. Równocześnie wniósł o uchylenie wspomnianego wyżej postanowienia i rozpoznanie sprawy jako należycie opłaconej. Motywując zażalenie skarżący argumentował, że wnosząc skargę na przedmiotowe postanowienie Wojewody [...] uiścił opłatę od skargi w wysokości 100 zł w dniu 10 sierpnia 2015 r. na rachunek bankowy WSA w Łodzi. W tytule przelewu została podana sygnatura zaskarżonego postanowienia. Wobec powyższego skarga już w chwili jej wniesienia była należycie opłacona i nie istniały podstawy do jej odrzucenia z powodu nieuzupełnienia braków formalnych, albowiem braki te w ogóle nie istniały. Jednocześnie skarżący podniósł, że podjął czynności wyjaśniające po odebraniu w dniu 26 listopada 2015 r. postanowienia o odrzuceniu skargi i ustalił telefonicznie w kasie WSA w Łodzi w dniu 30 listopada 2015 r., że opłata od wskazanej skargi została zwrócona skarżącemu w dniu 7 października 2015 r. Wobec powyższego zaistniała sytuacja, w której bez winy skarżącego i już po upływie terminu do uzupełnienia braków powstał brak formalny w postaci braku opłaty od tej skargi. Skarżący z uwagi na fakt zwrócenia opłaty załączył do zażalenia potwierdzenie ponownego uiszczenia opłaty od skargi. W tym samym dniu – to jest 4 grudnia 2015 r., skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2015 r. sąd na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 p.p.s.a. odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 19 listopada 2015 r. i orzekł o zwrocie wpisu sądowego od zażalenia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W dniu 4 stycznia 2016 r. skarżący złożył zażalenie na postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 grudnia 2015 r. o odrzuceniu zażalenia oraz odrębnym pismem złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2016 r. tutejszy sąd odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Dnia 26 stycznia 2016 r. S. T. złożył zażalenie na wspomniane wyżej postanowienie z dnia 13 stycznia 2016 r. Postanowieniem z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt II OZ 209/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 stycznia 2016 r. i odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, argumentując, że wniesienie zażalenia na postanowienie odrzucające zażalenie z powodu uchybienia terminu stworzyło procesową przeszkodę dla merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu i z tej przyczyny postanowienie zapadłe w wyniku takiego rozpoznania podlegało uchyleniu, a sam wniosek o przywrócenie terminu odrzuceniu. Postanowieniem z dnia 13 maja 2016 r. sygn. akt II OZ 208/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 grudnia 2015 r. o odrzuceniu zażalenia, argumentując, że w świetle akt sprawy, sąd nieprawidłowo zastosował przepis art. 178 p.p.s.a., gdyż zażalenie na postanowienie WSA z dnia 19 listopada 2015 r. zostało przez skarżącego wniesione w wymaganym terminie 7 dni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zażalenie skarżącego na postanowienie tutejszego sądu z dnia 19 listopada 2015 r. o odrzuceniu skargi jest oczywiście uzasadnione. Według art. 194 § 1 pkt 1a i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Z kolei w myśl art. 195 § 2 p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. W rozpoznawanej sprawie niespornym jest, że zażalenie na postanowienie WSA w Łodzi z dnia 19 listopada 2015 r. zostało wniesione w terminie, co przesądził Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 maja 2016 r. sygn. akt II OZ 208/16. Bezspornym jest nadto, że skarżący wraz z wniesieniem przedmiotowej skargi do sądu uiścił w dniu 10 sierpnia 2015 r. wpis sądowy od skargi na kwotę 100 zł tytułem: "sygn. akt [...]". Z poczynionych przez sąd ustaleń z urzędu wynika, że rzeczona wpłata została zaksięgowana do sprawy sygn. akt II SA/Łd 236/15, w której WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2015 r., po rozpoznaniu skargi S. T., uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak [...] oraz poprzedzające je postanowienie Starosty Powiatu [...] z dnia [...] nr [...] (pkt 1); stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku (pkt 2) oraz zasądził od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 357 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3). Wobec powyższego postanowieniem z dnia 3 września 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 236/15 sąd w trybie art. 225 p.p.s.a. zwrócił skarżącemu kwotę 100 złotych zaksięgowaną w dniu 10 sierpnia 2015 r., pod poz. 3412, argumentując że skarżący, mimo iż nie był do tego zobowiązany uiścił na rachunek sądu kwotę 100 zł, nie precyzując bliżej tytułu przelewu. Nawet, gdyby przyjąć, że wspomniana kwota została uiszczona za sporządzenie uzasadnienia wyroku, to i tak podlegałaby zwrotowi jako, że w tej sprawie sąd stosownie do treści art. 141 § 1 p.p.s.a. zobligowany był sporządzić uzasadnienie wyroku z urzędu. Rzeczone postanowienie przekazano do realizacji w dniu 6 października 2015 r. Na marginesie podnieść trzeba, że tutejszy sąd wydając w dniu 3 września 2015 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 236/15 wspomniane wyżej postanowienie nie wiedział, że S. T. za pośrednictwem organu zaskarżył postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] o znaku [...], tożsamym ze znakiem postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] r. W tym czasie skarga na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] znajdowała się jeszcze w organie, który w dniu 8 września 2015 r. przekazał ją sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Skoro zatem niespornym jest, że skarżący wraz z wniesieniem skargi uiścił w niniejszej sprawie w prawidłowej kwocie wpis sądowy od skargi, który sąd błędnie zwrócił nie dopytując uprzednio skarżącego z jakiego tytułu został on uiszczony, a następnie skarżący wraz z wniesieniem zażalenia i po samodzielnym podjęciu czynności wyjaśniających ponownie uzupełnił brak fiskalny skargi, to nie budzi wątpliwości fakt, że zażalenie na postanowienia WSA w Łodzi o odrzuceniu skargi z dnia 19 listopada 2015 r. jest oczywiście uzasadnione. Korzystając zatem z możliwości autokontroli własnego postanowienia, sąd działając na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. uchylił własne postanowienie z dnia 19 listopada 2015 r. o odrzuceniu skargi, uznając tym samym, że skarga została należycie opłacona przez skarżącego. LS