II SA/Łd 759/17

Dnia 12 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji umarzającej postępowanie pierwszej instancji dotyczące robót budowlanych postanawia: odrzucić skargę. a.bł. Pismem z dnia 16 sierpnia 2017 roku Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie umorzenia postępowania pierwszej instancji dotyczącego robót budowlanych, prowadzonych wzdłuż granicy zachodniej działki nr ewid. 1538, na nieruchomości położonej w K. przy ul. A , polegających na budowie betonowej podmurówki. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje miedzy innymi orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W niniejszej sprawie zaskarżone do Sądu postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. dotyczyło odmowy uzupełnienia własnej decyzji z dnia [...] w trybie art. 111 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "K.p.a."). Zgodnie z tym przepisem strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia, bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach (§ 1). Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (§ 1b). W tym przypadku termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Charakterystyczną cechą konstrukcji instytucji uzupełnienia decyzji lub postanowienia jest to, że postanowienie o uzupełnieniu aktu administracyjnego lub o jego odmowie nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje integralną częścią tego aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. Ocena kompletności zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji, a więc zasadności jej uzupełnienia podlega ocenie sądu w ramach postępowania dotyczącego zaskarżonej decyzji, do której odnosi się wniosek o uzupełnienie. Jak wynika z akt sprawy Z. S. zaskarżył do tutejszego Sądu również decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...]. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Łd 758/17. Ocena prawidłowości zaskarżonego postanowienia będzie zatem podlegała ocenie w ramach postępowania dotyczącego wspomnianej decyzji, po uzupełnieniu przez skarżącego braków formalnych skargi w sprawie II SA/Łd 758/17. Na postanowienie rozstrzygające wniosek w przedmiocie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie, co wynika wprost z art. 141 § 1 K.p.a. w związku z art. 111 K.p.a. (por. postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 875/07, LEX nr 505244). Skoro na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie, to oznacza, iż nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy. Postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji wydane na podstawie art. 111 K.p.a nie jest zatem aktem, na który stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skarga wniesiona na taki akt jest skargą niedopuszczalną. Wobec powyższego Sąd odrzucił skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., o czym orzekł jak w sentencji postanowienia. a.bł.