II SA/Łd 762/10

Dnia 4 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant Asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 roku sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy w N. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar wsi R. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Rady Gminy w N. na rzecz Wojewody [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Rada Gminy w N. uchwałą nr [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego fragment obszar wsi R., stwierdziła zgodność projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy N., obejmującego obszar wsi R., uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi R., położonej w gminie N. oraz określiła (w części graficznej, stanowiącej załącznik graficzny do uchwały) granice obszaru objętego planem miejscowym. Wskazana uchwała została podjęta na podstawie art.18 ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 roku, Nr 142, poz.1591 ze zm.) oraz art. 15 ust. 2, art. 20 ust. 1, art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717 ze zm.). Powyższą uchwałę w dniu 12 lipca 2010 roku zaskarżył w całości Wojewoda [...], zarzucając jej naruszenie prawa materialnego tj. art. 15 ust. 2 pkt 1, 6 i 8, art. 16 ust. 1 i art. 17 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7.lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz § 4 pkt 6, § 7 pkt 1 i § 12 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1587). W konkluzji wniósł o stwierdzenie jej nieważności w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie Wojewody załączniki graficzne do zaskarżonej uchwały nie spełniają wymogu dokumentu planistycznego. Na rysunkach nr 1, 2, 4 i 5 podkłady mapowe są nieczytelne. W legendzie rysunków brak objaśnień niektórych symboli. Granice terenów objętych wyniesieniem na rysunku nr 5 są niezgodne z granicami wyznaczonymi na ogólnym rysunku planu. Ponadto występuje rozbieżność pomiędzy częścią tekstową a częścią graficzną planu, co stanowi naruszenie § 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na rysunku planu oznaczono tereny o symbolu 1.21.ZR,MNu, natomiast w tekście planu dla terenu 1.21 określono przeznaczenie jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Rysunek planu, sporządzony w skali 1:5000– zdaniem Wojewody- nie spełnia także wymogów określonych w art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który dopuszcza stosowanie map w skali 1:5000 wyłącznie w celu przeznaczania gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy. Stąd załączniki graficzne do projektu planu powinny zostać sporządzone w skali 1:1000. Dalej Wojewoda Łódzki wskazał, że ustalenia szczegółowe dla terenów oznaczonych symbolami 1.02.R, 1.04.R i 1.06R nie ustanawiają całkowitego zakazu zabudowy, bowiem w niniejszym planie nieprawidłowo zostało zdefiniowane pojecie "zakaz zabudowy". Naruszono przepis art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pod pojęciem budowy należy rozumieć także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego, dlatego zakaz zabudowy z jednoczesnym utrzymaniem istniejących obiektów i zakazem zwiększania wskaźnika intensywności zabudowy, faktycznie nie jest zakazem zabudowy. Definicja utrzymania obiektów dopuszcza wykonywanie na istniejących obiektach budowlanych remontów, przebudowy, rozbudowy, nadbudowy i odbudowy. Dla w/w terenów brak jest oznaczenia wskaźników zabudowy, co stanowi uchybienie § 4 pkt 6 powołanego wyżej rozporządzenia oraz art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Wojewody treść § 21 tekstu planu jest niezgodna z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, w szczególności z § 12 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Przyjęty plan bowiem dopuszcza zabudowę w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy działki na działkach o szerokości 16,0 m lub mniejszej. Zaskarżona uchwała, zdaniem skarżącego, narusza także zasady uchwalania aktu planistycznego określone w art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ dla terenów oznaczonych symbolem RMj i RM nie ustalono szerokości frontu działek przy podziale terenu na działki budowlane. W § 28 tekstu planu nie ustalono szerokości frontu działek, a jedynie minimalną szerokość drogi obsługującej działki. Nadto, plan nie określił warunków w zakresie scalania i podziału terenów pod zabudowę rekreacyjną i mieszkaniowo-usługową. Z kolei pominięcie obsługi komunikacyjnej dla terenu zabudowy rolniczo-usługowej, oznaczonego symbolem 1.12.RMj, stanowi naruszenie art. 15 ust.2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewoda zarzucił również, że do dokumentacji prac planistycznych nie załączono również prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, a taki obowiązek wynika z § 12 pkt 8 cytowanego wcześniej rozporządzenia. Organ nadzoru podniósł również, że przepis art. 17 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że projekt planu winien być wyłożony do publicznego wglądu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Natomiast tryb, w jakim dokonuje się opracowania strategicznej oceny oddziaływania na środowisko określają przepisy art. 46 i art. 39 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Dokumentacja planistyczna załączona do przedmiotowego planu miejscowego nie zawiera informacji na temat przeprowadzenia procedury strategicznej oceny oddziaływania na środowisko. Brak właściwego trybu sporządzania prognozy oddziaływania na środowisko - w ocenie Wojewody - jest istotnym naruszeniem trybu sporządzania aktu planistycznego. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy N. wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że czytelność map stanowiących podkład sporządzonego planu jest odzwierciedleniem stanu istniejących map, uzyskanych z państwowego zasobu geodezyjnego. Wyjaśnił, że zawarty w § 21 zaskarżonej uchwały zapis o dopuszczalności zabudowy w granicy lub w odległości mniejszej niż 1,5m od granicy jest wynikiem błędu redakcyjnego, w wyniku którego wpisane zostało słowo "mniejszej". Pozostała część tego ustalenia jest zgodna z treścią § 12 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku. Przepis ten rozstrzyga, że dopuszcza się sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy, w odległości 1,5m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Taki też był cel wprowadzenia tego zapisu w uchwale, fakt przyjęcia w uchwale wskazanego zapisu winien być traktowany jako uchybienie, które nie powinno skutkować uchyleniem uchwały. Odnośnie zarzutu niewypełnienia treści art. 16 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ podniósł, iż zapis dotyczący zakazu zabudowy jest wypełnieniem ustawowego obowiązku wprowadzenia takiego zakazu na obszarze planu, której część graficzną sporządzono na mapie w skali 1:5000. Istotnym w tym przypadku jest fakt, iż ustawodawca nie określił pojęcia zakazu zabudowy. Wójt wyjaśnił, iż przy opracowywaniu planu uznano, iż istota pojęcia "zakaz zabudowy" jest związana z tworzeniem nowych form zagospodarowania. Stąd przy konstruowaniu treści uchwały postanowiono określić wskazane ustawą pojęHcie w taki sposób, aby nie blokować możliwości inwestycji, z zachowaniem celu ustawy tj. nieurbanizowania terenów, na których brak jest map w skalach 1:1000. Na terenach posiadających wyłącznie mapy w skali 1:5000, istnieją sieci techniczne, a czasem pojedyncze budynki w zabudowie rolniczej. Koniecznym stało się uchwalenie planu zagospodarowania dla ochrony tych terenów przed zabudową realizowaną w oparciu o warunki zabudowy, co jest istotne z uwagi na szerokie ujęcie pojęcia sąsiedztwa przy ustalaniu warunków zabudowy. Niezbędne też było wprowadzenie pojęcia zakazu budowy, wobec którego możliwe będzie funkcjonowanie, remont, czy też odbudowa (w przypadku np. zniszczenia) istniejących obiektów budowlanych. Zamierzeniem planu – według wyjaśnień wójta – było zagwarantowanie niezmienności zabudowy w zakresie intensywności, przyjęto bowiem, iż zakaz nie odbierze praw nabytych a jednocześnie da gwarancję niewprowadzania w sposób chaotyczny i przypadkowy nowych obiektów. Nadto rada Gminy wyjaśniła, że w treści uchwały określono minimalną szerokość działki w linii rozgraniczającej drogi obsługującej działkę, a ustalenie to jest ustaleniem szerokości frontu działki, które to pojęcie jest niczym innym jak częścią działki budowlanej, która przylega do dróg, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Odpowiadając na zarzut braku sporządzenia prognozy skutków finansowych Wójt Gminy N. wyjaśnił, że takie opracowanie zostało wykonane i jest w posiadaniu gminy, lecz nie podlegało ono procedurze opiniowania i uzgodnień, jest jedynie materiałem o charakterze informacyjnym dla podmiotu sporządzającego plan i radnych. Z tej też przyczyny nie zostało załączone do dokumentacji. Odnosząc się natomiast do zarzutu nieuwzględnienia przy sporządzaniu planu przepisów ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie (...), Rada Gminy w N. wskazała, że przy sporządzaniu przedmiotowego planu miejscowego uwzględniono wymagania art. 39 ust.1 pkt 1 oraz art. 46 i art. 54, w zw. z art. 58 pkt.3 i art. 55 ust. 3 wspomnianej ustawy. Informacje o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania fragmentów gminy N. podana została do publicznej wiadomości. Ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego ukazało się na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy w N. w dniu 30.10.2006r., w Biuletynie Informacji Publicznej i w prasie ("A" z dnia 3.11.2006r.). W terminie do dnia 27 09.2006r. zbierano wnioski do planu, które zostały rozpatrzone w dniu 20.12.2006r. Ponadto projekt poddany został uzgodnieniu zarówno z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym, jak i Wojewodą [...] poprzez Dyrektora Regionalnego Ochrony Środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd – nie przejmując sprawy do merytorycznego jej załatwienia – bada jedynie legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organ. Stosownie natomiast do treści art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tejże ustawy, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przywołany powyżej przepis art. 3 § 2 pkt 5 stanowi zaś, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Skoro zatem przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), to ocena zasadności skargi winna odbyć się na gruncie przesłanek art. 147 §1 1 p.p.s.a. W razie stwierdzenia braku przesłanek wskazanych w tym przepisie skarga, zgodnie z przepisem art. 151 p.p.s.a., jako bezzasadna podlegać będzie oddaleniu Należy wskazać, iż skargę w niniejszej sprawie wywiódł Wojewoda [...] jako organ nadzoru, w rozumieniu przepisów Rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, w trybie art. 93 tejże ustawy. Poza sporem jest, że Wojewoda nie skorzystał z przewidzianej w art. 91 ustawy o samorządzie gminy możliwości stwierdzenia nieważności uchwały we własnym zakresie. Organ nadzoru realizując swe kompetencje na podstawie art. 93 ustawy o samorządzie gminy nie jest ograniczony terminem do wniesiona skargi (zob: wyrok NSA z dnia 15.lipca 2005 roku, w sprawie o sygn. akt II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006/1/7, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 29.listopada 2005 roku, w sprawie o sygn. akt I OSK 572/05, Lex nr 196722), a zatem skargę wniesioną w niniejszej sprawie uznać należy za dopuszczalną. Jednakże stosownie do treści art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. W rozpoznawanej sprawie brak jest ustawowych ograniczeń w możliwości stwierdzenia nieważności tejże uchwały. Przechodząc do merytorycznej oceny podniesionych w skardze zarzutów, związanych z wadliwością poszczególnych zapisów uchwały wskazać należy, iż są one zasadne, rodząc konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego w całości. Zgodnie z art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej powoływanej jako uopzp) wójt sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. W planie miejscowym określa się obowiązkowo: 1) przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, 2) zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, 3) zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, 4) zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, 5) wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych, 6) parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy, 7) granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, 8) szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym, 9) szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy, 10) zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, 11) sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów, 12) stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4. (art. 15 ust.2 uopzp). Szczegółowe wymagania, dotyczące projektu planu precyzuje zaś rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zasadnie organ nadzoru wskazuje na zarzut nieczytelności map, a okoliczność, iż Rada otrzymała mapy w takim stanie z zasobów geodezyjnych, nie stanowi wystarczającego usprawiedliwienia. Należy zgodzić się też z zarzutem, że rysunek ogólny planu, sporządzony w skali 1:5000 nie spełnia generalnych wymogów, określonych w art. 16 ust. 1 uopzp, dotyczących skali map, na których sporządza się plan miejscowy. Zgodnie bowiem z przywołanym przepisem plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowane map w skali 1:5000. W rozpoznawanej sprawie brak jest natomiast uzasadnienia dla zastosowanej skali 1:5000 albowiem ustalony na obszarach, oznaczonych symbolami 1.02.R, 1.04.R i 1.06.R zakaz zabudowy faktycznie nim nie jest. Trudno bowiem za zakaz zabudowy uznać możliwość wykonywania w istniejących obiektach budowlanych m.in. rozbudowy, nadbudowy i odbudowy a do takiej konkluzji skłania porównanie definicji, zawartych w § 4 pkt 19 i 24 zaskarżonej uchwały. Stanowisko Rady Gminy w N., dopatrujące się uzasadnienia dla tego rodzaju rozwiązania planistycznego we względach celowościowych, nie ma oparcia w przepisach prawa, stanowiąc de facto ich obejście. Jakkolwiek bowiem faktem jest, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiują pojęcia "zakazu zabudowy", jego leksykalne brzmienie nie pozostawia wątpliwości: pod pojęciem zakazu rozumieć należy "zabronienie komuś czegoś" (zob. Mały słownik języka polskiego pod redakcją S.Skorupki, H.Auderskiej, Z.Łempickiej Warszawa 1969, str. 967); pojęcia "zabudowy" nie można natomiast wykładać w oderwaniu od definicji budowy, zawartej w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Budowa oznacza zaś wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, jego rozbudowę, odbudowę oraz nadbudowę. Również leksykalne określenie pojęcia zabudowy oznacza zresztą wznoszenie na jakimś terenie budowli, ich części lub zespołów (zob. Mały słownik języka polskiego pod redakcją S.Skorupki, H.Auderskiej, Z.Łempickiej Warszawa 1969, str. 969). Istotnie dostrzegalna jest rozbieżność między tekstem a rysunkami planu, która narusza § 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem na rysunku planu oznaczono tereny o symbolu 1.21.ZR,MNu, czyli zabudowa rekreacyjna, mieszkaniowo-usługowa, choć w części tekstowej przeznaczenie tego terenu określono jako zabudowa jednorodzinna. Bez wątpienia zaś nie są to pojęcia tożsame. Podzielić należy również stanowisko Wojewody co do sprzeczności regulacji, zawartej w § 21 części tekstowej planu z przepisem § 12 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (odległość od granicy nieruchomości). Niezależnie więc od intencji organu stanowiącego, wprowadzenie rozwiązania wprost sprzecznego z przepisami prawa nie można usprawiedliwić "omyłką pisarską", skutkującą jedynie "pominięciem" części regulacji miejscowej. Słusznie organ nadzoru wytknął, iż nie ustalono szerokości frontu działek. Zapis § 28 pkt 1) planu, określającego minimalną szerokość 30m w linii rozgraniczającej ulicy jest nieprecyzyjny, nie odnosi się ponadto do ustawowej siatki pojęciowej, natomiast dla terenów MN, MNp i ZR w ogóle nie ustalono tej wielkości. Stanowi to istotne naruszenie art. 15 ust.2 pkt 6 uopzp. Regulacje dotyczące zasad i warunków scalania nie obejmują zabudowy mieszkaniowo-usługowej, nadto w zapisie § 28 pkt. 3) planu nie wskazano, do jakiego przepisu się odwołuje. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 uopzp w zw. z treścią § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalenia planu w zakresie podziału i scalania działek powinny dokładnie precyzować parametry działek uzyskanych w wyniku scalenia i podziału nieruchomości, w szczególności minimalne lub maksymalne szerokości frontów działek, ich powierzchnię oraz określać kąt położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z przepisami działu III rozdziału 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) podziału i scalenia nieruchomości dokonuje się według ustaleń planu. Oznacza to, że treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego determinuje możliwość podziału i scalenia nieruchomości. Prawidłowo sporządzony plan powinien więc wyznaczać zakres przedmiotowy i podmiotowy czynności podejmowanych w toku postępowania scaleniowego i podziałowego. W tych warunkach plan miejscowy, jako przepis prawa miejscowego, zawarte w nim zagadnienia powinien regulować w sposób jednoznaczny, nienasuwający wątpliwości interpretacyjnych. Zaskarżona uchwała nie odpowiada warunkom wynikającym z art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem zawarte w niej ustalenia zostały sformułowane zbyt ogólnikowo. Wskazane powyżej uchybienia w sporządzaniu miejscowego planu naruszają zasady jego tworzenia i prowadzą do konieczności stwierdzenia jego nieważności. Mając na uwadze, iż owe uchybienia dotyczą rysunków planu oraz części jednostek planistycznych konieczne stało się – również z powyższej przyczyny – stwierdzenie nieważność miejscowego planu w całości. Zważywszy przy tym na stwierdzone wady, dotyczące treści zaskarżonej uchwały, odstąpiono od szczegółowego badania prawidłowości przeprowadzonej procedury strategicznego oddziaływania na środowisko, o której mowa w art. 46 i następnych ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Faktem jest wszakże, iż zgodnie z treścią art. 46 pkt 3 powołanej ustawy, projekty m.in. miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wymagają przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko. Informacje zawarte w treści odpowiedzi na skargę oraz załączone postanowienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zdają się wskazywać, iż procedura taka została przeprowadzona, jednakże do dokumentacji planistycznej, przedłożonej organowi nadzoru oraz nadesłanej do kontroli sądowej nie załączono wszystkich jej elementów (w tym m.in. prognozy oddziaływania na środowisko). Dotyczy to również zarzutu niesporządzenia prognozy skutków finansowych projektu - informacje zawarte w dokumentacji planistycznej wskazują, że została sporządzona, a jedynie nie przedłożono jej organowi nadzoru. Zważywszy wszakże na to, iż stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały pozostaje, jak wskazano, w związku z jej wadliwością merytoryczną, odstąpiono od żądana załączenia tejże dokumentacji na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Przypomnieć wszak należy, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), zaś jego zakres reguluje art. 15 tejże ustawy. Warto podkreślić, iż art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa obowiązkowe elementy plany miejscowego, których w zaskarżonej uchwale zabrakło. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie przepisu art. 147 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Konsekwencją natomiast uwzględnienia skargi było stwierdzenie, iż zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku (art. 152 p.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej ich zwrot w kwocie równej wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego radcą prawnym, ustalonemu na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) na kwotę 240 zł.