II SA/Łd 762/12

Dnia 27 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. S. i Z. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Z. S. i Z. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. Z. S. oraz Z. S. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] o nałożeniu na skarżących kary w wysokości 10 000 zł za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego, tj. budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na nieruchomości położonej w Ł., przy ul. A 50F. W treści skargi strony zawarły wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, podnosząc, iż są osobami niezamożnymi. Z. S. jest osoba bezrobotną bez prawa do zasiłku, zaś Z. S. uzyskuje dochody nieprzekraczające kwoty 2 000 zł miesięcznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270) dalej p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla, iż przedmiotem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (zob. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 roku, w sprawie o sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 396/05, Lex nr 220325). W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż zaskarżony akt prawny jakim jest postanowienie o nałożeniu kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku podlega wykonaniu i możliwym jest orzeczenie w stosunku do niego wstrzymania wykonania. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku, gdyż wykonanie nałożonego obowiązku spowoduje skutek w postaci zapłaty kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Jakkolwiek wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie jest szeroko uzasadniony, to w tymże wniosku skarżący wskazali jednak na okoliczność, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia będzie wiązało się z poniesieniem kosztów finansowych, przekraczających ich aktualne możliwości finansowe. Nie bez znaczenia jest także to, iż trudna sytuacja materialna skarżących została odzwierciedlona w złożonym do Sądu wniosku o przyznanie prawa pomocy, w efekcie którego, postanowieniem referendarza sądowego dnia 5 października 2012 roku przyznano skarżącym prawo pomocy w zakresie całkowitym. Powyższe, zdaniem Sądu pozwala na stwierdzenie, że wykonanie przedmiotowego postanowienia przed rozpoznaniem skargi może narazić skarżących na powstanie znacznej szkody, w związku czym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu. m.o.