II SA/Łd 763/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA E. Markiewicz, Sędziowie : Sędzia NSA G. Szkudlarek (spr.), Sędzia NSA T. Zbrojewski, Protokolant asystent sędziego K. Orzechowska, po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania oddala skargę. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu wniosku Polskiej Telefonii Komórkowej A, ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 75 (działka nr 71/1). Inwestycja miała obejmować budowę wieży o wysokości 40 m, dla zainstalowania 6 anten sektorowych i 1 anteny radiolinii, kontenera technologicznego oraz przyłącza energetycznego. W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż zgłoszona inwestycja poddana została procedurze dotyczącej inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska naturalnego. Na podstawie postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] (Nr [...]) i stanowiska Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Ł. inwestor opracował raport oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Raport, jak i projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zostały zaakceptowane przez te organy. W świetle stanowisk powyższych organów inwestycja nie będzie stwarzać zagrożenia dla zdrowia ludzi. Urządzenia stacji nie wymagają doprowadzenia wody i odprowadzenia ścieków, nie będą też wytwarzać substancji zanieczyszczających powietrze atmosferyczne, urządzenia klimatyzacyjne nie będą źródłem hałasu istotnym z punktu widzenia ochrony środowiska i nie będą miały wpływu na pogorszenie klimatu atmosferycznego otoczenia stacji, odpady niebezpieczne i złom metalowy będą utylizowane przez specjalistyczną firmę. Obszary, w których mogą wystąpić poziomy elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego o wartościach wyższych od dopuszczalnych mogą wystąpić na wysokości powyżej 35,8 m w zasięgu maksymalnie 29 m i będą niedostępne dla ludzi. Zarzut zgłoszony w toku postępowania przez R. J., a dotyczący tego, iż w wyniku zrealizowanego przedsięwzięcia obniży się wartość jego nieruchomości, w świetle przedstawionej argumentacji, jest niemerytoryczny. W odwołaniu od powyższej decyzji R. J. wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania lub o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W motywach wyjaśnił, że kwestionowane rozstrzygnięcie zostało podjęte z rażącym naruszeniem prawa oraz że dowody i przesłanki, na których oparł się organ są fałszywe. W szczególności plan zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawę do wydania kilkudziesięciu pozwoleń i zlokalizowania w odległości ok. 60 m od planowanej inwestycji osiedla mieszkaniowego "M.". Organy sanitarne zarówno I, jak i II instancji nie zauważyły odległości inwestycji od osiedla. Na rozstrzygnięcie organów nadzoru sanitarnego odwołujący się złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z uwagi na zaniedbania urzędników zwrócił się z wnioskiem o zbadanie sprawy do Prokuratury Apelacyjnej w Ł. czy w przedmiotowej sprawie nie zaistniało przestępstwo urzędnicze. W konkluzji odwołujący się podał, iż w sprawie nie przeprowadzono konsultacji społecznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy kontestowane rozstrzygnięcie. Organ podał, iż zgodnie z unormowaniem ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), istotą postępowania jest stwierdzenie czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W sprawie bezspornym jest, iż dla terenu obejmującego przedmiotową inwestycję obowiązuje plan zagospodarowania miasta Ł. zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia 2 czerwca 1993 r., Nr LVII/491/93. Obowiązujący plan umożliwia zabudowę i zagospodarowanie terenu dla potrzeb budownictwa mieszkaniowego, co przesądza o konieczności uzupełnienia planowanej zabudowy w zakresie infrastruktury technicznej, niezbędnej z punktu widzenia prawidłowego funkcjonowania istniejących lub przyszłych obiektów. Inwestycja stanowi więc element uzupełniający, wzbogacający funkcję podstawową. Ponadto organ orzekający podał, iż zgodnie z orzecznictwem, na terenie z określoną funkcją podstawową, dominującą mogą być lokalizowane inwestycje o charakterze uzupełniającym nawet wtedy, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje wprost takiego uzupełniającego lub dopuszczalnego wykorzystania terenu. Zgodnie z zacytowanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 1998 r., SA 1535/97 zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie infrastruktury technicznej, takiej jak: kanalizacja sanitarna i deszczowa, sieć wodociągowa, gazowa, energetyczna i telefoniczna dla osiedla mieszkaniowego, nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dla danego terenu przewiduje realizację zabudowy mieszkaniowej. Inwestycje polegające na realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej, z tego powodu, iż są realizowane od niedawna, nie są ujęte w planach zagospodarowania tworzonych kilkanaście lat temu. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wyjaśnił, iż owszem obiekt należy do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska (§ 2 pkt 8 lit. "k" rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji, Dz. U. Nr 93, poz. 589). Zarzut ten traci jednak na znaczeniu, gdyż inwestor przedłożył wszystkie niezbędne opracowania. Organ I instancji w trakcie prowadzonego postępowania podjął wszystkie niezbędne, wymagane prawem działania, tj. podał do publicznej wiadomości informację o planowanym przedsięwzięciu oraz możliwości składania wniosków i skarg, jak również wystąpił z wnioskiem do Starosty i Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. o uzgodnienie warunków inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego, niezgodnie z instancyjnym podziałem kompetencji, realizację przedmiotowej inwestycji skonsultowano z Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym, zamiast Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. Jednakże po myśli przepisu art. 31 a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.), inspektor sanitarny wyższego stopnia może podejmować czynności należące do działania inspektora sanitarnego niższego stopnia. Zgodnie z raportem oddziaływania inwestycji na środowisko stacja bazowa telefonii komórkowej nie będzie stanowiła zagrożenia dla ludzi i środowiska naturalnego. Dane w raporcie wskazują, iż obiekt jest bezpieczny i może być z punktu widzenia ochrony środowiska dopuszczony do realizacji. Walory krajobrazowe ulegną zmianie, ale ze względu na charakter otaczającego terenu zmianę tę można uznać za dopuszczalną. W tym stanie, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej na podanym terenie jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, a postępowanie w przedmiocie wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu było przeprowadzone prawidłowo. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. J. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem. W motywach skargi podał, iż dnia [...] została wydana decyzja zatwierdzająca realizację szczegółowego planu zagospodarowania terenu dla pierwszego etapu realizacji inwestycji polegającej na budowie osiedla budownictwa jednorodzinnego "M." zgodnie z obowiązującym wówczas planem zagospodarowania przestrzennego z 1977 r. Plan ten został uchylony przez uchwałę Rady Miejskiej z dnia 2 czerwca 1993 r., Nr LVII/491/93, która następnie została zmieniona przez uchwałę Rady Miejskiej z dnia 18 czerwca 1997 r., Nr LXIII/623/97 w części obejmującej obszar ulic: B, C, D i projektowanego przebicia ulicy E. Zgodnie z tym planem teren, na którym ma być umiejscowiona stacja bazowa telefonii komórkowej wchodzi w skład jednostki oznaczonej symbolem [...]. Są to tereny otwarte z zadrzewieniami, na których ustala się zakaz utrwalania, rozbudowy i lokalizacji nowych obiektów związanych z usługową działalnością gospodarczą lub produkcyjną o szkodliwym lub uciążliwym oddziaływaniu na środowisko. Według ustaleń imiennych, a także zgodnie z rysunkiem planu, tereny te są w części rezerwowane pod bocznicę kolejową. Inwestor - Polska Telefonia Komórkowa A prowadzi natomiast usługową działalność gospodarczą, a stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem nadawczo - odbiorczym o szkodliwym oddziaływaniu na środowisko. W aktach sprawy brak jest opinii odpowiedniego organu w zakresie oceny czy planowana inwestycja nie koliduje z planami szlaku kolejowego. Po dokonanej w 2001 roku nowelizacji ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie wystarczy, aby inwestycja nie była sprzeczna z planem, gdyż koniecznym jest aby inwestycja była z tym planem zgodna. Zdaniem R. J. to, iż mieszkańcy osiedla "M." nie zostali uznani za strony postępowania i nie otrzymali postanowienia o wszczęciu postępowania stanowi poważne naruszenie prawa. Organ w piśmie z dnia 26 marca 2002 r. podał, iż mieszkańcy osiedla nie mogą być stronę, ponieważ nie są właścicielami nieruchomości bezpośrednio przylegających do terenu inwestycji. Skarżący nie zgadza się również na to, iż mieszkańcy osiedla o podejmowanych czynnościach byli informowani poprzez wywieszenie ogłoszeń lub za pomocą internetu. Ogłoszenia były wywieszane w trudno dostępnych miejscach. Całym swoim działaniem organ naruszył interes prawny społeczeństwa. Zdaniem skarżącego planowana inwestycja obniży wartość nieruchomości będących w zasięgu inwestycji. Ustosunkowując się do treści powołanego przez organ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 1998r., R. J. podał, iż nie może on odnosić się do przedmiotowej sprawy, bowiem dotyczy urządzeń infrastruktury umieszczanych pod ziemią. W świetle obowiązującej nowelizacji ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 2001 r., powołanie przedmiotowego wyroku stanowi ignorancję społeczeństwa. Nie ma również konieczności uzupełnienia zabudowy przez realizację inwestycji, bowiem już wcześniej została wydana decyzja zezwalająca na budowę kanalizacji telefonicznej (decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] i z dnia [...], Nr [...] wydane dla Telekomunikacji Polskiej S.A.). W dalszej części skargi R. J. polemizuje z ustaleniami raportu oddziaływania inwestycji na środowisko wskazując, iż obiekt będzie niekorzystnie wpływał na funkcjonowanie mieszkańców. Zgodnie bowiem z wielokrotnie prowadzonymi badaniami naukowymi u mieszkańców osiedla mogą wystąpić objawy takie jak: rozdrażnienie, zawroty i bóle głowy, utrata równowagi, obniżenie odporności organizmu. Zgodnie z regulacją ustawową, zainteresowani powinni mieć zapewniony czynny udział w pracach nad raportem, takiego czegoś nie było. Skarżący w toku postępowania złożył wniosek o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego, ale pozostał on bez rozpoznania, nawet w decyzji kończącej postępowanie organ nie ustosunkował się do jego treści. W konkluzji skargi, R. J. podał, iż z argumentacji jego wynika, że w sprawie naruszono przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o ochronie środowiska i ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu kontestowanego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z regulacją art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ocenie składu orzekającego, organ prowadzący postępowanie nie naruszył unormowania prawa materialnego ani reguł procedury administracyjnej, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kontestowanego aktu. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 40 ust. 1 w/w ustawy w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi (art. 40 ust. 3). Przedmiotowa decyzja określa: rodzaj inwestycji, warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli dla danego obszaru plan został uchwalony, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, okres ważności decyzji (art. 42). Przede wszystkim jednak z unormowania art. 43 wynika, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma na celu skorelowanie warunków podejmowanego indywidualnie przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego i z przepisami szczególnymi. Decyzja wytacza więc ogólne, podstawowe kierunki projektowania inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom przewidzianym w prawie budowlanym i rozporządzeniach wykonawczych. Decyzja taka kończy jedynie pierwszy etap procesu inwestycyjnego, poprzedzającego postępowanie dotyczące wydanie pozwolenia na budowę. Decydujące znaczenie dla oceny dopuszczalności określonego zamierzenia inwestycyjnego na konkretnym terenie mają ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, który posiada rangę przepisu prawa gminnego. W przedmiotowej sprawie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania miasta Ł. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia 2 czerwca 1993 r., Nr LVII/491/93 przewidują dla terenu, o który chodzi zakaz rozbudowy, modernizacji i lokalizacji nowych obiektów związanych z usługową działalnością gospodarczą i produkcyjną o szkodliwym lub uciążliwym oddziaływaniu na środowisko. Z treści planu nie wynika, aby nie można było zrealizować, na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 75, planowanej inwestycji. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, do takich ustaleń doszły również organy orzekające. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, iż plan zagospodarowania dopuszcza zabudowę omawianego terenu i zagospodarowania go dla potrzeb budownictwa mieszkaniowego, co przesądza o konieczności uzupełnienia planowanej zabudowy w zakresie infrastruktury technicznej, niezbędnej z punktu widzenia prawidłowego funkcjonowania obiektów. Stanowi ona bowiem element uzupełniający, wzbogacający funkcję podstawową. W dalszej części rozważań, jako uzupełnienie organ powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 1998 r., sygn. akt: SA 1535/97 (Wspólnota 1998/50/26). Z motywów tego wyroku wywiedziono, iż zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie infrastruktury technicznej, takiej jak: kanalizacja sanitarna i deszczowa, sieć wodociągowa, gazowa, energetyczna i telefoniczna dla osiedla mieszkaniowego itp., nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dla danego terenu przewiduje realizację zabudowy mieszkaniowej. Takie stanowisko, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., w sposób wyraźny potwierdza to, iż na spornym terenie można zlokalizować planowaną inwestycję. Zdaniem składu orzekającego powołany wyrok NSA nie może odnosić się do zamierzenia polegającego na umiejscowieniu stacji bazowej telefonii komórkowej, gdyż nie sposób uznać, aby inwestycja taka stanowiła element uzupełniający, wzbogacający funkcję podstawową. Owszem stacja bazowa telefonii komórkowej służy mieszkańcom, właścicielom sąsiednich nieruchomości, ale zasięg objęty działaniem stacji jest znacznie większy. Konkludując podkreślić należy, iż postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczały realizację na terenie działki nr 71/1 zlokalizowanej w Ł. przy ul. A 75 stacji bazowej telefonii komórkowej, jednakże nie z powodów podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze wyjaśnić należy, iż budowa osiedla "M." i decyzje dotyczące tego przedsięwzięcia nie mają znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Argument dotyczący ewentualnej kolizji z planami szlaku kolejowego nie jest uzasadniony, gdyż inwestor uzyskał zgodę Zakładu Linii Kolejowych w Ł. (pismo z dnia 17 października 2001 r. załączone do akt administracyjnych - k. 21). W treści pisma Zakład Linii Kolejowych wyraźnie podał, iż uzgadnia planowaną lokalizację i wyraża zgodę na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w sąsiedztwie działki PKP przy spełnieniu podanych warunków. Grupa zarzutów skargi odnoszących się do ochrony interesów mieszkańców osiedla wymaga dokładniejszego wyjaśniania. W postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu właściciel nieruchomości sąsiedniej ma przymiot strony w takim zakresie, w jakim inwestycja narusza jego uzasadnione prawem chronione interesy. Etap wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest początkowym stadium realizacji inwestycji, wszystkie argumenty dotyczące ochrony interesów powinny zostać uwzględnione w fazie starania się o pozwolenie na budowę, gdyż znajdują konkretyzację w przepisie art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.). Zakres ochrony interesów jest różny w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Interesy danych osób na gruncie prawa budowlanego chronione są w szerszym zakresie. Subiektywne przekonanie osoby o naruszeniu jej własnego interesu, związane z rodzajem działalności gospodarczej prowadzonej na działce, nie może ograniczać prawa właściciela do zagospodarowania własnego terenu w zakresie określonym przez prawo i zasady współżycia społecznego. Obowiązek uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich może w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następować w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego (ewentualnie przepisów szczególnych w przypadku braku planu) i nie może obejmować kwestii objętych zakresem regulacji prawa budowlanego. Przytoczone rozważania znajdują potwierdzenie w licznych orzeczeniach (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2002 r., IV SA 2372/00, Monitor Prawniczy 2002/22/1011; wyrok NSA z dnia 7 września 2001 r., IV SA 1505/99, ONSA 2002/4/153; wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2001 r., IV SA 1056/99, Lex nr 78932; wyrok NSA z dnia 27 października 1999 r., IV SA 1731/97, Lex nr 48740; wyrok NSA z dnia 5 października 1999 r., IV SA 667/97, Lex nr 48764; wyrok NSA z dnia 9 lutego 1998 r., IV SA 333/96, Lex nr 45751). Przenosząc te ogólne rozważania na grunt niniejszej sprawy wyjaśnić należy, iż interesy mieszkańców osiedla będą podlegały szerszej ochronie na etapie postępowania przed organami administracji architektoniczno - budowlanej. Dlatego też dotychczasowe działania organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie noszą znamion świadczących o naruszeniu interesów mieszkańców osiedla. Obowiązek zawiadomienia wszystkich stron o wszczęciu postępowania w sprawie (art. 61 § 4 kpa) dotyczy również postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Trafnie więc wskazał skarżący, iż powinien być powiadomiony o rozpoczęciu postępowania, błędnie jednak ocenił, iż organ tego nie uczynił. Organ dopełnił bowiem obowiązku określonego w treści art. 61 § 4 kpa, czego wyraz znajduje się w aktach administracyjnych (pismo i notatka służbowa z dnia 3 sierpnia 2001 r. - k. 12 i 13, pismo z dnia 17 października 2001 r. - k. 20, pismo z dnia 6 marca 2002 r. i notatka służbowa z dnia 8 marca 2002 r. - k. 45 i 46). Skarżący zapewne domagał się doręczenia pisma skierowanego indywidualnie do niego za pośrednictwem poczty. Taki sposób informowania osób o toczącym się postępowaniu ma podstawowe znaczenie, ale przepisy prawa mogą w pewnym zakresie wprowadzać wyjątki, w szczególności w razie wielości podmiotów zainteresowanych w sprawie. Wyrazem takiego odstępstwa jest regulacja art. 13 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157 ze zm.). Przepis ten nakazuje, aby przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji publicznej właściwy do ich wydania, wszczynając postępowanie podał do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty podania do publicznej wiadomości, wskazując jednocześnie miejsce ich składania. Podanie do publicznej wiadomości następuje w drodze zamieszczenia informacji na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz poprzez obwieszczenia w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia (art. 13 ust. 3). Podanie do publicznej wiadomości powinno nastąpić także poprzez zamieszczenie informacji na stronie internetowej organu właściwego do wydania decyzji, jeśli organ ten prowadzi taką stronę (art. 13 ust. 4). Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych organy orzekające w sprawie spełniły wszystkie te wymagania, dlatego też zarzut braku poinformowania stron o toczącym się postępowaniu również nie znajduje uzasadnienia. Zarzut skargi dotyczący obniżenia wartości nieruchomości poprzez realizację przedsięwzięcia nie może być uwzględniony. Większość inwestycji wiąże się z różnym stopniem utrudnienia dla mieszkańców, nie może to jednak prowadzić do zaprzestania inwestowania. Ustawodawca nakazał bowiem wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w określonych warunkach, które w stanie faktycznym sprawy zostały spełnione (art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Polemika skarżącego z ustaleniami raportu oddziaływania na środowisko i procedurą uzyskania opinii zdaniem Sądu nie znajduje potwierdzenia. Ewentualne nieprawidłowości w prowadzonym postępowaniu przed organem inspekcji sanitarnej nie mogą być przedmiotem zainteresowania Sądu. Dotyczą one odrębnego postępowania, w którym strony miały do dyspozycji odrębne środki odwoławcze i mogły w ten sposób kontestować zapadłe rozstrzygnięcia. Konkludując, skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., iż ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. dopuszczają zlokalizowanie na danym obszarze planowanej inwestycji, a dokonane uzgodnienia i oceny przesądzają, iż inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływała na środowisko i zdrowie ludzi oczywiście przy założeniu warunków określonych na etapie pozwolenia na budowę. Wobec czego, Sąd nie stwierdzając naruszenia prawa, oddalił skargę na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.