II SA/Łd 764/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w Wydziale II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska po rozpoznaniu w dniu 15 września 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. B. i B. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi E. B. i B. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego postanawia - wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia E. B. i B. B. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], nr [...], znak: [...] o nałożeniu na E. B. i B. B. kary w wysokości 75.000,00 zł z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji w całości i nałożeniu na inwestorów – E. B. i B. B. kary w wysokości 75.000,00 zł z tytułu przystąpienia do użytkowania części usługowej rozbudowanego budynku usługowo – mieszkalnego (parteru obiektu – pełniącego funkcję salonu odnowy biologicznej zrealizowanego na działce nr geod. [...], obręb [...] w W. przy ul. A. W postanowieniu tym organ administracji wskazał, iż powyższą karę należy uiścić w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia, zaś w przypadku jej nieuiszczenia we wskazanym terminie zostanie ona ściągnięta w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze na to postanowienie, E. B. i B. B. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazali, iż skutki tak wysokiej kary mogą mieć dla ich rodziny nieodwracalne konsekwencje. Nie posiadają takich środków. Wszystkie oszczędności oraz osiągane dochody, a także zaciągnięte kredyty przeznaczyli na budowę oraz wyposażenie budynku. Aby uiścić nałożoną karę musieliby sprzedać dom, w którym prowadzą działalność gospodarczą i mieszkają wraz z 2 synami i 76 – letnią matką E. B. Na rozbudowę domu otrzymali kredyty w łącznej wysokości 464.480,56 zł. W przypadku likwidacji działalności gospodarczej skarżący zmuszeni będą zwolnić 8 pracowników i 2 stażystów, a sami zostaną osobami bezrobotnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Zdaniem Sądu wniosek zasługuje na uwzględnienie. Skarżący uprawdopodobnili, iż poniesienie przez nich kary pieniężnej w wysokości 75.000 zł, stanowi wydatek, który może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, w przypadku uwzględnienia ich skargi. Tym bardziej, że nałożona na skarżących zaskarżonym postanowieniem kara pieniężna podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu. A.D.