II SA/Łd 765/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński Protokolant st. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oddala skargę. dc II SA/Łd 765/20 UZASADNIENIE Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. (znak [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., art. 74 ust. 3a ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.) [dalej: ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku] o umorzeniu postępowania odwoławczego. Z akt sprawy wynika, że decyzją z [...] czerwca 2020 r. wydaną na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 82 w zw. z art. 87 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku oraz art. 104 k.p.a. Wójt Gminy B., po rozpatrzeniu wniosku B Sp. z o.o., określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu hal produkcyjno-magazynowo-usługowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz zapleczem biurowo-socjalnym na działkach o nr ewidencyjnych: 30, 31, 32/2, 33/1, 35, 36/1, 37/1, 38, 39/2, 40/2, 41 i 42 w obrębie [...] W., gmina B.. Odwołania od decyzji Wójta Gminy B. złożyli: M.L., B.P. i C Sp. z o.o. Sp. k. – współwłaściciele działki nr 105/3, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Odwołujący się zarzucili decyzji: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie: a. art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku w brzmieniu sprzed jego nowelizacji dokonanej ustawą z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1712) w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że skarżący nie są stroną niniejszego postępowania, w następstwie czego niezasadnie zostali pozbawieni możliwości udziału w tym postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji; b. art. 78 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uniemożliwienie skarżącym w związku z błędnym uznaniem przez organ pierwszej instancji, że nie są one stroną niniejszego postępowania, składania w tym postępowaniu wniosków dowodowych, co uniemożliwiło skarżącym obronę ich praw; c. art. 81 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i poczynienie w sprawie ustaleń faktycznych oraz wydanie na ich podstawie decyzji, mimo że skarżący w następstwie błędnego uznania przez organ pierwszej instancji, że nie są oni stronami niniejszego postępowania, nie mieli możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 80 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i orzeczenie o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia wnioskodawcy, mimo że z przeprowadzonej w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że doprowadzi ono do zwiększenia zanieczyszczenia powietrza na obszarze, na którym już zostały przekroczone standardy jakości powietrza, co powinno skutkować odmową wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. orzekło o umorzeniu postępowania odwoławczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania na wstępie wyjaśniło, że organ pierwszej instancji ustalając krąg stron postępowania, ograniczył go do właścicieli nieruchomości bezpośrednio przylegających do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie. Odnosząc się do tak sformułowanej definicji strony w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej organ wskazał, że cytowany przepis za prawnie relewantne dla ustalenia kręgu stron postępowania uznaje tylko oddziaływanie "znaczące", czyli takie które może prowadzić do przekroczenia na danej nieruchomości standardów jakości środowiska lub do ograniczeń w jej aktualnym zagospodarowaniu. Zdaniem Kolegium należało przyjąć, że krąg stron postępowania w sprawie dotyczącej środowiskowych uwarunkowań winien być ustalany w oparciu o potencjalne, negatywne oddziaływanie ("uciążliwości") inwestycji na środowisko, w tym na otaczające ją nieruchomości (poprzez hałas, ryzyko zanieczyszczenia gleby, powietrza lub wód, itd.), nie zaś każde oddziaływanie, jak chcą tego odwołujący się. W rozpatrywanej sprawie, jako kryterium ustalania obszaru oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przyjęto oddziaływanie w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza i najbliżej zlokalizowanej zabudowy mieszkaniowej oraz oddziaływanie akustyczne. Oddziaływanie to, poza emisją pyłu zawieszonego PM2,5, zamyka się w granicach terenu inwestycji, co pokazują jednoznacznie obliczenia oraz rysunki zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, w tym izolinie stężeń średnich i maksymalnych benzenu i tlenków azotu oraz izolinie dźwięku. Odnosząc się natomiast do stężeń pyłu zawieszonego PM2,5 organ wskazał, że obowiązujący dopuszczalny poziom zanieczyszczenia dla tej substancji wynosi 20 pg/m3 (przy 25 pg/m3 do 31 grudnia 2019 r.). W toku postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji zweryfikował oddziaływanie na jakość powietrza przedsięwzięcia w kontekście występujących na tym obszarze stężeń substancji w powietrzu podanych w piśmie z 3 października 2019 r. Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska – Departament Monitoringu Środowiska, Regionalny Wydział Monitoringu Środowiska w Ł., a stanowiących tło zanieczyszczeń powietrza dla badanego obszaru. Wobec wartości tła zanieczyszczeń dla pyłu PM2,5 wynoszącej 21 pg/m3 odniesionej do nowych wartości dopuszczalnych, należało uznać w ocenie organu, że przedsięwzięcie jest zlokalizowane na obszarze, na którym zostały przekroczone standardy jakości powietrza. Następnie organ drugiej instancji wyjaśnił, że przekroczenia standardów jakości środowiska związane z emisją pyłu zawieszonego PM2,5 pokazane zostały w Raporcie oddziaływania na środowisko, w tym na mapie obrazującej izolinie stężeń średnich pyłu zawieszonego PM2,5 oraz na rysunku przedstawiającym zasięg oddziaływania przedsięwzięcia. Z opracowań tych wynika, że przekroczenia poza terenem inwestycji swoim zasięgiem nie obejmują działki nr 105/3 (obręb W.) będącej własnością odwołujących się. Ponadto działka ta nie znajduje się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w jej zagospodarowaniu. Działka nr 105/3 zlokalizowana jest na terenie oznaczonym symbolem 1MN (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczoną realizacją usług) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętym Uchwałą Rady Gminy B. z 29 sierpnia 2018 r. nr [...] w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obrębu W., w gminie B.". Z uwagi zatem na brak znaczącego oddziaływania inwestycji na nieruchomość odwołujących się organ przyjął, że budowa zespołu hal produkcyjno-magazynowo-usługowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz zapleczem biurowo-socjalnym na działkach o nr ewidencyjnych 30, 31, 32/2, 33/1, 35, 36/1, 37/1, 38, 39/2, 40/2, 41, 42 obręb [...] W., gmina B. nie ogranicza zagospodarowania działki nr 105/3 zgodnie z planem miejscowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. badając legitymację procesową odwołujących się przeprowadziło analizę dokumentów zgromadzonych w sprawie przedstawiających oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na nieruchomość stanowiące własność zainteresowanych i doszło do wniosku, że wskazanym osobom nie można przypisać statusu stron tego postępowania. W tym stanie rzeczy, ustalenie braku interesu prawnego osób wnoszących odwołanie wypełnia przesłankę bezprzedmiotowości postępowania z przyczyn podmiotowych, o których mowa w art. 105 § 1 k.p.a., co uzasadnia umorzenie postępowania odwoławczego. Ponadto brak przymiotu strony osoby, która wnosi odwołanie uniemożliwia jego merytoryczne rozpatrzenie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: a. art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku w brzmieniu sprzed jego nowelizacji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez organy obu instancji i niezasadne uznanie, że M.L. i B.P. nie są stronami postępowania administracyjnego, w ramach którego została wydana zaskarżona decyzja; b. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez organy obu instancji i błędne ustalenie przez te organy, że: i. zanieczyszczenia, które zostaną wprowadzone do powietrza w związku z realizacją przedsięwzięcia uczestnika, nie wpłyną na jakość powietrza na nieruchomości oznaczonej jako działka gruntu nr 105/3, do której M. L. i B.P. przysługiwało prawo rzeczowe; ii. działka gruntu nr 105/3, do której M.L. i B. P. przysługiwało prawo rzeczowe, nie znajduje się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia uczestnika, w następstwie czego organy niezasadnie uznały, że M.L. i B.P. nie są stroną postępowania administracyjnego; c. art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., art. 127 § 1 k.p.a. oraz art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez organ drugiej instancji i umorzenie postępowania odwoławczego z powodu błędnego uznania, że wskazane postępowanie jest bezprzedmiotowe, ponieważ M.L. i B.P., które wniosły odwołanie, nie są stronami postępowania administracyjnego; d. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez organ pierwszej instancji i pozbawienie M.L. i B. P. w związku z błędnym uznaniem przez organ pierwszej instancji, że M.L. i B.P. nie są stroną postępowania administracyjnego, możliwości udziału w tym postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji; e. art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez organ pierwszej instancji i uniemożliwienie M.L. i B. P. w związku z błędnym uznaniem przez organ pierwszej instancji, że M.L. i B.P. nie są stroną postępowania administracyjnego, składania w tym postępowaniu wniosków dowodowych, co uniemożliwiło im obronę ich praw; f. art. 81 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez organ pierwszej instancji i poczynienie w sprawie przez organ pierwszej instancji ustaleń faktycznych oraz wydanie na ich podstawie decyzji, mimo że M.L. i B.P. w następstwie błędnego uznania przez organ pierwszej instancji, że nie są one stroną postępowania administracyjnego, nie miały możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów; g. art. 80 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez organ pierwszej instancji i błędne ustalenie przez ten organ, że zanieczyszczenie, które ma zostać wprowadzone do powietrza przez przedsięwzięcie uczestnika, zostanie skompensowane poprzez to, że uczestnik został w decyzji zobligowany do dokonania wymiany na terenie Gminy B. w sołectwie W. lub w sąsiadującym sołectwie pieca węglowego na piec (kocioł) niskoemisyjny gwarantujący redukcję emisji pyłu zawieszonego w ilości nie mniejszej niż ilość zanieczyszczenia przewidywana do wprowadzenia do powietrza z planowanej inwestycji, w następstwie czego organ pierwszej instancji niezasadnie wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy: a. art. 80 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez organ pierwszej instancji i orzeczenie przez ten organ o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia uczestnika, mimo że z przeprowadzonej w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że doprowadzi ono do zwiększenia zanieczyszczenia powietrza na obszarze, na którym już zostały przekroczone standardy jakości powietrza, co powinno skutkować odmową wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji w całości i o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości, o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o dopuszczenie dowodu z wydruku z portalu Geoportal – na okoliczność odległości pomiędzy nieruchomością, na której ma być realizowane przedsięwzięcie, a nieruchomością oznaczoną jako działka gruntu nr 105/3, której właścicielkami były M.L. i B.P., a obecnie jest strona skarżąca. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. była w postępowaniu administracyjnym następcą prawnym M.L. i B.P. na podstawie art. 30 § 4 k.p.a. Zdaniem strony skarżącej M.L. i B.P. były stroną postępowania jako współwłaścicielki nieruchomości oznaczonej jako działka gruntu nr 105/3. M.L. i B.P. zbyły nieruchomość na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego (Rep. [...] nr [...]) 30 lipca 2020 r., a tym samym jeszcze w toku postępowania administracyjnego. W ocenie strony skarżącej należy uznać, że z chwilą zawarcia umowy A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. stała się następcą prawnym M.L. i B.P. w postępowaniu administracyjnym, w ramach którego została wydana zaskarżona decyzja. Następnie strona skarżąca stwierdziła, że wbrew stanowisku organu drugiej instancji wskazana nieruchomość znajduje się w obszarze, na który będzie oddziaływać planowane przedsięwzięcie. Dalej wskazano, że działka gruntu nr 105/3 jest oddalona od nieruchomości, na której ma być realizowane przedsięwzięcie, jedynie o 81,05 metrów – jak wynika z wydruku z portalu Geoportal, tyle wynosi odległość pomiędzy zachodnią granicą działki gruntu nr 105/3, a wschodnią granicą działki gruntu nr 42, która stanowi jedną z działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie. W ocenie strony skarżącej, w pierwszej kolejności należy uznać, że zachodziła przesłanka z art. 74 ust. 3a pkt 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku do uznania M.L. i B.P. za stronę. Z przeprowadzonej w niniejszej sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika bowiem, że realizacja i funkcjonowanie przedsięwzięcia będzie skutkowało emisją różnego rodzaju spalin oraz pyłów PM, w związku z czym doprowadzi do zwiększenia zanieczyszczenia powietrza na obszarze, na którym już zostały przekroczone standardy jakości powietrza. Strona skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu drugiej instancji, że zanieczyszczenia, które zostaną wprowadzone do powietrza w związku z realizacją przedsięwzięcia, nie wpłyną na jakość powietrza na nieruchomości oznaczonej jako działka gruntu nr 105/3. Organ drugiej instancji dokonał, w ocenie strony skarżącej, błędnego ustalenia dopuszczając się naruszenia art. 80 k.p.a. na podstawie załącznika do raportu oddziaływania na środowisko - Wyniki analizy zanieczyszczeń do powietrza, a zwłaszcza Mapy zasięgu izolinii analizowanych zanieczyszczeń do powietrza, który należy uznać za niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy. Biorąc bowiem pod uwagę, w jak niewielkiej odległości znajduje się działka gruntu nr 105/3 od nieruchomości, na której ma być realizowane przedsięwzięcie, nie ma możliwości, by zanieczyszczenia wprowadzane do powietrza przez to przedsięwzięcie, nie doprowadziły do pogorszenia jakości powietrza na działce gruntu nr 105/3. na której już zostały przekroczone standardy jakości powietrza. Strona skarżąca zwróciła również uwagę, że z załącznika do raportu oddziaływania na środowisko – Wyniki analizy propagacji hałasu wynika, że realizacja i funkcjonowanie przedsięwzięcia będzie wiązało się z hałasem, w związku z czym poziom hałasu osiągnie niemalże najwyższy, dopuszczalny poziom. Nie można wykluczyć, że w związku z realizacją przedsięwzięcia będzie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, w tym również na działce gruntu nr 105/3. Istnieje również ryzyko, że planowana inwestycja poważnie naruszy stosunki wodne w sąsiedztwie tej działki. Ponadto, w przekonaniu strony skarżącej przymiot strony M.L. i B.P. w postępowaniu można było również wywieść z art. 74 ust. 3a pkt 3 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. Działka gruntu nr 105/3, z uwagi na niewielką odległość od nieruchomości, na której ma być realizowane przedsięwzięcie, wbrew stanowisku organu drugiej instancji, znajduje się w zasięgu znaczącego oddziaływania tego przedsięwzięcia. Ponadto wskazana działka co prawda jest zlokalizowana na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczoną realizacją usług, ale aktualnie jest wykorzystywana na cele rolnicze. Realizacja i funkcjonowanie przedsięwzięcia będą skutkowały emisja spalin i pyłów, hałasem i być może również naruszeniem stosunków wodnych. Tym samym oddziaływanie przedsięwzięcia z pewnością wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem, czyli w wykorzystywaniu jej na cele rolnicze. W ocenie strony skarżącej organ pierwszej instancji dopuścił się również naruszenia art. 80 § 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. Z przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie uczestnika doprowadzi do zwiększenia zanieczyszczenia powietrza na obszarze, na którym już zostały przekroczone standardy jakości powietrza. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że zanieczyszczenie, które ma zostać wprowadzone do powietrza przez przedsięwzięcie uczestnika, zostanie skompensowane poprzez to, że uczestnik został w decyzji zobligowany do dokonania wymiany na terenie Gminy B. w sołectwie W. lub w sąsiadującym sołectwie pieca węglowego na piec (kocioł) niskoemisyjny gwarantujący redukcję emisji pyłu zawieszonego w ilości nie mniejszej niż ilość zanieczyszczenia przewidywana do wprowadzenia do powietrza z planowanej inwestycji. W ocenie strony skarżącej, organ dokonując takiego ustalenia dopuścił się naruszenia art. 80 k.p.a., bowiem nie jest wiadomym, na której nieruchomości uczestnik dokona wymiany pieca. Zgodnie z decyzją, może to mieć miejsce nawet w innym sołectwie niż to, w którym ma być realizowane przedsięwzięcie i w którym znajduje się działka gruntu nr 105/3. Gdyby tak się stało, to wymiana pieca nie doprowadziłaby do poprawy jakości powietrza w okolicach planowanego przedsięwzięcia, czyli również na działce gruntu nr 105/3. Wobec tego planowana inwestycja z pewnością doprowadzi do zwiększenia zanieczyszczenia powietrza na obszarze, na którym znajduje się działka gruntu nr 105/3, a na którym już zostały przekroczone standardy jakości powietrza, a prawdopodobnym jest, że w stosunku do nieruchomości znajdujących się w okolicach miejsca planowanej inwestycji, w tym działki gruntu nr 105/3 nie zostanie to w żaden sposób skompensowane, co może uniemożliwić wykorzystywanie tych nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Kolegium podkreśliło jednocześnie, że A Sp. z o.o. nie był stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji Wójta Gminy B. ani postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Do zakończenia postępowania drugoinstancyjnego brak było podstaw do przyjęcia, że właścicielami działki nr 105/3 są inne podmioty niż figurujące w dokumentach sprawy, które jednocześnie składały odwołanie od decyzji Wójta Gminy B. Dopiero 21 sierpnia 2020 r. a zatem po wydaniu decyzji przez organ drugiej instancji, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wpłynęło pismo A Sp. z o.o., w którym wskazano, że dotychczasowe odwołujące się – M.L. i B.P. sprzedały na rzecz A Sp. z o.o. udział w działce gruntu nr 105/3. Zbycie udziałów nastąpiło 30 lipca 2020 r., w związku z tym Spółka A poinformowała, że z tą datą wstępuje do postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla opisanego wyżej przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu hal produkcyjno-magazynowo-usługowych. Z uwagi na fakt, że do tego rozporządzenia doszło przed wydaniem decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., Kolegium działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a. postanowieniem z [...] września 2020 r. wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z [...] r. Następnie zaś decyzją z [...] września 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.: 1. stwierdziło, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. o umorzeniu postępowania odwoławczego wszczętego odwołaniem od decyzji Wójta Gminy B. z [...] czerwca 2020 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu hal produkcyjno-magazynowo-usługowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz zapleczem biurowo-socjalnym na działkach o nr ewidencyjnych: 30, 31, 32/2,33/1, 35, 36/1, 37/1, 38, 39/2, 40/2, 41 i 42 w obrębie [...] W., gmina B., wydana została z naruszeniem prawa; 2. odmówiło uchylenia opisanej wyżej decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, tj. z przyczyny określonej w art. 146 § 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W zakresie swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.]. W przypadku stwierdzenia braku uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, gdy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Granice niniejszej sprawy zakreśla problem legitymacji strony skarżącej do występowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie hal produkcyjno-magazynowo-usługowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz zapleczem biurowo-socjalnym, a w konsekwencji również legitymacji strony skarżącej do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy B. z [...] czerwca 2020 r. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji należy wskazać na prawidłowe ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji. Skarżąca Spółka swoją legitymację do wniesienia skargi w niniejszym postępowaniu wyprowadza z faktu, że była w postępowaniu administracyjnym następcą prawnym M.L. i B.P. na podstawie art. 30 § 4 k.p.a. Zdaniem strony skarżącej M.L. i B.P. były stroną postępowania jako współwłaścicielki nieruchomości oznaczonej jako działka gruntu nr 105/3. M.L. i B.P. zbyły nieruchomość na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego (Rep. A nr [...]) 30 lipca 2020 r., a tym samym jeszcze w toku postępowania administracyjnego. W ocenie strony skarżącej należało uznać, że z chwilą zawarcia umowy A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. stała się następcą prawnym M.L. i B.P. w postępowaniu administracyjnym, w ramach którego została wydana decyzja organu I instancji, tj. decyzja Wójta Gminy B. z [...] czerwca 2020 r. Wskazać zatem należy, że krąg stron postępowania administracyjnego ustala się co do zasady na podstawie art. 28 k.p.a., chyba, że istnieją przepisy szczególne dla poszczególnych trybów postępowania. Do takich właśnie przepisów należy art. 74 ust. 3a ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.) [dalej: ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku], który w sposób odmienny określa krąg stron w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Istnienie tego przepisu wyklucza możliwość ustalania kręgu stron postępowania na podstawie art. 28 k.p.a., tj. w oparciu o kryterium interesu prawnego. Kolegium prawidłowo uznało, że krąg stron w sprawie należy ustalać na podstawie brzmienia przepisu obowiązującego w dacie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (decyzja z 10 czerwca 2020 r.) na wniosek B Sp. z o.o. Zgodnie bowiem z art. 4 ustawy z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2019 poz. 1712), do spraw wszczętych na podstawie ustaw zmienianych w art. 1 oraz w art. 3 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis art. 74 ust. 3a powoływanej ustawy ten brzmiał wówczas: "Stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się: 1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie; 2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska; 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem". Z akt sprawy zakończonej wydaniem decyzji, a w szczególności z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że nieruchomość należąca do skarżącej Spółki nie leży w tak określonym obszarze oddziaływania inwestycji. Nie przylega bezpośrednio do działki inwestycyjnej. Ponadto nie planuje się przekroczenia na działce skarżącej standardów jakości środowiska. Nie znajduje się ona również w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Z cytowanej regulacji art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wynika, że w stosunku do podmiotu, którego nieruchomość nie przylega bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie, powinno zostać wykazane, że oddziaływanie przedsięwzięcia na jego nieruchomość jest znaczące oraz mogące ograniczać możliwość korzystania z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem albo, że w wyniku oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia zostaną przekroczone standardy jakości ochrony środowiska. Twierdzenia strony skarżącej podnoszone w zarzutach skargi polegają na kwestionowaniu ustaleń faktycznych co do wpływu planowanej inwestycji na przekroczenia norm ochrony środowiska. Przy czym, zarzuty w tym zakresie nie zostały oparte na konkretnych, merytorycznych argumentach, a w praktyce opierają się na przypuszczeniach co do możliwych negatywnych odziaływań na środowisko. I tak w uzasadnieniu skargi strona wskazuje, odnosząc się do możliwego zanieczyszczenia powietrza, że "Organ II instancji dokonał takiego błędnego ustalenia dopuszczając się naruszenia art. 80 k.p.a. na podstawie załącznika numer 18 do raportu oddziaływania na środowisko - Wyniki analizy zanieczyszczeń do powietrza, a zwłaszcza Mapy zasięgu izolinii analizowanych zanieczyszczeń do powietrza, który należy uznać za niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy. Biorąc bowiem pod uwagę, w jak niewielkiej odległości znajduje się działka gruntu nr 105/3 od nieruchomości, na której ma być realizowane przedsięwzięcie, nie ma możliwości, by zanieczyszczenia wprowadzane do powietrza przez to przedsięwzięcie, nie doprowadziły do pogorszenia jakości powietrza na działce gruntu nr 105/3. na której już zostały przekroczone standardy jakości powietrza." Dalej zarzucając możliwość przekroczenia norm hałasu skarżąca w uzasadnianiu wskazuje, że "Wyniki analizy propagacji hałasu wynika, iż realizacja i funkcjonowanie przedsięwzięcia uczestnika będzie wiązało się z hałasem, w związku z czym poziom hałasu osiągnie niemalże najwyższy, dopuszczalny poziom. Nie można wykluczyć, że w związku z realizacją przedsięwzięcia będzie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, w tym również na działce gruntu nr 105/3". I dalej w aspekcie możliwości naruszenia innych elementów ochrony środowiska "Istnieje również ryzyko, że planowana inwestycja poważnie naruszy stosunki wodne w sąsiedztwie tej działki". Wszystkie te zarzuty i ich uzasadnienie w treści skargi opiera się jedynie na przypuszczeniach, że ewentualnie może dojść do naruszenia norm ochrony środowiska, natomiast w żadnej mierze skarżąca nie wskazuje z czego to jej przekonanie wynika. Nie wskazuje na żadne przeciwdowody w stosunku do Raportu oddziaływania na środowisko, z którego wynika, że takowych naruszeń nie ustalono. Twierdzenia skarżącej nie mają zatem potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Z informacji zawartych w Karcie informacyjnej Przedsięwzięcia oraz w Raporcie oddziaływania na środowisko wskazano, że realizacja wnioskowanego przedsięwzięcia nie stanowi zagrożenia dla środowiska oraz, że uciążliwości związane z etapem realizacji, a następnie eksploatacji będą ograniczać się do granic terenu objętego inwestycją. Nie podlega sporowi fakt, że działka skarżącej nie jest działką przylegającą bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie. Tak więc nie można do skarżącej odnieść pierwszego z wymienionych w cytowanym przepisie art. 74 ust. 3a ustawy o warunków. Nie potwierdzono też by w sytuacji skarżącej zachodziły dwa pozostałe przypadki określone w zacytowanym powyżej art. 74 ust. 3a pkt 2 i pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Wymienione już wcześniej dokumenty niezbędne w toku tego postępowania - Karata informacyjna przedsięwzięcia oraz Raport jego oddziaływania - nie potwierdziły by planowana inwestycja spowodowała przekroczenie standardów jakości środowiska, a ponadto nie wykazano, by nieruchomość skarżącej znajdowała się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Zasadnie przy tym Kolegium w zaskarżonej decyzji stwierdziło, iż brak jest legalnej definicji pojęcia "znaczące oddziaływanie". Zatem słusznie organ przyjął, że należy je interpretować w sposób potoczny z wykorzystaniem dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych. Mieści się zatem w tym pojęciu rzeczywisty wpływ planowanej inwestycji zarówno na korzystanie z innych nieruchomości, jak i na wartości prawnie chronione np. środowisko. Sąd zauważa, że rozstrzygając, kto jest stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ prawidłowo oparł się przede wszystkim na dokumentach zgromadzonych w sprawie, w tym przypadku - na informacjach zawartych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia oraz Raporcie oddziaływania na środowisko oraz opiniach innych organów administracji publicznej, w tym opinii wyspecjalizowanego w tym zakresie organu, jakim jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Z wszystkich tych dokumentów jednoznacznie wynika, że tak w czasie budowy planowej inwestycji, jak i w czasie jej eksploatacji nie będą przekroczone dopuszczalne wartości czy zanieczyszczenia powietrza, czy to emisji hałasu na działce skarżacej. Organ nie miał podstaw przyjąć innych danych i konkluzji, a skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek konkretnych i weryfikowalnych danych mogących podważyć kompletność, prawidłowość i zasadność analizowanych i przedstawionych w wymienionych dokumentach danych. Zasadnie przyjęto zawarte w Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ustalenia dotyczące wpływu zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko. Dokument ten chociaż ma charakter dokumentu prywatnego, to jednak ustawa nadaje mu szczególną moc dowodową. Nie można podzielić twierdzenia, że raport nie został przygotowany rzetelnie, czy też że zawiera niekompletne informacje o planowanym przedsięwzięciu i błędy w określeniu emisji, a także zaniża oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Raport ten przygotowany został bardzo starannie w zakresie sporządzania skutków wpływu ustaleń planów zagospodarowania przestrzennego na środowisko. Zawiera kompleksową i rzetelną ocenę przedsięwzięcia oraz analizę aspektów jego funkcjonowania z odniesieniem się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia. Jednocześnie wskazuje, jakie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Treść raportu wyznaczają przepisy art. 66 i art. 67 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Dokonując zatem oceny przedłożonego w sprawie raportu należy stwierdzić, zawiera on wszystkie elementy, o których mowa w wymienionym powyżej art. 66 powoływanej ustawy. Podkreślenia wymaga, że uwzględnia on stan współczesnej wiedzy i metod badań oraz istniejące możliwości techniczne i dostępność danych. Z Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U.UE.L z 2012 r., nr 26) wynika, że Raport wraz ze złożonymi przez inwestora uzupełnieniami jest jednym z najistotniejszych elementów warunkujących prawidłową ocenę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Raport ten zawiera opis, klasyfikację i skalę planowanego przedsięwzięcia, analizę wariantów realizacji planowanego przedsięwzięcia. Przedstawia warunki użytkowania terenu na etapie budowy i eksploatacji, przewidując rodzaje i ilości emisji. Dodatkowo w załącznikach przedstawiono dokładną analizę oddziaływania przedsięwzięcia na stan zanieczyszczenia powietrza, stan akustyczny (w etapie budowy i eksploatacji) z dokładnymi obliczeniami źródeł i rozprzestrzenia się pyłów i hałasu. Autorzy przedłożonego raportu zawarli w tym dokumencie także opis zastosowanych metod prognozowania oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym także oddziaływania skumulowanego oraz opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację negatywnych oddziaływań na środowisko. Podkreślić należy raz jeszcze, że raportowi o oddziaływaniu na środowisko przypisuje się szczególną wartość dowodową. Jak stwierdził przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 listopada 2019 r., II OSK 3179/17 podważenie jego treści (ustaleń) może nastąpić co do zasady, jedynie poprzesz przedstawienie równie kompleksowej analizy uwarunkowań przyrodniczych danej inwestycji (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z wnioskami zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora. Podnieść zatem trzeba, że choć jest on dokumentem prywatnym - opracowanym na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją określonej inwestycji, to inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony, mają wynikającą z przepisów o postępowaniu dowodowym w administracji możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia miarodajności tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę. W niniejszym przypadku jednak strona skarżąca nie przedstawiła żadnych przeciwdowodów, tym bardziej kontrraportu (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2014 r., II OSK 2564/12).W swoich zarzutach oparła się, jak wskazano już uprzednio, jedynie na przypuszczeniach co do możliwości naruszenia warunków ochrony środowiska. Skoro zatem w niniejszej sprawie takiego kontrraportu nie przedłożono, a przedłożony przez inwestora raport spełnia wymogi formalne (ustawowe) oraz sporządzony został w sposób rzetelny, a jego wnioski są logiczną konsekwencją wywodów w nim zawartych, to raport ten musiał zostać przyjęty jako podstawowy dowód w postępowaniu o wydanie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W rezultacie należy stwierdzić, że postępowanie zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanej inwestycji prowadzone było z zachowaniem procedury administracyjnej, strony były zawiadamiane o kolejnych etapach postępowania tak, jak wymaga tego art. 33 omawianej ustawy, a także uwzględniono przepisy dotyczące gromadzenia dowodów – art. 7 i art. 77 k.p.a. Tak organ pierwszej instancji, jak i organy współdziałające rzetelnie oceniły przedłożony raport oddziaływania. Nie mogły zatem zostać uwzględnione zarzuty skargi w zakresie w jakim odnosiły się do nieuwzględnienia skarżącej (uprzednio jej poprzedniczek prawnych) jako strony postępowania o środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia. Kolegium w zaskarżonej decyzji nie badało bowiem w tym postępowaniu wydanej w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanej inwestycji w sposób merytoryczny, a kontrolą sądową objęta została decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze na skutek stwierdzenia, że stronie skarżącej nie przysługuje status strony w tym postępowaniu. W tak zakreślonych ramach procedowania organ miał obowiązek oprzeć się przede wszystkim na znajdujących się w aktach dokumentach, opiniach i stanowiskach organów orzekających i współdziałających. Analiza wszystkich danych pozwoliła organowi na ocenę statusu skarżącej, uznając, iż nie jest on stroną przedmiotowego postępowania. Organ, podobnie jak i skład orzekający, nie miał podstaw do uznania, że w przedstawionych dokumentach podane zostały nieprawdziwe informacje. Odnosząc się jednakże, jedynie na marginesie przeprowadzonych powyżej ustaleń, Sąd pragnie wskazać, że także zarzuty odnosząc się do prawa materialnego, a związane z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nie mogłyby znaleźć poparcia. Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku organ pierwszej instancji wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając wynik uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 powoływanej ustawy. W ocenie Sądu, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 82 powoływanej ustawy. Zawarte w niej rozstrzygnięcie wynika z ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego oceny w świetle obowiązujących przepisów, określa dokładnie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. W tym aspekcie wskazać należy, że zarzuty odnoszące się do ustaleń decyzji w zakresie w jakim nakazał ona wymianę na koszt inwestora na terenie Gminy B., w sołectwie [...] lub sąsiadującym sołectwie, pieca węglowego na piec (kocioł) niskoemisyjny, gwarantujący redukcję emisji pyłu zawieszonego PM 2,5 w ilości nie mniejszej niż ilość zanieczyszczeń przewidzianych do wprowadzenia do powietrza z planowanej inwestycji jest warunkiem wystarczającym, zawierającym wystarczająco konkretne rozwiązanie. Zauważyć bowiem należy, iż w analizowanej sytuacji doprowadzi to w efekcie do pozostawienia w badanym obszarze do zachowania w niezwiększonej ilości pyłu, lub też nawet do zmniejszenia jego ilości w analizowanym obszarze. Odnosząc się jeszcze do kwestii, podnoszonej przez skarżąca, a dotyczącej ograniczenia możliwości zagospodarowania działki skarżącej, stwierdzić należy, iż argumentacja skargi w tym zakresie nie została poparta żadnymi racjonalnymi argumentacji, oprócz ogólnego stwierdzenia o możliwości ograniczenia zagospodarowania działki. nie powtarzając w tym zakresie treści uzasadnienia decyzji organu i instancji wskazać jedynie można, że sama skarżąca w trakcie rozprawy przed Sądem jednoznacznie stwierdził, że na działce 105/3 było pole uprawne, nie ma tam aktualnie żadnych zabudowań. Skarżąca Spółka natomiast nie prowadzi na spornej działce żadnej działalności. Zatem i w tym zakresie, mając też na uwadze charakter działki i ustalenia w planie zagospodarowania przestrzennego co do możliwości jej zagospodarowania, stwierdzić należy, iż zarzuty skarżącej i w tym zakresie nie zostały oparte na żadnych racjonalnych przesłankach i mają charakter przypuszczeń co do ewentualnego, przyszłego ograniczenia jej zagospodarowania. Końcowo podnieść należy, że co do zasady w zasadzie każda inwestycja jest potencjalnym źródłem uciążliwości, emisji (gazów, pyłów, hałasu) do środowiska. Rolą decyzji środowiskowej jest natomiast określenie warunków realizacji danej inwestycji w taki sposób, aby była jak najmniej uciążliwa, a także by nie była źródłem ponadnormatywnej emisji. Reasumując całokształt przeprowadzonych rozważań, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego, jak również decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Nie jest w szczególności prawdą, że organy nie podjęły czynności w celu ustalenia kręgu stron tego postępowania. Organ pierwszej instancji ustalając strony tego postępowania, uwzględnił przepis art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Nie można podzielić argumentacji skargi, że organ bazował tylko na oświadczeniach i dokumentacji wnioskodawcy, bez właściwej ich analizy. Jednak wszystkie przygotowane w sprawie dokumenty i analizy potwierdziły ograniczenia oddziaływania planowanej inwestycji do terenu inwestycji, ewentualnie terenów przyległych do niej. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi skargę - jako nieuzasadnioną – oddalił na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. dc