II SA/Łd 766/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Referendarz sądowy – Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi Z. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie zmiany wysokości zasiłku stałego postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowe w zakresie dotyczącym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych; 2) przyznać skarżącemu Z. L. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata II SA/Łd 766/07 Uzasadnienie Z. L. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie zmiany wysokości zasiłku stałego. Wyrokiem z dnia 11 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję w części, oddalając skargę w pozostałym zakresie. W dniu 26 listopada 2007 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, załączając formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF". W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że utrzymuje się z zasiłku z opieki społecznej w łącznej wysokości 477 zł, ponosi koszty leków w kwocie ok. 250 zł oraz koszty bieżącego utrzymania, w tym koszty energii elektrycznej, gazu. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącego wynika, że prowadzi on gospodarstwo domowe wspólnie z opiekującą się nim E. J.. Nie posiada własnego mieszkania, ani żadnych innych nieruchomości. Jedyny dochód skarżącego stanowi obecnie zasiłek z opieki społecznej w łącznej wysokości 477 zł. Wskazał także na dochody uzyskiwane przez E. J. – zasiłek z opieki społecznej w wysokości 444 zł. Łączne dochody w gospodarstwie domowym skarżącego wynoszą więc 921 zł. Skarżący wskazał jednocześnie na wysokość ponoszonych wydatków, związanych z bieżącym utrzymaniem oraz kosztami leczenia, które wyliczył na kwotę ok. 329 zł. Skarżący nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro, nie uzyskuje także żadnych dodatkowych źródeł dochodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest zmiana wysokości zasiłku stałego. Stąd też spełnione zostały warunki przewidziane w art. 239 pkt 1 lit. a) wskazywanej ustawy. Tym samym wniosek skarżącego w tym zakresie nie może zostać uwzględniony, gdyż z mocy ustawy korzysta ona już z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych. Z tego względu postępowanie wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych jako bezprzedmiotowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt 1 postanowienia). Z kolei jak wynika z art. 262 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 i art. 252 powołanej ustawy, stronie korzystającej z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych może być ponadto przyznane prawo pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, iż skarżący utrzymuje się wspólnie z opiekującą się nim E. J. z zasiłku z opieki społecznej w łącznej wysokości 477 zł (dochód skarżącego) oraz zasiłku z opieki społecznej E. J. w wysokości 444 zł. Skarżący wskazał jednocześnie na wysokość ponoszonych wydatków, związanych z bieżącym utrzymaniem oraz kosztami leczenia, które wyliczył na kwotę ok. 329 zł. Nie posiada przy tym żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych, nie osiąga także dodatkowych dochodów. W tym stanie faktycznym należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Miesięczny dochód w gospodarstwie domowym skarżącego, jego sytuacja zdrowotna oraz wysokość obciążeń, jakie musi ponieść w tym postępowaniu, uzasadniają przyznanie prawa pomocy. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. a) oraz art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.