II SA/Łd 768/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi B. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. A.D. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...]. Wskazanym postanowieniem wydanym w trybie wznowienia postępowania organ pierwszej instancji stwierdził, iż postanowienie z dnia [...], nr [...] zostało wydane z pomięciem stron postępowania, co wynikało z faktu niekompletnego wskazania stron w przekazanym do opiniowania projekcie decyzji o warunkach zabudowy przez prowadzącego postępowanie główne i postanowił nie uchylać postanowienia z dnia [...], na mocy którego organ ten uzgodnił w obszarze przyległym do pasa drogowego ul. A projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku dydaktycznego, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 109 (działka [...], obręb [...]). Na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę wniosła B. G. W skardze tej zawarła również wniosek o wstrzymanie jego wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej. Obowiązek wykazania prawdopodobieństwa takiej szkody spoczywa na skarżącym. Przede wszystkim należy jednak podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Cechy tej niewątpliwie nie ma ani decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, która jedynie określa sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), ani tym bardziej wydane w toku postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy postanowienie uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego proponowaną w projekcie decyzji o warunkach zabudowy zmianą zagospodarowania nieruchomości, które w niniejszej sprawie zostało wydane w trybie wznowienia postępowania. Nie budzi wątpliwości, iż rozstrzygnięcie tego rodzaju nie upoważnia inwestora do rozpoczęcia na jego podstawie prac budowlanych i ze swej istoty nie może wywoływać jakichkolwiek negatywnych skutków dla uczestników postępowania. W istocie bowiem inwestor decyzji dążąc do realizacji inwestycji określonej w decyzji o warunkach zabudowy obowiązany jest wszcząć kolejne postępowanie administracyjne i uzyskać pozwolenie na budowę. Tym samym ani decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, ani tym bardziej postanowienie uzgadniające projekt takiej decyzji ze swej istoty, nie będąc rozstrzygnięciami o przymiocie wykonalności, nie mogą powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym nie może w stosunku do takiego postanowienia mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a., a ta okoliczność przesądza już o niezasadności wniosku. Poza tym skarżąca powyższego wniosku, zawartego w skardze, w ogóle nie uzasadniła. Nie wskazała bowiem żadnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może spowodować skutki, o jakich stanowi powołany wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. podczas gdy, jak już wyżej wskazano, obowiązek ich wykazania ciąży na wnioskodawcy. Postępowanie toczące się na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter wpadkowy. W postępowaniu tym sąd jedynie ocenia, spełnienie przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, o jakich stanowi przytoczony wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na tym etapie postępowania sąd nie dokonuje oceny zasadności merytorycznych zarzutów zawartych w skardze, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w postanowieniu. A.D.