II SA/Łd 77/10

Dnia 4 lutego 2010 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II – Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku E.M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi E.M. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. AG II SA/Łd 77/10 Uzasadnienie E.M. wniosła do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 21 stycznia 2010 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w wysokości 100 złotych. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wystąpiła z żądaniem przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Ze złożonego na urzędowym formularzu oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż strona prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Skarżąca osiąga dochody z tytułu emerytury w wysokości 1174,82 złotych. Strona nie zadeklarowała posiadania żadnego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. Skarżąca oświadczyła również, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem i radcą prawnym. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, iż jest osobą samotną, przewlekle chorą, po dwóch ciężkich operacjach. Po opłaceniu stałych miesięcznych opłat i wykupieniu leków pozostaje jedynie niewielka kwota na zakup żywności. Każdy dodatkowy wydatek jest dla strony nie do udźwignięcia. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do przepisów art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 p.p.s.a. osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże ona, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przede wszystkim należy zauważyć, iż stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ocena sytuacji materialnej nie sprowadza się tylko do stwierdzenia, że skarżący uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada on majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, iż sytuacja osobista i materialna skarżącej uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Na uwadze należało mieć bowiem fakt, iż skarżąca jest osobą samotną i deklaruje osiąganie dochodów jedynie z tytułu emerytury, których wysokość nie pozwala na pokrycie pełnego udziału w kosztach postępowania przed sądem administracyjnym. Z uwagi natomiast na fakt, iż skarżąca wniosła o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika bez wskazania, czy przedmiotem wniosku jest ustanowienie adwokata czy radcy prawnego, uznać należy, iż wybór pozostawiony został gestii Sądu. Mając zaś na względzie fakt, iż zakres kompetencji na gruncie postępowania przed sądem administracyjnym w przypadku adwokata i radcy prawnego jest tożsamy, za stosowne uznano ustanowienie pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG