II SA/Łd 770/08

Dnia 30 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Renata Kubot – Szustowska Sędziowie Sędzia WSA: Jolanta Rosińska (spr) Sędzia NSA: Anna Stępień Protokolant Referent – stażysta Szymon Kwiatkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2009 roku sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania działek postanawia: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...], Nr [...], po rozpatrzeniu odwołań A. K., T. M. i M. Ż., uchyliło decyzję Burmistrza O. z dnia [...], Nr [...] oraz nałożyło na K. i A. K. obowiązek przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania i użytkowania działek o Nr ewid. 739 i 864, położonych w O., przy ul. A 59, poprzez likwidację składu węgla wraz z likwidacją przegród metalowych stanowiących boksy oddzielające sortymenty węgla. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji, decyzją z dnia [...] nałożył na A. i K. K. obowiązek przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania działek o Nr ewid. 739 i 864 położonych w O. przy ul. A. 59. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie wszczęto na skutek wielokrotnych interwencji i skarg bezpośrednich sąsiadów składu węgla, którzy skarżą się na uciążliwości (nadmierny hałas, zapylenie pyłem węglowym, drgania powodujące pękanie budynków), których źródłem jest prowadzona na sąsiednich działkach działalność gospodarcza – skład i sprzedaż węgla. Na obszarze, na którym zlokalizowane są działki brak jest ważnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku planu, zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, nawet jeżeli nie jest wymagane pozwolenie na budowę, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. W toku postępowania organ ustalił, iż inwestor dokonał zmian zagospodarowania terenu, polegających na budowie obiektu budowlanego i wykonaniu innych robót budowlanych bez uzyskania wymaganej prawem decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor wykonał wiatę o konstrukcji stalowej o wymiarach 4,40 m x 7,65 m, która spełnia funkcję zadaszenia wagi, zainstalował elektroniczną wagę pomostową o wymiarach 2,70 m x 7,10 m, oraz wykonał płytę betonową grubości 5 cm, usytuowaną na głębokości 40 cm, ściany oporowe o grubości 10 cm i wysokości 40 cm, podjazd betonowy o wymiarach 3,2 m x 3,67 m, posadzkę betonową o szerokości od 80 cm do 105 cm i długości 10,87 m oraz zamontował przy pomocy stalowych słupów, 4 przegrody z blachy metalowej o wysokości ok. 2 m, stanowiące boksy oddzielające sortymenty węgla kamiennego. Ponadto inwestor wybudował w granicy z działką mur o wysokości ok. 2 m i długości 29 m, który pełni funkcję ogrodzenia, a ponadto wykorzystywany jest jako ściana oporowa dla boksów, w których składowany jest węgiel. Jak wskazał organ, w odniesieniu do części wybudowanych obiektów budowlanych i robót budowlanych (wiata o konstrukcji stalowej oraz waga elektroniczna), postępowania prowadziły organy nadzoru budowlanego, w wyniku których wydano decyzje nakazujące rozbiórkę obiektu i części budowlanych urządzenia technicznego. Dlatego też w tym zakresie organ I instancji nie prowadził postępowania. Zdaniem organu, w sprawie doszło do zmiany zagospodarowania terenu polegającej na wykonaniu określonych robót budowlanych, bez uzyskania wymaganej prawem decyzji o warunkach zabudowy. Tymczasem, zgodnie z art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, burmistrz może w drodze decyzji nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Ze względu na to, iż wcześniejszą decyzją odmówiono A. K. ustalenia warunków zabudowy, nie można zastosować art. 59 ust. 3 pkt 1 w/w ustawy. Od powyższej decyzji odwołał się A. K., T. M. i M. Ż.. A. K. zarzucił błędne ustalenie faktów wskazując, że decyzja jest niewłaściwa i została wydana pod presją sąsiadek – T. M. i M. Ż. oraz ich rodzin. Organ nadzoru budowlanego, w trakcie wizji lokalnej stwierdził, że przegrody stalowe nie są budowlą, tylko przenośną konstrukcją, którą można w każdej chwili przemieścić w inne miejsce i wykorzystać do różnych celów. Mur nazwany murem ochronnym, jest ogrodzeniem murowanym wykonanym z pustaków. Zdaniem odwołującego się, na działce nie doszło do zmiany zagospodarowania terenu polegającej na wykonaniu robót budowlanych skoro przegrody nie są budowlą (takich samych stalowych przegród używa on do wybiegu psa i do wielu innych celów). T. M. i M. Ż. wniosły o zmianę decyzji poprzez nałożenie na M. K. obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania i użytkowania terenu, likwidację składu węgla, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zdaniem odwołujących się, decyzja nie uwzględnia całokształtu sytuacji, jaka zaistniała w sprawie, czyli faktu, że na działce jest wykonane "składowisko węgla" w zabudowie domów jednorodzinnych bez jakichkolwiek zezwoleń. Wybudowany nowy obiekt składał się ze ściany oporowej, płyty betonowej, boksów metalowych, ścianek oporowych na umocowanie wagi, zadaszenia nad wagą, obmurowania wagi, podjazdu betonowego, wylewek betonowych, przekształceniu pomieszczenia piwnicznego na biuro, a garażu na składowanie węgla. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] uchyliło decyzję organu I instancji oraz nałożyło na K. i A. K. obowiązek przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania i użytkowania działek, poprzez likwidację składu węgla wraz z likwidacją przegród metalowych stanowiących boksy oddzielające sortymenty węgla. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z regulacją art. 59 ust. 2 w związku z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego każda zmiana sposobu zagospodarowania terenu wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy, także taka która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. W przypadku zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania (art. 59 ust. 3 w/w ustawy). Jak wynika z akt sprawy na działkach będących własnością A. i K. K., dokonano zmiany zagospodarowania i użytkowania terenu polegającej na budowie obiektu budowlanego i wykonaniu innych robót budowlanych, bez uzyskania wymaganej prawem decyzji o warunkach zabudowy. Organ nadzoru budowlanego, w odniesieniu do części wykonanych robót prowadzi odrębne postępowanie (wybudowanie wiaty, wagi pomostowej oraz utwardzenia terenu betonem). Na swojej działce inwestor zorganizował skład węgla. Jednocześnie właściwe organy, odmówiły inwestorowi ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego określonego jako skład węgla 100-200 ton na rok do bieżącej sprzedaży z wagą elektroniczną najazdową 10 t wraz z infrastrukturą techniczną. Skarga A. K. na te decyzje została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. W tak ustalonym stanie faktycznym organ odwoławczy uznał, że zrealizowana została przesłanka określona w art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z tym zasadna jest decyzja nakazująca właścicielom tych działek przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania, jako że takie zagospodarowanie terenu godzi w funkcję terenów sąsiednich zagospodarowanych na cele mieszkaniowe. Z uwagi na niesprecyzowanie przez organ I instancji na czym ma polegać przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu, organ odwoławczy uchylił decyzję tego organu w całości i orzekł w tym zakresie. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania T. M. i M. Ż. organ wyjaśnił, iż obowiązek przywrócenia poprzedniego stanu zagospodarowania i użytkowania terenu ciąży na właścicielu nieruchomości, nie zaś na osobie, która dokonała tych zmian, bądź prowadzi działalność gospodarczą. W zakresie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej organ wskazał, że te zagadnienia wykraczają poza zakres postępowania. Także kwestie uregulowane przepisami prawa budowlanego, w tym postępowaniu nie mogą być rozstrzygane. W skardze na powyższą decyzję A. K. wniósł o jej uchylenie w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie II SA/Łd 1064/07 (obecnie skarga kasacyjna jest rozpatrywana przez Naczelny Sąd Administracyjny). W uzasadnieniu skarżący wskazał, że przegrody metalowe stanowiące oddzielenie sortymentów węgla, to przenośne konstrukcje nie związane na trwałe z gruntem, co potwierdził organ nadzoru budowlanego. Zdaniem strony, postępowanie administracyjne powinno być zawieszone do czasu zakończenia postępowania sądowo-administracyjnego w przedmiocie przywrócenia zagospodarowania i użytkowania. Organy nakazały przywrócenie poprzedniego użytkowania terenu, gdy tymczasem od roku 1980 teren działek był wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego, organy naruszyły przepis art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie wyjaśniły poprzedniego sposobu użytkowania terenu. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na rozprawie w dniu 30 czerwca 2009 r. skarżący A. K. cofnął skargę podnosząc, iż zlikwidował skład węgla, a zatem obowiązek określony zaskarżoną decyzją został wykonany. Do akt sprawy skarżący złożył postanowienie Burmistrza O. z dnia [...] o umorzeniu grzywny w kwocie 5000 zł nałożonej na K. K. i A. K. postanowieniem z dnia [...]. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że 28 lutego 2009 r. dokonano wykreślenia z ewidencji wpisu działalności gospodarczej, prowadzonej w O. przy ul. A. 59. Ponadto wizja lokalna przeprowadzona przez organ na gruncie w dniu 12 maja 2009 r. potwierdziła wykonanie nałożonego obowiązku w postaci likwidacji składu opału. Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi określone powołanym przepisem. Obowiązek określony zaskarżoną decyzją został bowiem przez skarżącego wykonany, a decyzja ta nie jest dotknięta wadą nieważności. Z powyższych względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zostało umorzone. LS