II SA/Łd 770/15

Dnia 5 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 roku sprawy ze skargi A. Ł. i A. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. Ł. i A. Ł. solidarnie kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania A. i A. Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] Nr [...], z dnia [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A.P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi, budynku garażowego wraz z instalacjami wewnętrznymi oraz instalacji zewnętrznych dla obsługi obu budynków: lokalnej instalacji kanalizacji sanitarnej z szambem, doziemnej instalacji wody, wiz energii elektrycznej oraz doziemnej instalacji gazu na działce o nr ewid. 624/1 w Z. Jak wynika z akt sprawy, A. i A. Ł. nie brali udziału na prawach stron w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji organu I instancji z dnia [...], gdyż wówczas właścicielem działki nr 624/2 był J. C., który brał udział w tym postępowaniu na prawach strony i otrzymał zaskarżoną decyzję. Jak wynika z akt sprawy oraz odwołania wniesionego przez A. i A. Ł., dzień przed wydaniem zaskarżonej decyzji tj. w dniu [...] lutego 2015 r. J.C. sprzedał przedmiotową działkę Państwu Ł. Nadto jak potwierdza analiza dokumentów sprawy, decyzję organu I instancji Państwo Ł otrzymali w dniu 1 kwietnia 2015 r. i złożyli odwołanie, w którym ponieśli, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Starosta [...] powołał, że dokonał sprawdzenia i analizy całego materiału dowodowego oraz stwierdził zgodność z wymogami ustawy Prawo budowlane i przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdy po dokładnym zapoznaniu się z mapą do celów projektowych stwierdzają, że usytuowanie projektowanych budynków nie spełnia wymogów wynikających z tych przepisów. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego pismem z dnia 26 maja 2015 r. wezwano inwestora na podstawie art. 50 k.p.a. do przedłożenia analizy zabudowy na działkach sąsiednich o nr ewid. 624/2 i 623, w granicach z którymi zlokalizowany jest projektowany budynek garażowy, zgodnej z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 z 2002 r., poz. 690 ze zm. – dalej jako: rozporządzenie), sporządzonej w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich oraz do uzasadnienia lokalizacji przedmiotowego budynku w granicy. Inwestor przedłożył analizę zabudowy na działkach sąsiednich wraz z analizą przesłaniania oraz uzasadnieniem lokalizacji projektowanego budynku garażowego. W dniu 6 lipca 2015 r. A. Ł. zapoznał się z materiałem sprawy i podniósł, że w przedłożonej analizie stwierdzono, iż projektowany garaż nie może być usytuowany w innym miejscu, co jest nieprawdą bowiem jego zdaniem ze względu na to, iż właściciel działki o nr ewid. 623, w granicy której usytuowany jest również budynek garażowy inwestora, nie złożył odwołania, to budynek ten może zostać usytuowany zgodnie z Prawem budowlanym z zachowaniem minimalnej odległości od działki skarżącego, pozostawiając pas zieleni. Dodatkowo zwrócił uwagę na usytuowanie przyłącza energetycznego w odległości 0,5m od granicy działki, co jego zdaniem także narusza przepisy ustawy Prawo budowlane. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Po analizie własnej zgromadzonego materiału dowodowego organ II instancji przypomniał, iż przedmiotem omawianej inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi, budynku garażowego wraz z instalacjami wewnętrznymi oraz instalacji zewnętrznych dla obsługi obu budynków: lokalnej instalacji kanalizacji sanitarnej z szambem, doziemnej instalacji wody, wiz energii elektrycznej oraz doziemnej instalacji gazu. Z projektu zagospodarowania działki inwestora wynika, iż projektowany budynek mieszkalny zlokalizowany jest w odległości 5,0m od granicy z działką o nr ewid. 624/8, 5,5m od granicy z działką o nr ewid. 624/2, stanowiącą własność odwołujących oraz ok. 18,0m od granicy z działką o nr ewid. 623. W odległości 1,5m od granicy z działką odwołujących zlokalizowany jest także taras projektowanego budynku mieszkalnego. Organ stwierdził, iż taka lokalizacja jest zgodna z ustaleniami § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., który stanowi, iż budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) - 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz 2) - 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Ponadto lokalizacja tarasu jest zgodna z przepisem § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia który stanowi, iż odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną, nie może być mniejsza niż 1,5m od okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. Projektowany budynek garażowy usytuowany jest natomiast w południowo - zachodnim narożniku działki, ścianami bez otworów okiennych i drzwiowych w granicy z działkami sąsiednimi oznaczonymi nr ewid. 623 i 624/2. Jak stanowią ustalenia § 12 ust. 2 rozporządzenia, sytuowanie budynku w przypadku o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda zwrócił uwagę, iż dla projektowanej inwestycji została wydana przez Prezydenta Miasta Z. ostateczna decyzja o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia [...] września 2014 r., zgodnie z którą działka inwestora znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i gospodarczo-garażowej. I co ważne, decyzja ta dopuszcza lokalizację budynku garażowego w granicy z działką o nr ewid. 624/2 i 623. Dalej organ odwoławczy stwierdził, iż projekt budowlany jest także zgodny z zawartymi w tej decyzji warunkami ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, zgodnie z którymi: - stosunek powierzchni działki do powierzchni zabudowy określono max. 0,30, który w omawianej sprawie wynosi 0,28; - udział powierzchni biologicznie czynnej min. 50%, - w niniejszej sprawie wynosi 51,45%; - wysokość zabudowy dla budynku mieszkalnego max. 10,0m, do okapu/gzymsu max.6,5m, wysokość projektowanego budynku mieszkalnego do kalenicy wynosi 9,94m, - wysokość zabudowy dla budynku garażowego max.5,5m, do okapu/gzymsu max. 4,5m (z dopuszczeniem podpiwniczenia) - wysokość projektowanego budynku garażowego wynosi 5,35m z ogniomurem; - szerokość elewacji frontowej max. 18,0m, szerokość elewacji frontowej budynku mieszkalnego wynosi 17,60m; - geometria dachu: dla budynku mieszkalnego symetryczny kąt nachylenia połaci dachu od 25° do 45°, geometria dachu projektowanego budynku mieszkalnego - dach wielospadowy o symetrycznym kącie nachylenia połaci równym 25° z kalenicą główną równoległą do ul. A; dla budynku garażowego dach płaski lub jednospadowy o kącie nachylenia do 10°, geometria dachu projektowanego budynku garażowego - dach jednospadowy o kącie nachylenia połaci równym 4°. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z wymaganymi uzgodnieniami, spełniając tym samym wymogi art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa). Nadto załączony do wniosku o udzielenie pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień jego opracowania zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy. Projektowana inwestycja nie utrudni korzystania z niezabudowanej działki skarżących oraz nie uniemożliwi jej prawidłowej zabudowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami § 12 ust. 1 rozporządzenia, także z zachowaniem przepisów p.poż., bowiem ściany zlokalizowane w granicy wskazanych działek stanowią ściany oddzielenia pożarowego, stwarzając także ewentualną możliwość dobudowy do tego obiektu budynków na działce skarżących oraz na działce sąsiedniej o nr ewid. 623. Mając na względzie stanowisko odwołujących Wojewoda wyjaśnił, iż inwestor przedłożył analizę ewentualnej zabudowy na działkach sąsiednich, zgodnie z obowiązującymi przepisami wraz z analizą przesłaniania oraz uzasadnieniem takiej lokalizacji projektowanego budynku garażowego podnosząc, iż odstąpił od zamiaru zblokowania zabudowy gospodarczej z zabudową mieszkaniową, czy też wkomponowania garażu w bryłę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z powodu znacznej kubatury garażu, wymuszonej przez konieczność garażowania w nim samochodu dostawczego. Jednocześnie takie usytuowanie garażu wymusiła narożna lokalizacja działki i ograniczenia powierzchni pod zabudowę przez nieprzekraczalne linie zabudowy. Jak stwierdza inwestor, odsuwając garaż od granic o 3,0m od obu sąsiednich działek, stanąłby on niemal na środku placu, jaki pozostał po usytuowaniu budynku mieszkalnego i dlatego został on zlokalizowany w granicach działki. Zdaniem organu, z analizy tej wynika także, iż lokalizacja projektowanego budynku garażowego uwzględnia wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, między innymi ochronę przed pozbawieniem dopływu światła dziennego i prawidłowego użytkowania działek sąsiednich, czy ochronę przeciwpożarową sąsiednich posesji (ściana w granicy zakończona ogniomurem). I co ważne, w analizie wskazano również, iż realizacja projektowanego budynku o wysokości równej 5,05m (5,35m z ogniomurem) nie spowoduje zacieniania zabudowy na działkach sąsiednich z uwagi na to, iż działki te są niezbudowane. Wojewoda [...] dodał, biorąc pod uwagę przyszłą możliwość zabudowy tych działek przy założeniu, że wysokość przesłaniania dla budynku garażowego wynosi 4,05m, a najmniejszą odległość okna budynku przesłanianego od budynku przesłaniającego należy przyjąć jako 4,15m, iż w świetle ust. 1 i 2 § 13 rozporządzenia, przesłanianie nie występuje, co przedstawiono także na załączniku graficznym. Z analizy tej wynika ponadto, iż zacienianie nie występuje także z uwagi na zorientowanie względem stron świata, ponieważ budynek zlokalizowany jest w południowo-zachodnim narożniku działki. Jednocześnie zwrócił uwagę, iż działka skarżących jest niezabudowana, a przepisy dotyczące nasłonecznienia odnoszą się do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi nie zaś do działek budowlanych. Odnośnie usytuowania projektowanego przyłącza w odległości 0,5m od granicy działki inwestora Wojewoda stwierdził, iż obowiązujące przepisy ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia, nie regulują kwestii dotyczących odległości, w jakich należy sytuować przyłącze od granicy własnej działki. Reasumując, Wojewoda stwierdził, iż inwestor spełnił przesłanki zawarte w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy, co wykazano powyżej, a tym samym, zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy, organ nie mógł odmówić wydania decyzji pozytywnej dla inwestora. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. i A. Ł. wnieśli o uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozparzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania procesowego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewzięcie pod uwagę braku zgody poprzedniego właściciela nieruchomości na budowę w granicy z jego ówczesną działką nr 624/2, jak i brak zgody skarżących jako aktualnych właścicieli; art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego i nie wyjaśnienie wpływu wyrażenia zgody na lokalizacje obiektu w granicy na ład przestrzenny. Nadto zarzucili naruszenie przepisów postępowania tj. § 12 rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nie zastosowaniu § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia i ust. 3 pkt 4 oraz § 12 ust. 2 rozporządzenia polegającą na przyjęciu, że skoro dopuszczono w decyzji o warunkach zabudowy usytuowanie garażu w granicy, to stanowi to jedyną przesłankę wydania pozwolenia na budowę, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia norm kompetencyjnych, gdyż to nie organ ustalający warunki zabudowy ma podejmować decyzje odnośnie pozwolenia na budowę, w tym lokalizację poszczególnych obiektów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podzielając swoje dotychczasowe stanowisko wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja Wojewody [...], jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz w następstwie naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a.), w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany jest zobowiązany do zbadania zgodności projektu budowalnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy. Przy czym związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o warunkach zabudowy oznacza, iż organ ten nie może tych warunków kształtować odmiennie, ale tylko w zakresie podstawowych parametrów dotyczących zmiany zagospodarowania terenu. Decyzja o warunkach zabudowy przesądza zatem jedynie o tym, czy w świetle występującej na danym terenie zabudowy jej realizacja będzie stanowić kontynuację zarówno owej zabudowy, jak i funkcji. Nadto decyzja ustalająca warunki zabudowy nie określa co do zasady miejsca usytuowania obiektu na działce, lecz jedynie dopuszczalność jego wykonania na określonym terenie. W następstwie związanie organu architektoniczno-budowlanego decyzją o warunkach zabudowy odnosi się do władczego rozstrzygnięcia organu, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym obowiązującym dla miejsca realizacji inwestycji. Konkretyzacja przepisów dotyczących zarówno warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i ochrona osób trzecich odbywa się na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 227/14 – dostępny, jak i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontrolowanej sprawie organy architektoniczno-budowlane zatwierdziły projekt budowlany i udzieliły pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi, budynku garażowego wraz z instalacjami wewnętrznymi oraz instalacji zewnętrznych dla obsługi obu budynków. I co istotne, organ zatwierdził projekt budowlany w ramach którego budynek garażowy ma zostać zrealizowany, a posadowiony w granicy z działką skarżących. Wskazując na prawidłowość takiego usytuowania organ wyjaśnił, iż inwestor dysponuje ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]września 2014 r. o warunkach zabudowy, zgodnie z którą działka inwestora znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i gospodarczo-garażowej. I co ważne, decyzja ta dopuszcza lokalizację budynku garażowego w granicy z działką o nr ewid. 624/2 i 623. Organ stwierdził nadto, iż taka lokalizacja jest zgodna z ustaleniami § 12 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie. Zdaniem Sądu ocena organu było co najmniej przedwczesna, gdyż nie przeprowadził on pełnej analizy zgodności projektowanego zamierzenia z przepisami techniczno-budowlanymi. Przypomnieć wypada, iż stosownie do § 12 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W § 12 ust. 2 rozporządzenia czytamy, iż sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak potwierdza lektura argumentów przedstawionych przez organy orzekające, wskazując na przywołane zapisy § 12 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, ograniczyły się wyłącznie do rozważenia zgodności, projektowanego usytuowania budynku garażowego w granicy z działką skarżących, z tymi właśnie zapisami. Podkreślając, iż ostateczna decyzja ustalająca warunki zabudowy, którą dysponuje inwestor, dopuszcza usytuowanie spornego budynku w granicy działek. Zdaniem Sądu, jeżeli – tak jak w niniejszej sprawie – decyzja o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu dopuszcza budowę budynku garażowego w granicy działki, to organ obowiązany jest dokonać analizy nie tylko możliwości, ale i zasadności umieszczenia budynku w granicy z działką sąsiednią w kontekście zgodności takiego, konkretnego rozwiązania z przepisami prawa, w tym z przepisami określającymi warunki techniczne posadowienia obiektów budowlanych. I poszanowanie praw osób trzecich. Zasadność umiejscowienia obiektu w granicy musi podlegać analizie w aspekcie wyjątkowości takiego rozwiązania, każde zaś rozwiązanie wyjątkowe należy oceniać zawężająco, a nie rozszerzająco. Fakt, że decyzja o warunkach zabudowy, a więc z punktu widzenia ładu przestrzennego, dopuszcza realizację obiektu w granicy nie przesądza o tym, że konkretny, planowany obiekt w granicy spełniać będzie wymogi innych przepisów, w tym dotyczących warunków technicznych. Organy obu instancji takiej analizy nie przeprowadziły, w szczególności zupełnie pominęły uregulowanie § 12 ust. 3 rozporządzenia. Zdaniem sądu, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, rozważenia wymagała relacja przepisu § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia do regulacji § 12 ust. 2 rozporządzenia. Sąd opowiada się za tezą, że stosunku do zabudowy jednorodzinnej przepis § 12 ust. 3, w zakresie w jakim może znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie (pkt 4), wyłącza stosowanie przepisu § 12 ust. 2. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd, że przepisy te pozostają z sobą w relacji lex specialis – lex generalis i przepis szczególny ma pierwszeństwo w zastosowaniu przed przepisem ogólnym, którym w tej relacji jest § 12 ust. 2 rozporządzenia. W przypadku zatem projektowania budynku garażowego w ramach zabudowy jednorodzinnej bezsprzecznie organ powinien był podjąć się analizy zgodności tegoż projektu z zapisami § 12 ust. 3 rozporządzenia, czego niewątpliwie nie uczynił (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 227/14; wyrok NSA z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1049/13). Tym samym co najmniej przedwczesna była ocena organu architektoniczno-budowlanego co do zgodności spornego budynku sytuowanego w granicy z działką skarżących z przepisami prawa, w tym prawa budowlanego. Z uwagi na powyższe, wobec ustalenia, iż w następstwie uchybienia przepisom § 12 ust. 2 i ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, brak jest w uzasadnieniach zaskarżonych rozstrzygnięć jakichkolwiek rozważań dotyczących zgodności projektowanego usytuowania budynku garażowego ze wskazanymi przepisami techniczno-budowlanymi, jak również należytego wykazania zasadności takiego rozwiązania w kontekście jego wyjątkowości i poszanowania interesów osób trzecich, chronionych nie tylko przepisami prawa budowlanego, ale i konstytucyjnie, Sąd zobligowany był do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych rozstrzygnięć. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań i sprowadzają się do obowiązku przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego i dowodowego, zmierzającego do ustalenia okoliczności niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia z punktu widzenia wskazanych wyżej przepisów. Organ obowiązany będzie rozważyć poprawność swej konkluzji w kontekście powyższych uwag Sądu, a następnie wydać rozstrzygnięcie, które będzie odpowiadało nie tylko przepisom prawa materialnego, ale także przepisom formalnym, a motywy rozstrzygnięcia znajdą swoje odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji stosownie do art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. k.ż.