II SA/Łd 770/24

Dnia 29 stycznia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw, Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.), Protokolant, asystent sędziego Agnieszka Chrzanowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2025 roku sprawy ze skargi H. Ł. i G. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 27 sierpnia 2024 roku nr SKO.4120.152.24 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. a.bł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, decyzją z 27 sierpnia 2024r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dz. U z 2024 r., poz. 1130), sprostowaną postanowieniem z 18 września 2024 r., po rozpoznaniu odwołania P. R. od decyzji Wójta Gminy Sieradz z 27 czerwca 2024 r., ustalającej - z wniosku H. Ł. i G.Ł.- warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi na działce nr [...] i części działki nr [...] zlokalizowanej w obrębie [...], gminie S., uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. W uzasadnieniu Kolegium przypomniało że 24 września 2021 r. H. Ł. i G.Ł. wystąpili z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a decyzją z 27 czerwca 2024 r. Wójt Gminy Sieradz ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W ocenie organu odwoławczego, brak jest jednak podstaw do ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 7 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w planowanej lokalizacji. Kolegium wyjaśniło, że podstawę prawną wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która została zmieniona na podstawie art. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688) z dniem 24 września 2023 r. Organ zacytował treść art. 59 ust. 2 ustawy zmieniającej i wskazał, że zastosowanie znajdą przepisy u.p.z.p. w brzmieniu aktualnym do 24 września 2023 r. Odnosząc się do meritum organ odwoławczy zaznaczył, że z załącznika graficznego analizy urbanistycznej wynika, że organ pierwszej instancji prawidłowo wyznaczył granice obszaru analizowanego przy uwzględnieniu części działki nr [...] przylegającej do drogi na odcinku ok. 28 m. Obszar analizy objął wymaganą minimalną odległość - 84 m (z dostosowaniem do granic ewidencyjnych nieruchomości). W oparciu o przeprowadzona analizę organ pierwszej instancji stwierdził, że projektowana inwestycja będzie mogła na przedmiotowym terenie istnieć bezkolizyjnie z istniejącą zabudową zagrodową. W analizowanym sąsiedztwie występuje co prawda zabudowa zagrodowa oraz tereny rolnicze, jednakże jest to zabudowa o charakterze niskoskalowym. Brak jest w sąsiedztwie terenu inwestycji intensywnej zabudowy hodowlanej lub składowej, która generowałaby ponadnormatywne oddziaływania związane z produkcją rolniczą. Występują tu również zabudowania o funkcji mieszkalnej w zabudowie jednorodzinnej. Zabudowa istniejąca, stanowiąca całość architektoniczno-urbanistyczną kształtuje się pomiędzy drogami wojewódzką (dz. [...]), powiatową (część dz. [...] i [...]) oraz wewnętrzną (część dz. [...]) oraz działką nr [...]. Tak zidentyfikowany obszar zabudowany jest w sposób zróżnicowany, który umożliwia stwierdzenie spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. Występują tu działki powstałe w wyniku podziałów oraz zabudowane, dostępne zarówno od strony drogi powiatowej (od strony północnej), jak również od strony drogi wojewódzkiej (od strony południowej) - np. działki nr: [...] i [...] lub [...],[...] i [...]. Ww. działki obsługiwane są w zakresie komunikacji zarówno od strony północnej, jak również od strony południowej, z dróg o różnych kategoriach. Zabudowa działek nr: [...] i [...] kształtuje się ponadto w odległości od 120 m do 190 m od pasa drogowego drogi wojewódzkiej i nie sposób przyporządkować ją do typu zabudowy "ulicowej". Nie można zatem w przedmiotowej sprawie stwierdzić, że zabudowa sąsiednia obejmuje wyłącznie pojedyncze zabudowania usytuowane wzdłuż jednej drogi (tzw. ulicówka). Obszar analizowany oraz teren inwestycji znajdują się w obszarze na którym możliwe jest wprowadzenie zabudowy jednorodzinnej zgodnie z wnioskiem. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego argumentacja organu pierwszej instancji, w kwestii spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie znajduje podstaw. Kolegium wskazało, że organ pominął istotny fakt, że w obszarze analizowanym (jak i poza nim) występują w zasadzie wyłącznie tereny rolne i zabudowa zagrodowa (typowa dla wsi, którą jest miejscowość [...]). Brak jest osiedla/osiedla z drogą wewnętrzną, lokalizowanego w oddaleniu od drogi publicznej. W analizowanym terenie występuje wyłącznie jeden budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [...] oznaczony na mapie w skali 1:1000 jako "w budowie". Powyższe nie stanowi, w ocenie Wójta Gminy Sieradz, przeszkody we "wprowadzeniu" w istniejący obszar planowanej zabudowy. Taka zabudowa nie może jednak zostać uznana za kontynuację dla planowanej inwestycji. Także fakt, że dla planowanej inwestycji została wydana decyzja środowiskowa nie ma wpływu na postępowanie lokalizacyjne, podobnie, jak i ewentualne podziały nieruchomości (z załącznika graficznego analizy wynika, iż podział w obszarze analizy nie jest typowy dla osiedla - nieruchomość podzielona wyłącznie na dwie części - działki nr [...] i nr [...] z samodzielnymi bezpośrednimi dojazdami). Podkreślono, że zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są przy tym faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna bowiem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Zdaniem Kolegium nie można utożsamiać ze sobą zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej, zatem zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna koliduje z zabudową zagrodową z uwagi na jej specyfikę. W skardze H. Ł. i G. Ł. zarzucili naruszenie: 1. art. 7, 77 § 1, 80, 107 § k.p.a., poprzez - wadliwe ustalenie istniejącego ładu przestrzennego jako ternu typowo rolnego, podczas gdy na obszarze analizowanym występuje zabudowa jednorodzinna, a także wydane zostały prawomocne decyzje ustalające warunki zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; - wadliwe przyjęcie, że zabudowa zagrodowa koliduje z zabudową mieszkaniową, podczas gdy obie te funkcje mogą współistnieć na danym obszarze urbanistycznym; 2. art. 104, w zw. z art. 107 § 1 pkt 7 i art. 112 k.p.a., poprzez udzielenie wadliwego pouczenia co do sposobu i terminu wniesienia środka zaskarżenia od wydanej w sprawie decyzji; 3. art. 61 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wadliwe przyjęcie, że planowana inwestycja zaburzy ład przestrzenny, a planowane zamierzenie inwestycyjne jest niemożliwe do pogodzenia z istniejąca zabudową, a także, że inwestycja jest sprzeczna z zasadą dobrego sąsiedztwa oraz, że istniejąca zabudowa nie pozwala na ustalenie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem oraz poprzez nadmierna i sprzeczną z prawem ingerencje państwa w sferę własności obywatela; 4. art. 61 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 61 ust. 5a u.p.z.p., poprzez uznanie, że przeprowadzona w sprawie analiza urbanistyczna nie spełnia wymogów ustawowych, podczas gdy szczegółowo określa wszelkie parametry, w tym także teren inwestycji, obszar analizowany, istniejąca zabudowę i ład przestrzenny, a także potwierdza i uzasadnia brak naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa. W związku z powyższym, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Na rozprawie uczestnik wniósł o oddalenie skargi. Oświadczył, że na terenach objętych analizą występuje zabudowa zagrodowa i prowadzona jest działalność rolnicza. Zabudowa jednorodzinna jest sporadyczna. Zakwestionował ustalenia decyzji środowiskowej poprzedzającej decyzję organu pierwszej instancji. W jego ocenie realizacja planowanej inwestycji zmieni zagospodarowanie terenu nią objętego, co będzie miało negatywny wpływ na nieruchomości rolne zlokalizowane w obrębie inwestycji oraz środowisko, w tym gatunki chronione występujące na tym obszarze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - p.p.s.a.) – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Wyjaśnić wobec tego należy, że druga instancja postępowania administracyjnego to także instancja merytoryczna, co wynika z treści, stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji przepisu, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Przyznanie przez ustawodawcę temu organowi uprawnień reformatoryjnych oznacza, że organ ten ma obowiązek oceny nie tylko ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji, ale również rozpatrzenia sprawy w pełnym zakresie. Podkreślić ponadto należy, że organ odwoławczy rozpatruje sprawę, a nie odwołanie. Zasada dwuinstancyjności oznacza, że w wyniku złożenia odwołania lub zażalenia sprawa administracyjna będzie w całości przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji. Rodzi to obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Zasada ta nie wyklucza przy tym dokonania odmiennej oceny materiału dowodowego zgromadzonego już w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Organ odwoławczy nie jest bowiem organem stricte kontrolującym prawidłowość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale samodzielnie rozstrzyga sprawę, w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w momencie orzekania. W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu pierwszej instancji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 7 budynków mieszkalnych jednorodzinnych i odmówiło ustalenia warunków zabudowy. Istota sporu do jakiego doszło w sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy w przypadku planowanej inwestycji, objętej wnioskiem o warunki zabudowy spełniona została przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W art. 61 ust. 1 u.p.z.p. prawodawca określił katalog przesłanek, których jedynie łączne spełnienie umożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W pkt 1 tego przepisu wskazano, że wydanie tej decyzji jest możliwe w przypadku spełnienia warunku polegającego na tym, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W przywołanym przepisie wprowadzono do systemu prawnego zasadę dobrego sąsiedztwa. Jego celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, a zatem zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa należy badać wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. Zasada ta wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są przy tym faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna bowiem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej (por. wyrok NSA z 20 marca 2012 r., II OSK 10/11). W sprawie nie jest kwestionowane i nie budzi wątpliwości sądu, że prawidłowo wyznaczono obszar analizowany, który służy przeprowadzeniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1. Skarżący nie zgadzają się z oceną Kolegium, w świetle której planowana zabudowa nie spełnia ujętego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. warunku kontynuacji zagospodarowania terenu. W ocenie sądu organ odwoławczy prawidłowo jednak uznał, że w tym względzie rzeczona przesłanka nie jest spełniona. Analiza akt administracyjnych prowadzi do jednoznacznego wniosku, zgodnie z którym wyznaczony przez skarżących teren inwestycji wchodzi w głąb terenów rolnych na których dominuje zabudowa zagrodowa. Słusznie w tych okolicznościach uznano, że nie jest spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., z uwagi na brak kontynuacji zagospodarowania terenu, w porównaniu do terenu znajdującego się w obszarze analizowanym. W orzecznictwie przyjmuje się, że zabudowa zagrodowa to zabudowa lokalizowana na gruntach rolnych lub leśnych, obejmuje budynki i urządzenia służące produkcji rolnej lub leśnej oraz towarzyszące im budynki mieszkalne. Przy czym połączenie jedynie pozornie zbliżonych do siebie funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej, nie spełnia wymogu dobrego sąsiedztwa. Lokalizowanie budynków mieszkalnych jednorodzinnych pośród terenów rolnych może między innymi doprowadzić do ograniczenia prowadzenia niektórych rodzajów działalności rolniczej zwłaszcza na terenach sąsiadujących z zabudową mieszkaniową. Zabudowa zagrodowa związana jest głównie z prowadzeniem gospodarstwa rolnego i na wymienioną zabudowę składają się budynki gospodarcze i inwentarskie, którym jedynie towarzyszy budynek mieszkalny. Takie rozwiązanie nie jest natomiast charakterystyczne dla zabudowy mieszkaniowej, która nie jest w żaden sposób powiązana z prowadzeniem produkcji rolnej. W konsekwencji nie można przyjąć, że zabudowa mieszkaniowa kontynuuje funkcję zabudowy zagrodowej (por. wyroki NSA z: 6 marca 2024r., II OSK 1526/21; 27 września 2022r., II OSK 2813/19; wyrok WSA w Gdańsku z 8 maja 2024 r., II SA/Gd 922/23). Sąd powyższy pogląd podziela. Nie zmienia tego, zapatrywanie skarżących, iż istnienie już jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, ewentualnie ustalenie warunków zabudowy dla kolejnego pojedynczego budynku mieszkalnego przesądza o spełnieniu przesłanki, wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zasada ta wymaga, aby mająca powstać zabudowa odpowiadała istniejącej zabudowie także pod względem zagospodarowania terenu, na którym ma zostać zlokalizowana. Dopiero spełnienie wszelkich cecho charakterze urbanistycznym i architektonicznym pozwala przyjąć zachowanie zasady dobrego sąsiedztwa. Tego sytuacja nie występuje w przedmiotowej sprawie. W przypadku planowanej inwestycji Kolegium w pełni zasadnie - w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego - uznało brak spełnienia przesłanki kontynuacji zagospodarowania terenu, a co za tym idzie niespełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W obszarze analizowanym brak jest analogicznej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, która wchodziłaby na tyle głęboko w tereny rolne, jak zabudowa planowana przez skarżących. Twierdzenie to staje się tym bardziej oczywiste jeśli zauważyć, że teren inwestycji wyznaczony przez skarżących nie ogranicza się wyłącznie do frontu działki, lecz sięga w jej głąb terenów rolniczych. Nie sposób w tych okolicznościach uznać argumentacji skarżących za zasadną. Przyjęcie twierdzenia odmiennego i dopuszczenie planowanej przez skarżących zabudowy powodowałoby na tyle istotną zmianę w ładzie przestrzennym obszaru analizowanego, iż zabudowa ta stałaby się w istocie zabudową dominującą nad zabudową już istniejącą, stanowiąc wyznacznik dla ewentualnej przyszłej zabudowy na działkach mieszczących się w tym obszarze (podobnie WSA w Poznaniu w wyrokach: z 27 października 2023 r., II SA/Po 364/23; z 7 listopada 2024 r., II SA/Po 397/24). Tożsame stanowisko wyraził tutejszy sąd, który rozpoznawał analogiczną sprawę II SA/Łd 522/22, w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] budynków mieszalnych na zlokalizowanej nieopodal działce w miejscowości [...]. Sąd stwierdził, że celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest zagwarantowanie ładu przestrzennego rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Zabudowa osiedla mieszkalnych jednorodzinnych oddalonych od drogi gminnej na obszarze, gdzie występuje zabudowa zagrodowo-siedliskowa skoncentrowana przy drodze gminnej, stanowi nowy element w ukształtowaniu przestrzeni w obszarze analizowanym, co wyklucza możliwość uwzględnienia wniosku i wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Tego rodzaju inwestycja nie realizuje zasady dobrego sąsiedztwa, bowiem parametry i wskaźniki architektoniczne planowanej inwestycji nie komponują się z istniejącym na obszarze analizowanym sposobem zagospodarowania. Niespełnienie przez opisane we wniosku o wydanie warunków zabudowy zamierzenie inwestycyjne, wynikających z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, wymagań, powoduje niemożność wydania decyzji o warunkach zabudowy dla takiego celu inwestycyjnego, bez względu na ewentualne spełnienie pozostałych wymagań określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p. Stanowisko to pozostaje aktualne w realiach niniejszej sprawy, a skład orzekający je podziela. Wobec powyższego sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania za pozbawione podstaw W przedmiotowej sprawie organ w uzasadnieniu decyzji przedstawił stan faktyczny sprawy, przywołał obowiązujące przepisy prawa materialnego i dokonał prawidłowej subsumpcji, obszernie przedstawiając motywy wydanego rozstrzygnięcia, zgodnie z przepisami procedury administracyjnej. Końcowo wyjaśnić należy że w myśl art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, może ją uzupełnić lub sprostować z urzędu w zakresie, o którym mowa w § 1, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji (art. 111 § 1a). Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (art. 111 § 1b). W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia (art. 111 § 2 k.p.a.). Skarżący postanowienie z 18 września 2024 r. o sprostowaniu zaskarżonej decyzji otrzymali 23 września 2024 r. Wobec tego sąd uznał, że nadana 30 września 2024 r. Skarga, została złożona w terminie (art. 53 § 1 p.p.s.a, w zw. z art. 111 § 2 k.p.a.). W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić. dc