II SA/Łd 773/11

Dnia 18 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA: Czesława Nowak – Kolczyńska Sędziowie Sędzia NSA: Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA: Jolanta Rosińska Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2011 roku przy udziale --- sprawy ze skargi G. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Ż. z dnia [...], Nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz radcy prawnego M. W. prowadzącego Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy Ż. na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717, ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p., § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 K.p.a. określił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla inwestycji obejmującej budowę urządzenia wodnego - ziemnego stawu rybnego oraz budowę urządzenia wodnego - zastawki piętrzącej wodę w cieku B. i ustalił jako rodzaj zabudowy: zabudowę zagrodową w gospodarstwie rolnym oraz funkcję zabudowy: urządzenia wodne - staw rybny i zastawka piętrząca wodę w cieku B. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, że R. G. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zadania inwestycyjnego polegającego na budowie urządzenia wodnego - ziemnego stawu rybnego w zabudowie zagrodowej w gospodarstwie rolnym na działce nr ewid. 281 (obręb [...]), położonej w miejscowości S., w gminie Ż. oraz budowie urządzenia wodnego - zastawki piętrzącej wodę w cieku B. na części działki nr ewid. 183 (obręb [...]), położonej w miejscowości S., w gminie Ż. Uwzględniono pismo strony G. N. z dnia 29 października 2010r., zawierające zastrzeżenia co do planowanej lokalizacji i budowy stawu rybnego na działkach wnioskodawcy. Po dokonaniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizie stanu faktycznego, a także - zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. - po uzgodnieniu decyzji ze: Starostą [...] postanowieniem z dnia [...], Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. - Terenowym Inspektoratem w R., postanowieniem z dnia [...] określono, że projekt planowanej inwestycji w zakresie melioracji wodnych winien być opracowany w oparciu o warunki techniczne uzyskane z Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. - Terenowego Inspektoratu w R. Przed przystąpieniem do robót w obrębie koryta rzeki A. inwestor zobowiązany jest do zawarcia umowy użytkowania gruntu, stanowiącego własność Skarbu Państwa, zgodnie z art. 20 ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001r. W przypadku stwierdzenia na obszarze tym urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, nie ujętych w ewidencji wód, urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów, kolidujących z realizowaną inwestycją, inwestor zobowiązany jest we własnym zakresie do rozwiązania kolizji w sposób zapewniający prawidłowy odpływ wód. Postanowieniem Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska z dnia [...] oraz postanowieniem z dnia [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł. uzgodniono projekt decyzji bez uwag. Odwołanie od tej decyzji wniósł G. N. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania: - zasady prawdy obiektywnej, tj. art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny okoliczności faktycznych sprawy, - przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, tj. art. 80 K.p.a. w zwiazku z art. 75 § 1 K.p.a. poprzez błędną ocenę zastrzeżeń, co do planowanej lokalizacji i budowy stawu rybnego zawartych w piśmie z dnia 29 października 2010 r., - art. 8 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób budzący zaufanie do organów administracji uzasadnienia faktycznego i prawnego swojej decyzji. W uzasadnieniu G. N. zarzucił, że Wójt Gminy Ż. w ogóle nie odniósł się do argumentów zawartych w piśmie z dnia 29 października 2010r. Co więcej, mając na uwadze okoliczność, iż decyzja w zaskarżonej treści została wydana należy wnosić, że pismo to nie zostało uwzględnione. Decyzja organu pierwszej instancji nie spełnia podstawowych wymogów przewidzianych w art. 107 K.p.a. Uzasadnienie decyzji jest bardzo lakoniczne. Decyzja nie zawiera uzasadnienia prawnego. Brak jest wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Decyzja nie zawiera również uzasadnienia faktycznego. Z powyższego należy wnosić, że organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji nie przeprowadził pełnego postępowania dowodowego i nie wyjaśnił okoliczności faktycznych sprawy. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że rolą decyzji o warunkach zabudowy jest określenie warunków planistycznych dla projektowanej zabudowy, wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaganych przez art. 54 u.p.z.p., do których należą rodzaj i cechy nowej zabudowy oraz wymagania odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich. Zgodnie zaś z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja taka nie narusza tych praw oraz nie rodzi praw do terenu. Jest ona podejmowana na pierwszym etapie procesu budowlanego i może być wydana praktycznie każdemu, kto o nią wystąpi bez konieczności legitymowania się prawem do terenu. Podjęcie decyzji nie wymaga bowiem zgody właścicieli terenów objętych inwestycją bądź z nią graniczących. Decyzja taka nie przesądza jeszcze o tym, że zamierzenie nią objęte będzie realizowane. Decyzja ta jest więc aktem wstępnym i nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych, a w efekcie - do podejmowania czynności mogących doprowadzić do naruszenia interesów innych osób, w tym właścicieli nieruchomości objętych inwestycją, czy też nieruchomości sąsiednich. Decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga zagadnień techniczno - budowlanych. Kwestie te należą bowiem do materii normowanej przez przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r. nr 243, poz. 1623) i ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005r. nr 239, poz. 2019 ze zm.). O tym zaś rozstrzygać będą odrębne organy w stosownych postępowaniach, związane powyższymi przepisami i wymaganiami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, w tym odnoszącymi się do ochrony interesów innych osób, które określa w niniejszej sprawie pkt 5 decyzji. Zakres ochrony interesów osób trzecich jest więc różny dla każdego z postępowań w procesie inwestycyjnym, a o ostatecznym kształcie projektowanego obiektu przesądzą stosowne pozwolenia. Przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie zostaną naruszone lub ograniczone prawa przysługujące właścicielom nieruchomości sąsiednich. Dlatego też skarżący nie musi się obawiać, że przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy zostają naruszone jego prawa, jakimi dysponuje, z uwagi na to, że decyzja ta nie ma wpływu na te kwestie. Skarżona decyzja znajduje oparcie w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a projektowane zadanie - w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przewidzianej przepisami rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, której wyniki posłużyły organowi pierwszej instancji do rozstrzygnięcia sprawy. Na tle istniejącego zagospodarowania terenów w sąsiedztwie działki objętej postępowaniem – terenów rolnych i ich zabudowy, a także istniejących stawów, podzielić należy pogląd organu pierwszoinstancyjnego odnośnie spełnienia zasady kontynuacji funkcji terenu przez projektowane zadanie, polegające na budowie stawu do hodowli ryb. Nie dochodzi bowiem do wprowadzenia nowej funkcji. Przy tym, stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004r. nr 121, poz. 1266 ze zm.) grunty pod stawami rybnymi, służącymi wyłącznie dla potrzeb rolnictwa, mają charakter gruntów rolnych. Wprawdzie organ pierwszej instancji w podstawie skarżonego rozstrzygnięcia wadliwie przywołał zasadę z art. 61 ust. 4 ustawy, znoszącą zasadę dobrego sąsiedztwa wyrażoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jako, że nie posiadał informacji, aby wnioskodawca prowadził gospodarstwo rolne, przy czym średnia gospodarstwa rolnego na terenie gminy wynosi 8,2 ha. Jednakże wada ta nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów podniesionych w odwołaniu, podnosząc, że organ pierwszej instancji dokonał zebrania i analizy materiału dowodowego, zapewnił stronom czynny udział w postępowaniu i określił wymagania odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich. W skardze na powyższą decyzję G. N. wniósł o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Wójta Gminy Ż. i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania: - zasady prawdy obiektywnej, tj. art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny okoliczności faktycznych sprawy, - przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, tj. art. 80 K.p.a. w związku z art. 75 § 1 K.p.a. poprzez błędną ocenę zastrzeżeń co do planowanej lokalizacji i budowy stawu rybnego zawartych w jego piśmie z dnia 29 października 2010r., - art. 8 K.p.a. w związku z art. 107 § 1 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób budzący zaufanie do organów administracji uzasadnienia faktycznego i prawnego swojej decyzji. W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do argumentów zawartych w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy Ż., naruszyło przepisy postępowania dowodowego, w tym art. 7 i 77 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny okoliczności faktycznych sprawy, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez błędną ocenę zastrzeżeń, co do planowanej lokalizacji i budowy stawu rybnego. Błędnie przyjął, że planowana lokalizacja i budowa stawu rybnego będzie spełnieniem zasady kontynuacji funkcji terenu. Skarżący podniósł przy tym, że na terenie miejscowości S. nie istnieją stawy rybne. Najbliższe stawy rybne znajdują się ponad 5 kilometrów od planowanej lokalizacji. Znajdują się one w miejscowości C. oraz P. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 18 listopada 2011r. pełnomocnik skarżącego z urzędu, będący radcą prawnym, oświadczył, że popiera skargę. Pełnomocnik skarżącego wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, oświadczając, iż koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W rozpatrywanej sprawie nie jest przedmiotem sporu, że działki, na których ma zostać zlokalizowany obiekt stanowiący ziemny staw rybny i zastawka piętrząca, usytuowane są na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wszczynane jest na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). We wniosku tym inwestor określa między innymi rodzaj planowanego zamierzenia inwestycyjnego oraz jego charakterystykę. Organ administracji związany jest treścią tego żądania, co oznacza, że sam nie może modyfikować wniosku w żadnym zakresie. Związanie wnioskiem nie pozbawia jednak organu możliwości działania. W przypadku bowiem, gdy w trakcie analizy jego dopuszczalności powstaną wątpliwości co do jego treści, organ administracji publicznej powinien stosownie do art. 64 § 2 K.p.a. wezwać inwestora do wyjaśnienia powstałych wątpliwości i uzupełnienia ewentualnych braków lub wprowadzenia do wniosku stosownych zmian. W działaniu tym organ administracji publicznej powinien kierować się ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, wynikającymi z art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a., a wszelkie zmiany dotyczące przedsięwzięcia, objętego wnioskiem inwestora, powinny znaleźć też odzwierciedlenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy tak, aby treść wniosku inwestora zgodna z jego wolą nie budziła wątpliwości. Organ administracji jest wprawdzie związany wnioskiem inwestora, lecz związanie to nie ma charakteru bezwzględnego. W toku postępowania administracyjnego wniosek może być bowiem modyfikowany przez inwestora, także w wyniku działań zainicjowanych przez organ. W konsekwencji, w razie wątpliwości co do charakteru zamierzenia inwestycyjnego, którego dotyczy wniosek, obowiązkiem organu jest podjęcie z urzędu czynności wyjaśniających treść żądania strony (vide: wyrok NSA z dnia 3 marca 2009r., sygn. akt II OSK 272/08 – Lex nr 526580). W rozpatrywanej sprawie chociaż inwestor wystąpił o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia obejmującego budowę ziemnego stawu rybnego do niskointensywnej hodowli ryb i zastawki piętrzącej, to organ pierwszej instancji - bez uprzedniego podjęcia odpowiednich działań mających na celu modyfikację tego wniosku - wydał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, czym naruszył wskazane wyżej przepisy normujące postępowanie przed organami administracji. Niezależnie od tego zastrzeżenia również wzbudza sama decyzja o ustaleniu warunków zabudowy oraz postępowanie administracyjne poprzedzające jej wydanie, w tym ustalenie kręgu uczestników tego postępowania i zapewnienie im czynnego w nim udziału. Na podstawie akt sprawy nie można bowiem stwierdzić, w jaki sposób krąg uczestników tego postępowania został ustalony i jakimi przesłankami w tym względzie kierowały się organy administracji, tym bardziej, że nie odniosły się tej kwestii w uzasadnieniach wydanych decyzji. Poza tym organy administracji nie odniosły się w sposób właściwy do zgłaszanych przez skarżącego w toku postępowania zastrzeżeń dotyczących planowanej inwestycji, w szczególności zgłaszanych w piśmie z dnia 29 października 2010r. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy ograniczył się do jednozdaniowego stwierdzenia, iż zastrzeżenia te zostały uwzględnione, lecz nie wyjaśnił, na czym ich uwzględnienie miałoby polegać. Organ odwoławczy nie odniósł się natomiast w ogóle do sformułowanego przez skarżącego w odwołaniu zarzutu dotyczącego tej kwestii. Tymczasem w myśl art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Właściwe motywowanie decyzji realizuje również zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 K.p.a. W orzecznictwie zwraca się uwagę, iż obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnianie stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia. W istocie chodzi o wytłumaczenie stronie, dlaczego organ dany przepis zastosował do konkretnych ustaleń faktycznych lub uznał go za niewłaściwy. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody zgromadzone w sprawie, czy też twierdzenia, wyjaśnienia strony albo nie odniesienie się do faktów istotnych dla sprawy oraz podnoszonych przez stronę okoliczności. Na organie odwoławczym ciąży dodatkowo wynikający z zasady dwuinstancyjności postępowania, określonej w art. 15 K.p.a., obowiązek rozpoznania wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony oraz ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do samej decyzji o warunkach zabudowy zauważyć z kolei trzeba, że ustalenie warunków zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 u.p.z.p., z tym jednak zastrzeżeniem, że warunku dobrego sąsiedztwa, o jakim stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w myśl art. 61 ust. 4 u.p.z.p. nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa. W rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło jednakże, iż organ pierwszej instancji nie posiadał informacji, aby wnioskodawca prowadził gospodarstwo rolne, zaś średnia gospodarstwa rolnego na terenie gminy wynosi 8,2 ha, wobec czego nie została zniesiona zasada dobrego sąsiedztwa. Z treści wniosku inwestora nie wynika także, aby planowana inwestycja związana była z gospodarstwem rolnym. W tej sytuacji nieuzasadnionym i przedwczesnym było ustalenie przez organ pierwszej instancji jako rodzaju zabudowy "zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym" dla urządzenia wodnego - stawu rybnego i zastawki piętrzącej. Należy też wskazać, że w myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. warunek dobrego sąsiedztwa uważa się za spełniony, jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego, co ma na celu zachowanie ładu przestrzennego, tj. takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno - gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Ze znajdujących się w aktach sprawy wyników analizy, stanowiących jej część tekstową nie wynika jednak, w jaki sposób są zagospodarowane działki sąsiednie i czy inwestycja w postaci stawu rybnego i zastawki piętrzącej spełnia warunek, o jakim stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Podnieść przy tym trzeba, iż w wynikach tych w zakresie odnoszącym się do warunku dobrego sąsiedztwa przytoczono wyłącznie treść art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz wskazano, że linie rozgraniczające teren inwestycji pozwalają ją zrealizować mając na uwadze ochronę interesów osób trzecich oraz zachowanie ładu przestrzennego. Podano gabaryty projektowanego urządzenia wodnego i wysokość zastawki piętrzącej wodę w cieku B. Poza tym wskazano, iż planowaną inwestycję należy wykonać zgodnie z ustawą Prawo budowlane oraz ustawą Prawo wodne. W samej analizie wskazano natomiast, że działki nr 282, 283 i 286 zlokalizowane są na terenie zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych i są zabudowane budynkami mieszkalnymi oraz gospodarczymi. Działki nr 182, 95, 104 i 87 zlokalizowane są na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i są zabudowane budynkami mieszkalnymi. Pozostałe działki zlokalizowane na terenie objętym analizą są niezabudowane. Wskazano także, iż "na działkach sąsiednich zlokalizowane są stawy". Nie wskazano jednakże, na jakich konkretnie działkach stawy te miałyby się znajdować ani tego, czy stawy te znajdują się w obszarze analizowanym czy też poza nim. Na mapie zawierającej wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy nie oznaczono natomiast obiektów będących istniejącymi już stawami. Skarżący tymczasem w skierowanej do sądu skardze podniósł, że na terenie wsi S. nie istnieją stawy rybne, a najbliższe stawy rybne znajdują się w odległości ponad 5 km w innych miejscowościach. Zdaniem sądu tego rodzaju analiza nie może stanowić wystarczającej podstawy dla ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Poza tym z uzasadnień decyzji wydanych w rozpoznawanej sprawie w ogóle nie wynika, jakimi przesłankami kierowano się, wyznaczając obszar analizowany. Nadto, pomimo tego, że w postanowieniu z dnia [...] Marszałek Województwa [...] uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy w zakresie melioracji wodnych pod warunkiem umieszczenia w decyzji zapisów, iż projekt planowanej inwestycji zakresie melioracji wodnych winien być opracowany w oparciu o warunki techniczne uzyskane z Wojewódzkiego Zarządu Melioracji Wodnych w Ł., przed przystąpieniem do robót w obrębie koryta rzeki S. inwestor zobowiązany jest do zawarcia umowy użytkowania gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, w przypadku stwierdzenia urządzeń melioracji wodnych szczegółowych nie ujętych w ewidencji wód, urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów, kolidujących z realizowaną inwestycją inwestor zobowiązany jest we własnym zakresie do rozwiązania kolizji w sposób zapewniających prawidłowy odpływ wód, warunki te nie zostały zamieszczone w osnowie decyzji, zaś w uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji ograniczył się jedynie do ich przytoczenia, nie zajmując jednakże żadnego stanowiska w tej kwestii. Zdaniem sądu uchybienia te świadczą o naruszeniu art. 7 – 9, art. 15, art. 64 § 2, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności o niedostatecznym wyjaśnieniu okoliczności istotnych dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia oraz przedwczesnym wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla omawianej inwestycji. Biorąc pod uwagę powyższe sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia treść art. 200 oraz art. 205 § 2 wskazanej ustawy normującej postępowanie przed sądami administracyjnymi w związku z § 2 ust. 1 - 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim sentencji wyroku wydane zostało na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazania, co do dalszego postępowania wynikają z przedstawionych wyżej rozważań. Prowadząc ponownie postępowanie organy administracji winny dokonać oceny dopuszczalności planowanej inwestycji po uprzednim usunięciu wskazanych uchybień oraz braków.