II SA/Łd 773/12

Dnia 21 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 roku sprawy ze skargi W. S. i A. S.-S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...]; [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych - oddala skargę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpoznaniu odwołań A. S. – S. i W. S., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku, Nr [...]. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] roku nakazał inwestorowi – "A", na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 roku Nr 243, poz. 1623 ze zm.), wstrzymanie robót budowlanych związanych z budową budynku handlowo-usługowego na terenie działki nr [...] przy ul. K. w Ł., prowadzonych w sposób istotnie odstępujący od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę i ustalił obowiązek zabezpieczenia obiektu przed dostępem osób postronnych przez trwałe zamknięcie drzwi wejściowych. Kontynuując postępowanie, decyzją z dnia [...] roku organ nadzoru budowlanego szczebla powiatowego zobowiązał inwestora, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, do sporządzenia i przedłożenia, w terminie do dnia 30 września 2011 roku, projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany dokonane podczas budowy budynku handlowo – usługowego. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ nadzoru budowlanego szczebla wojewódzkiego. Po przedłożeniu zamiennego projektu budowlanego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] roku, na podstawie art. 51 ust. 4 w związku z ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zatwierdził projekt budowlany, udzielił inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budynku handlowo – usługowym i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. W odwołaniach od powyższej decyzji A. S. – S. i W. S. wnieśli o jej uchylenie. A. S. – S. podniosła, że fundamenty obiektu rażąco odbiega od zatwierdzonego projektu budowlanego, wskutek czego ściany coraz bardziej się rysują. Natomiast W. S. wskazał, że projekt został sporządzony przez osobę nieuprawnioną, budynek nie spełnia warunków ochrony przeciwpożarowej, jak też narusza ustaloną linię zabudowy, a pomieszczenia piętra nie spełniają warunków minimalnego doświetlenia. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpoznaniu odwołań utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując nadto, iż inwestor rozpoczął budowę budynku handlowo – usługowego na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W toku prowadzonych robót budowlanych, organ nadzoru budowlanego przeprowadził czynności kontrolne, których przebieg wykazał, iż inwestor realizuje obiekt w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę (zmiana lokalizacji budynku na działce, zwężenie i wydłużenie obiektu, zaniechanie wykonania ogniomuru). W tak ustalonym stanie faktycznym, z uwagi na odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego w sposób istotny, zastosowanie znalazł przepis art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego – organ nadzoru budowlanego w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę – nakłada w drodze decyzji, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz – w razie potrzeby – wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian, w tym m. in. art. 35 Prawa budowlanego. Na wniosek inwestora sprawdza się wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo – jeżeli budowa została zakończona – o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, w decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego). Inwestor w toku postępowania złożył projekt budowlany zamienny sporządzony przez uprawnione osoby. Projekt ten jest zgodny z zapisami decyzji o warunkach zabudowy, zatem nie znajduje uzasadnienia zarzut odwołania, iż obiekt narusza ściśle określoną linię zabudowy. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu zawartego w zamiennym projekcie budowlanym, budynek został zaprojektowany i wykonany w tzw. ostrej granicy z działką stanowiącą ulicę. W ocenie organu odwoławczego, mylnie odwołujący się pojmuje, że decyzją o warunkach zabudowy ustalono ściśle obowiązującą linię zabudowy poza terenem nieruchomości, na której znajduje się sporny budynek. Jak następnie wskazał organ odwoławczy, projekt budowlany zamienny został zatwierdzony przez rzeczoznawcę ds. bezpieczeństwa i higieny pracy oraz zabezpieczeń pożarowych. Nie znalazły zatem podstaw zarzuty dotyczące niespełnienia wymogów dotyczących doświetlenia pomieszczeń zwłaszcza, że w tym zakresie nie dokonano istotnych odstępstw i w decyzji o pozwoleniu na budowę rozstrzygnięto jednoznacznie tę kwestię. Nadto, rzeczoznawca ds. zabezpieczeń pożarowych wypowiedział się, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, co do kwestii spełnienia wymagań ochrony przeciwpożarowej. Rysunki (przekroje A-A i B-B) uwidaczniające zastosowane materiały budowlane, zwłaszcza konstrukcji przekrycia dachowego, zostały zaopiniowane przez uprawnionego rzeczoznawcę, co oznacza, że wyraził on zgodę na takie rozwiązania techniczno – budowlane. Brak tym samym podstaw do uznania niezgodności projektu pod względem wymagań ochrony przeciwpożarowej. Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez odwołującą się organ wyjaśnił, iż nie stanowi istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego zmiana fundamentowania obiektu. Prawidłowo zatem organ I instancji uznał, że zmiany te są nieistotnymi. Obiekt budowlany został zaprojektowany i wybudowany w sposób spełniający warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "a" i pkt 9 Prawa budowlanego. Co się zaś tyczy zakresu uprawnień osoby projektanta, organ odwoławczy stwierdził, że budynek, którego dotyczy projekt budowlany zamienny ma kubaturę 932 m3, a uprawnienia projektanta dotyczą obiektów o kubaturze do 1000 m3. Przedłożona dokumentacja zawiera kopie decyzji świadczących o wpisie do centralnego rejestru, o którym mowa w art. 88a ust. 1 pkt 3 lit. "a" Prawa budowlanego oraz zaświadczenia, z określonym w nim terminem ważności, świadczącego o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, projektantów i osoby sprawdzającej, do czego obliguje przepis art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W tej sytuacji organ nadzoru budowlanego nie ma tym podstaw do uznania, że zamienny projekt budowlany sporządzony został przez osoby nieuprawnione. W konkluzji organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót została podjęta prawidłowo i nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję A. S. – S. i W. S. wnieśli o uchylenie decyzji drugiej, jak i pierwszej instancji wskazując, że złożony przez inwestora projekt budowlany zawiera błędy merytoryczne i formalne. Przede wszystkim, złożony projekt zamienny nie zawiera inwentaryzacji stanu obecnego, oceny stanu technicznego wykonanego obiektu, w szczególności posadowienia w strefie sąsiedniego budynku. Budynek został posadowiony na studni, a uprawnienia projektanta nie dotyczą takich obiektów. Z projektu zamiennego wynika, iż elementem przenoszącym obciążenia od ściany nośnej zachodniej na studnie są podwaliny żelbetowe, które jednak zostały zaprojektowane w zbyt małej wielkości. Dla skarżących niejasny jest sposób posadowienia obiektu – podwaliny żelbetowe oparte na studniach przechodzą płynnie w zwykłe ławy, a konstruktor nie wskazał żadnych szczegółów takiego rozwiązania. W projekcie zamiennym występują uzgodnienia z rzeczoznawcami, które jednak uznać należy za nieważne, gdyż rozwiązania podane w projekcie są niezgodne z treścią uzgodnień. W projekcie praktycznie nie ma ogniomuru, jako oddzielenia pożarowego, a w dalszym ciągu na styku z sąsiednim budynkiem znajduje się palna konstrukcja dachu drewnianego. W konstrukcji poddasza na przeważającej długości budynku od strony okapu dachu zaprojektowano pomieszczenia o wysokości ok. 1,80 m, co nie spełnia wymagań dla budynku usługowego. W rzucie poddasza nie pokazano żadnych podpór dachu. W projekcie zmieniono obowiązującą linię zabudowy określoną w decyzji o warunkach zabudowy. Pomieszczenia parteru i piętra nie spełniają warunków minimalnego doświetlenia. Posadowienie budynku nie spełnia norm technicznych. Projekt został wykonany w sierpniu 2010 roku, a zatem przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie. Projekt nie spełnia wymagań ochrony przeciwpożarowej. W ocenie skarżących, projekt zamienny został przygotowany przez osobę, która nie posiada w tym zakresie stosownych uprawnień projektowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując zarzuty zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd zważył, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Bezspornym w sprawie jest fakt, że inwestor rozpoczął roboty budowlane przy wznoszeniu budynku handlowo – usługowego na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W toku prac budowlanych, organ nadzoru budowlanego szczebla powiatowego, po przeprowadzeniu czynności kontrolnych ocenił, iż inwestor realizuje roboty budowlane w sposób istotnie odbiegający od warunków zapisanych w decyzji o pozwoleniu na budowę. Stwierdzenie takie poskutkowało wydaniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, a następnie decyzji zobowiązującej inwestora do sporządzenia i przedłożenia, w określonym terminie, projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany dokonane w trakcie budowy. Po przedłożeniu przez inwestora projektu budowlanego zamiennego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją pierwszej instancji zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Po rozpoznaniu odwołań skarżących, organ nadzoru budowlanego szczebla wojewódzkiego, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczy się w trybie art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 roku Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Zgodnie z treścią ust. 1 tegoż przepisu, istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Na mocy art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, właściwy organ uchyla decyzje o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3. Nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi (art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego). Projektant, zgodnie z treścią art. 36a ust. 6 Prawa budowlanego dokonuje kwalifikacji zamierzonego odstąpienia oraz jest obowiązany zamieścić w projekcie budowlanym odpowiednie informacje (rysunek i opis) dotyczące odstąpienia, o którym mowa w ust. 5. Podstawą rozstrzygnięcia dla zaskarżonej decyzji jest przepis art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Przepis art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi, że jeżeli organ nadzoru budowlanego nałożył obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, to po upływie wyznaczonego terminu lub na wniosek inwestora sprawdza wykonanie tego obowiązku i wydaje następnie decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo – jeżeli budowa została zakończona – decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się też obowiązek uzyskania w dalszej kolejności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Przepis ten ma charakter restytucyjny a nie represyjny i jego istotą jest przywrócenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Oznacza to, że organ prowadząc postępowanie wyjaśniające, jeżeli stwierdzi dokonanie przez inwestora istotnych odstępstw nakłada na niego pewne czynności lub wykonanie określonych robót budowlanych do zakresu tych zmian. Z przepisu tego nie wynika, że inwestor ma doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z pozwoleniem na budowę, tylko to, że nakazane czynności lub roboty budowlane mają doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z przepisami prawa. Jak zauważa się w orzecznictwie sądowym, decyzja o której stanowi art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego zastępuje decyzję o pozwoleniu na budowę, ponieważ legalizuje roboty budowlane w zakresie w jakim inwestor odstąpił od zatwierdzonego pozwolenia budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Oznacza to, że po przedstawieniu przez inwestora organowi nadzoru budowlanego projektu budowlanego zamiennego, obowiązkiem tego ostatniego jest dokonanie jego merytorycznej oceny pod kątem wymogów wskazanych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a więc zwłaszcza zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi oraz oceny kompletności projektu i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń (red. Z. Niewiadomski, "Prawo budowlane. Komentarz." C. H. Beck 2011, str. 572 – 573, Nb 2). Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nakazał inwestorowi, przedłożenie w określonym terminie, zamiennego projektu budowlanego budynku handlowo – usługowego z uwzględnieniem zmian dokonanych podczas jego budowy. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy, modyfikacji podlegała jedynie data wykonania obowiązku. Jak wynika z akt sprawy inwestorzy wykonali powyższy obowiązek. Oznacza to, że organ pierwszej instancji, przed wydaniem decyzji na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, obowiązany był sprawdzić wykonanie obowiązku, a więc, czy przedłożony projekt budowlany zamienny spełnia warunki określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Należy zaznaczyć, że w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Zatem organy obu instancji powinny sprawdzić: 1. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, jeżeli zmiany dotyczą tego zakresu, oraz 2. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, jeżeli dokonane zmiany tego wymagają, a także zaświadczenie o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego osoby, która wykonała projekt. W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ stwierdził, iż złożony nowy projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez osoby posiadające wymagane prawem uprawnienia budowlane. Osoby te złożyły oświadczenia, iż projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Analizując materiał zawarty w aktach sprawy, a w szczególności treść wydawanych rozstrzygnięć w odniesieniu do inwestycji dotyczącej budowy budynku handlowo – usługowego, Sąd podziela powyższe stanowisko, bowiem nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszeń prawa materialnego, jak też procedury. Organy prawidłowo zbadały stan faktyczny sprawy oraz dokonały rzetelnych ustaleń, co do zgodności z prawem złożonego projektu budowlanego – zamiennego budynku handlowo – usługowego. Ów projekt zamienny został wykonany zgodnie z decyzją ustalającą warunki zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie parterowego budynku handlowo – usługowego, zwartego z budynkiem na działce sąsiedniej. Projekt budowlany zamienny złożony przez inwestora w toku postępowania jest kompletny, posiada pozytywne uzgodnienia, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został sporządzony przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia budowlane i legitymującego się aktualnym na dzień wykonywania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektant dołączył również do projektu oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Analiza przedłożonego projektu budowlanego prowadzi do zasadnych wniosków organów obu instancji, iż uwzględnia on wszystkie stwierdzone przez organ nadzoru budowlanego szczebla powiatowego, istotne odstąpienia od projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę. Skoro więc inwestor przedłożył wszystkie wymagane prawem dokumenty niezbędne do wydania przedmiotowej decyzji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zobligowany był do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz do udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Podkreślić należy, iż mocą decyzji organu pierwszej instancji inwestor zobowiązany został do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Wydanie decyzji w trybie art. 51 ust. 4 lub art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego kończy postępowanie organów nadzoru budowlanego w odniesieniu do inwestycji, przy realizacji której stwierdzono istotne odstępstwa do zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Organy nadzoru budowlanego nie są w takim przypadku uprawnione do wydawania kolejnych decyzji w tej sprawie, w tym także odnoszących się do kwestii legalności budynku, którego dotyczy niniejsze postępowanie. Przed przystąpieniem do użytkowania obiektu inwestor zobligowany został do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż wszystkie one zmierzają do zakwestionowania rozwiązań technicznych przyjętych w projekcie budowlanym zamiennym. Projektant w myśl przepisu art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, obowiązany jest do opracowania projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi m. in. w decyzji o warunkach zabudowy, wymaganiami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno – budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących, w szczególności bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, czy odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "a" – "d" Prawa budowlanego). W takiej sytuacji skoro projektant stwierdził, że zaprojektowany przez niego obiekt odpowiada wymogom prawa, ani nie będzie naruszał praw osób trzecich, organ nie miał podstaw do zakwestionowania przyjętych rozwiązań. Przepisy Prawa budowlanego dotyczące obowiązków jakie ciążą na organach administracji w zakresie sprawdzeń projektu budowlanego nie przewidują możliwości, ingerencji tych organów poprzez dokonywanie merytorycznej oceny rozwiązań projektowych. Ocena rozwiązań projektowych nie należy także do kompetencji Sądu. Z tych wszystkich powodów skarga nie mogła doprowadzić do podważenia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, przeto Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. KO