II SA/Łd 773/18

Dnia 16 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2018 roku sprawy ze skargi J. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przepustu w działce 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. nr [...] znak: [...], z dnia [...]; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżącego J. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. Decyzją z dnia [...] roku nr [...], znak: [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania J. P. oraz K. G. od decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] roku, nr [...], znak: [...], którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie: "(...) przepustu na działce nr ewid. 218 we wsi F., gm. R. będącej własnością Gminy Miasta i Gminy B.", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej jako k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, iż w dniu 9 stycznia 2018 roku do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. wpłynął wniosek "mieszkańców miejscowości F.", podpisany przez J.P., dotyczący zbadania, m.in. sprawy "związanej z wstawieniem przepustu" we wsi F. na drodze zlokalizowanej na działce o numerze ewidencyjnym 218. Jak wynika z wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów i budynków, przedmiotowa działka o numerze ewidencyjnym 218 stanowi własność Gminy B. W dniu 24 stycznia 2018 roku organ I instancji w obecności: B.B., Z.A.- przedstawiciela Gminy B., J. P., K.G., S. L. i K. W. przeprowadził oględziny stwierdzając: "istnienie przepustu wykonanego z kręgów betonowych o średnicy Ø35 i długości 8,30 m. Przepust został wykonany za zgodą Urzędu Gminy B. ok. 4 lata temu (...)". Oświadczenie do protokołu złożył Z. A.: "(...) mieszkańcy wsi F. zgłosili się do Urzędu Gminy o poprawę spływu wód z pól. W związku z tym Urząd Gminy przekazał przepusty betonowe i wyraził zgodę na wykonanie przedmiotowego przepustu". Natomiast J. P., K. G., S. L., R.O. wnieśli uwagę, że: "przy wykonaniu przepustu nie byli stroną. Nie byli o niczym powiadomieni". W dniu 29 stycznia 2018 roku do organu I instancji wpłynęły uwagi K.G. do protokołu kontroli sporządzonego w dniu 24 stycznia 2018 roku m.in., że przepust został wybudowany na linii wodociągowej oraz na linii energetycznej do przyłączy, co stanowi duże zagrożenie bezpieczeństwa. W dniu 30 stycznia 2018 roku do organu I instancji wpłynęło również pismo S. L., który podniósł, że wskutek wykonania przepustu woda płynąca rowem zlokalizowanym wzdłuż drogi skierowana została na działkę rolną stanowiącą własność S.L. W dniu [...] roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. decyzją nr [...], znak [...], na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie: ,,(...) przepustu na działce nr ewid. 218 we wsi F., gm. R. będącej własnością Gminy Miasta i Gminy B. ". Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji złożyli: - K.G., nie zgadzając się z jej treścią i podnosząc, że przepust wraz wykonanymi rowami stanowi instalację, która w sposób nieprawidłowy gromadzi i odprowadza wodę z terenu działki o numerze ewidencyjnym gruntu 218. Wskazując jednocześnie, że przepust umiejscowiony został w drodze gruntowej, po której poruszają się maszyny rolnicze, w związku z czym do jego budowy należało opracować projekt budowlany, - J. P. również nie zgadzając się z jej treścią i zarzucając, że została ona wydana z naruszeniem art. 6 i 7b k.p.a. oraz podnosząc brak ustaleń dotyczących naruszenia stosunków wodnych. W dniu 6 czerwca 2018 roku do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynęło pismo J. P. wnoszącego o " uwzględnienie w toku postępowania treści decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2018 roku". Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] roku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w R. z dnia [...] roku. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn staje się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Sprawa administracyjna składa się z elementów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Na część przedmiotową składa się treść żądania, uprawnienia lub treść obowiązku oraz podstawa prawna i stan faktyczny, natomiast elementy podmiotowe sprawy administracyjnej to podmioty, które mają w danej sprawie interes prawny lub obowiązek prawny. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne, staje się prawnie niedopuszczalne. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza zatem, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przesłanka bezprzedmiotowości spełniona jest w szczególności wówczas, gdy w sprawie nie jest dopuszczalne wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Skutki umorzenia postępowania polegają na tym, że toczącego się prawidłowo postępowania od czasu zaistnienia przyczyn określonych w ustawie procesowej, nie prowadzi się dalej i kończy się bez osiągnięcia celu, dla którego postępowanie zostało wszczęte. Decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony. Wywiera ona inny skutek: przyjmuje, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania, co do istoty sprawy. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy. Nie kształtuje się stosunek materialnoprawny. Na gruncie prawa budowlanego postępowanie, co do zasady, staje się bezprzedmiotowe, jeżeli organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie nie znajdują podstaw do wydania nakazów lub zakazów. Aby organy administracji mogły zasadnie wydać rozstrzygnięcie umarzające prowadzone postępowanie administracyjne zobowiązane są kierować się zasadami procedury administracyjnej, w tym zwłaszcza wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przechodząc na grunt przepisów ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z wolą ustawodawcy, rozpoczęcie procesu inwestycyjnego (robót budowlanych) może nastąpić jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W kolejnym przepisach art. 29 ust. 1 i 2, przewidziane zostały enumeratywnie wyliczone wyjątki dotyczące budowy i robót budowlanych, których wykonanie zwolnione jest z powołanej, ogólnej zasady. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 11b ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. budowa przepustów o średnicy do 100 cm. Natomiast dyspozycja normy zawartej w art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zwalnia również budowę przepustu z obowiązku dokonania zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Przedmiotem analizowanego postępowania administracyjnego był przepust w działce oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków nr 218 zlokalizowanej we wsi F., gmina R.Z. materiału dowodowego zebranego w sprawie przez organ I instancji, wynika że przedmiotowy przepust został wybudowany z kręgów betonowych o średnicy Ø35 cm, za pozwoleniem Gminy B. Tym samym budowa przedmiotowego przepustu nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę czy dokonania zgłoszenia. W konsekwencji organ odwoławczy zgodził się z argumentacją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R., że w ramach ustalonego stanu faktycznego nie istnieje przedmiot postępowania administracyjnego, tj. budowa przedmiotowego przepustu nie narusza przepisów ustawy Prawo budowlane. Konkludując, poczynione przez organ I instancji ustalenia wykluczyły materialnoprawne podstawy do władczej ingerencji organu administracyjnego. To z kolei - stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. - obligowało Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. do umorzenia postępowania administracyjnego. Wobec powyższego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego skorzystał z kompetencji zawartej w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] roku, nr [...]. Na koniec [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przypomniał organowi I instancji, iż jednym z podstawowych obowiązków organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie administracyjne w danej sprawie - zgodnie z zasadą ogólną unormowaną w art. 10 § 1 k.p.a. - jest zapewnienie czynnego udziału stronom w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Obowiązek ten organ powinien realizować od momentu wszczęcia postępowania administracyjnego przez zawiadomienie wszystkich stron o wskazanej czynności (art. 61 § 4 wskazanej ustawy). Uniemożliwienie stronie czynnego udziału w k.p.a., a zarazem podstawę do uchylenia decyzji kontrolowanej w postępowaniu odwoławczym niezależnie od zaistnienia innych naruszeń przepisów postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie z całą pewnością udziału nie brała U.P., której przymiot strony przedmiotowego postępowania przysługiwał, jako osobie dysponującej tytułem prawnym wynikającym z prawa współwłasności ustawowej działek oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków nr 191/4 i 191/9 położonych w obrębie F., gmina B. Organ I instancji nie wypełnił również obowiązków wynikających z przytoczonego art. 10 § 1 k.p.a. Stwierdzone uchybienia organ II instancji konwalidował na etapie postępowania odwoławczego. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia stosunków wodnych, organ odwoławczy stwierdził, że owo zagadnienie nie należy do właściwości rzeczowej organów nadzoru budowlanego. Powyższe nie oznacza jednak, że odwołujący pozbawieni są ochrony prawnej, bowiem stan gospodarki wodnej chroniony jest na gruncie prawa wodnego, co wprost wynika z orzecznictwa sądownictwa administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2014r., II OSK 1337/13, Lex nr 1637148). W przypadku stwierdzenia zmiany stanu gospodarki wodnej na należącej doń nieruchomości zastosowanie w niniejszej sprawie znaleźć mogą unormowania art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566 ze zm.), zgodnie z treścią którego właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie. Jeżeli natomiast spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności. Prowadzenie postępowania w tym trybie nie należy jednak do właściwości organów nadzoru budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wywiódł J.P. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 6 k.p.a. poprzez brak zastosowania oczywistych w tej sprawie przepisów prawa budowlanego; 2. art. 8. § 1 k.p.a., poprzez nierówne traktowanie stron; 3. art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. poz. 1409 ze. zm.), poprzez brak ustalenia, czy inwestycja polegająca na budowie przepustu w drodze nie narusza stosunków wodnych; 4. art. 7b k.p.a. poprzez brak wystąpienia do inwestora i wyjaśnienia okoliczności powstania przepustu w drodze. Nadto skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa procesowego, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkuje ich uchyleniem. Przedmiotem sporu była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] roku, którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie: "(...) przepustu na działce nr ewid. 218 we wsi F., gm. R. będącej własnością Gminy Miasta i Gminy B.". Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 1990 r., sygn. akt II SA 1240/89, ONSA 1990, Nr 1, poz. 16), a więc gdy nie istnieje, ani przedmiot, ani podmiot konkretnej sprawy. Wydanie decyzji o umorzeniu postępowania wiąże się z koniecznością uprzedniego zebrania kompletnego materiału dowodowego i poprawnego ustalenia na jego podstawie stanu faktycznego sprawy, który będzie wykluczał prawną możliwość merytorycznego jej rozstrzygnięcia (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 508/18, LEX nr 2549090). W rozpoznawanej sprawie natomiast organy administracji nie ustaliły rzetelnie i prawidłowo stanu faktycznego i nie dokonały jego prawidłowej i pełnej oceny prawnej, gdyż pominęły i nie wyjaśniły istotnych dla sprawy kwestii. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono, że w myśl art. 29 ust. 1 pkt 11b ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. budowa przepustów o średnicy do 100 cm. Natomiast dyspozycja normy zawartej w art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zwalnia również budowę przepustu z obowiązku dokonania zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W rozpatrywanej sprawie organy nadzoru budowlanego obu instancji zgodnie uznały zatem, że wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, określona w art. 105 § 1 k.p.a., nie uzasadniając jednak szerzej powyższego stanowiska, ograniczając się, jak wskazano powyżej, do lakonicznego stwierdzenia, że wykonane roboty nie wymagały pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. W ocenie Sądu organy obydwu instancji, co najmniej przedwcześnie uznały, że bezprzedmiotowe jest postępowanie administracyjne w sprawie przepustu na działce nr ewid. 218 we wsi F., gm. R. będącej własnością Gminy Miasta i Gminy B. Zwrócić należy bowiem uwagę, że brak jest w materiale dowodowym jakiegokolwiek wyjaśnienia, jakie roboty zostały przeprowadzone na działce nr ewid. 218, tzn. jaki był zakres przeprowadzonych robót, kto je wykonał i w jakim celu, jak wyglądała wcześniej przedmiotowa droga wewnętrzna pod którą wykonano przepust, czy wybudowany przepust jest samodzielną inwestycją, czy też jest ściśle związany z przedmiotową drogą, bądź jest jej elementem i w jakim celu powstał. Brak wskazanych ustaleń uniemożliwia ocenę, czy organ prawidłowo uznał, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 11b ustawy Prawo budowlane. Niedokonanie zatem przez orzekające w sprawie organy ustaleń dotyczących przedstawionych powyżej kwestii, świadczy o przeprowadzeniu przez te organy postępowania z naruszeniem podstawowych zasad postępowania. Organ administracji publicznej - zarówno I, jak i II instancji, stosownie do treści art. 7 k.p.a. zobowiązany jest bowiem do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W tym celu winien on w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Ocena, czy dana okoliczność została udowodniona jest bowiem możliwa dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, art. 75 k.p.a.) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Dostrzec przy tym trzeba, że naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. następuje nie tylko w sytuacji, gdy organ dokona oceny okoliczności faktycznych na podstawie niektórych tylko dowodów zgromadzonych w sprawie, ale również wówczas, gdy nie podejmie działań w celu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego istotnego dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy i wyda rozstrzygnięcie pomimo niekompletnego materiału dowodowego. W postępowaniu administracyjnym ciężar dowodu spoczywa bowiem na organie, który w tym zakresie obowiązany jest między innymi do przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy, wystąpienia do strony z żądaniem przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń, czy też wystąpienia do innych organów lub instytucji o udzielenie będących w ich posiadaniu informacji bądź udostępnienie dokumentów, mogących przyczynić się do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Ponadto Sąd stwierdza, że zgodnie z treścią art. 65 § 1 k.p.a. jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. W świetle powyższego należy zauważyć, że organ stwierdzając swoją niewłaściwość powinien, opierając się na dyspozycji art. 65 § 1 k.p.a., przekazać odwołanie skarżącego, w zakresie naruszenia stosunków wodnych, do organu właściwego, tj. Burmistrza Gminy i Miasta B., zawiadamiając o tym wnioskodawcę, wraz z uzasadnieniem podjętej czynności. Brak jest bowiem podstaw do wydania w tym przedmiocie decyzji o umorzeniu postępowania, jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Poczynienie powyższych ustaleń pozwoli jednoznacznie określić stan faktyczny, który będzie podstawą do zastosowania właściwej normy prawa materialnego lub procesowego dla zakończenia tej sprawy. Na tym etapie wobec wskazanych wątpliwości stanu faktycznego sprawy nie można przesądzić końcowego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne Sąd stwierdził, że zaistniały przesłanki określone w art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji. Jednocześnie mając na uwadze art. 135 ww. ustawy, Sąd uznał za konieczne uchylenie także decyzji organu I instancji, gdyż dotknięta jest ona takimi samymi wadliwościami. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu. dc