II SA/Łd 774/17

Dnia 24 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o zmianę decyzji w sprawie pozwolenia na wytwarzanie, przetwarzanie i zbieranie odpadów oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S. oddalił wniosek A Sp. z o.o. z siedzibą w W. o zmianę decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] znak: [...], udzielającej firmie B Sp. z o.o. w R. pozwolenia na wytwarzanie oraz zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, w zakresie określenia nowego podmiotu prowadzącego instalację zlokalizowaną w S. przy ul. A 3/5 (obecnie przy ul. B). W uzasadnieniu decyzji podano, że pismem z dnia [...] Spółka A zawiadomiła Prezydenta Miasta S., że nabyła tytuł prawny do instalacji objętej decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] Jednocześnie Spółka wystąpiła o zmianę tej decyzji. W dniu [...]. Prezydent Miasta S. wydał decyzję, mocą której oddalił powyższy wniosek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania Spółki, uchyliło decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji wezwał wnioskodawcę do złożenia stosownych wyjaśnień, zgodnie z wytycznymi Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.. W piśmie z dnia [...] pełnomocnik strony stwierdził, że instalacja do produkcji paliwa alternatywnego stanowi całość instalacji niezbędnej do wytwarzania wszystkich rodzajów odpadów, a w umowie dzierżawy z dnia [...] zawarto odwołanie do decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...], co oznacza, że intencją stron zawierających umowę dzierżawy było zawarcie umowy, mocą której A będzie mogła w sposób swobodny i nieograniczony realizować ww. decyzję. Pełnomocnik strony nadmienił, że wszystkie maszyny i urządzenia służące do wykonywania obowiązków wynikających z pozwolenia znajdowały i nadal znajdują się w hali w S., która jest własnością A. Tym samym, w jego ocenie, nieuprawnione jest ograniczenie zakresu przedmiotowej decyzji w związku z przeniesieniem tytułu prawnego do instalacji. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ I instancji przytoczył przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 672 ze zm.), dalej powoływanej również jako: "u.p.o.ś.", oraz ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1987 ze zm.), powoływanej również jako: "ustawa o odpadach", stwierdzając, że ustawa o odpadach nie przewiduje możliwości przenoszenia praw i obowiązków z decyzji zezwalającej na przetwarzanie, zbieranie odpadów na inny podmiot. Organ I instancji stwierdził następnie, że decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] dotyczy trzech odrębnych zakresów, tj. pozwolenia na wytwarzanie, zezwolenia na przetwarzanie i zezwolenia na zbieranie odpadów. Wobec powyższego organ I instancji nie zgodził się z twierdzeniem pełnomocnika strony, że wraz z tytułem prawnym przeszły na nowego prowadzącego instalację zezwolenia na przetwarzanie i zbieranie odpadów. W ocenie organu nowy prowadzący instalację powinien wystąpić z nowym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zezwoleń na przetwarzanie i zbieranie odpadów. Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik A Sp. z o.o., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, podnosząc następujące zarzuty naruszenia prawa: 1. art. 181 ust. 1 pkt 4 u.p.o.ś. poprzez przyjęcie, że pozwolenie na wytwarzanie odpadów nie jest pozwoleniem, które wynikało z decyzji Marszałka Województwa [...], oraz błędne przyjęcie, że decyzja ta dotyczy trzech odrębnych zakresów, 2. art. 45 ust. 4 i 5 ustawy o odpadach poprzez błędne przyjęcie, że pozwolenie na wytwarzanie odpadów wydane na podstawie decyzji z dnia [....] nie zawiera zakresu zbierania i przetwarzania odpadów, 3. art. 189 u.p.o.ś. poprzez przyjęcie, że decyzja Marszałka Województwa [...] ma charakter uprawnienia osobistego i nie podlega przeniesieniu na wnioskującego, 4. art. 6 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257), powoływanej dalej jako: "k.p.a.". Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzenia powyższego odwołania A Sp. z o.o., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał art. 189 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.ś. i stwierdził, że z przepisów tych wynika, że przypadku zmiany prowadzącego instalację bez względu na to, czy jest ona efektem sukcesji generalnej, czy syngularnej, nowy prowadzący z mocy samego prawa przejmuje uprawnienia i obowiązki wynikające z dotychczasowego pozwolenia. Wyjaśnił, że zgromadzone akta sprawy dowodzą, że w dniu [...] pomiędzy Spółką B a Spółką A została zawarta umowa dzierżawy instalacji wykorzystywanej do produkcji paliwa alternatywnego. W ocenie Kolegium rozpatrując wniosek o zmianę decyzji nie można ograniczyć się wyłącznie do brzmienia art. 189 u.p.o.ś. Zwrócić bowiem należy uwagę także na treść art. 181 u.p.o.ś., zgodnie z którym organ ochrony środowiska może udzielić pozwolenia: zintegrowanego, na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi oraz na wytwarzanie odpadów. Nie ulega zatem wątpliwości, że Spółka B mocą decyzji Marszałka Województwa [...] uzyskała m.in. pozwolenie na wytwarzanie odpadów. Podstawę prawną wydania takiego pozwolenia stanowi art. 180a. u.p.o.ś., zgodnie z którym pozwolenie na wytwarzanie odpadów jest wymagane do wytwarzania odpadów o masie powyżej 1 Mg rocznie - w przypadku odpadów niebezpiecznych lub o masie powyżej 5000 Mg rocznie - w przypadku odpadów innych niż niebezpieczne. W dalszej kolejności Kolegium zauważyło, że w art. 189 u.p.o.ś. mowa jest o pozwoleniach. Tymczasem Spółka B mocą decyzji z dnia [...] uzyskała tylko jedno pozwolenie, tj. na wytwarzanie odpadów. Zdaniem organu odwoławczego, mając na uwadze postanowienia ustawy o odpadach, od pozwoleń należy odróżnić zezwolenia. W ustawie o odpadach, w przepisach określających zbieranie i przetwarzanie odpadów, użyto zwrotu zezwolenie. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że w decyzji z dnia [...] wyraźnie zaznaczono, że dotyczy ona pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów. W decyzji tej również w oddzielnych punktach określono warunki ww. pozwolenia i zezwoleń. Kolegium wskazało przy tym, że w art. 3 pkt 29 u.p.o.ś. zawarto definicję pozwolenia, zgodnie z którą przez pozwolenie, bez podania jego rodzaju - rozumie się pozwolenie na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii, o którym mowa w art. 181 ust. 1 tej ustawy. Następnie Kolegium podkreśliło, że ustawa o odpadach nie przewiduje możliwości przenoszenia praw i obowiązków wynikających z decyzji zezwalającej na przetwarzanie i zbieranie odpadów na inny podmiot. W ocenie organu odwoławczego przeniesienie przedmiotowych praw jest możliwe w wyniku sukcesji uniwersalnej, o której mowa w art. 494 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1578 ze zm.), która przewiduje możliwość przechodzenia m.in. zezwoleń na spółkę przejmującą albo spółkę nowo zawiązaną. Organ odwoławczy podkreślił, że sytuacja taka nie ma miejsca w niniejszej sprawie, dotyczy ona bowiem przypadków łączenia się spółek. Akta sprawy dowodzą zaś, że Spółka A nabyła tytuł prawny do instalacji na podstawie umowy dzierżawy zawartej ze Spółką B. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że art. 189 u.p.o.ś. ma zastosowanie wyłączenie do pozwoleń wymienionych w art. 181 u.p.o.ś. Na gruncie rozpatrywanej sprawy wnioskodawca mógłby jedynie przejąć prawa i obowiązki wynikające z pozwolenia na wytwarzanie odpadów. W konkluzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że nie można przenieść tylko pozwolenia na wytwarzanie odpadów na wnioskodawcę, ponieważ wytwarzanie odpadów może odbywać się jedynie w związku z przetwarzaniem i zbieraniem odpadów. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] wniosła A Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata. Zaskarżając decyzję w całości, pełnomocnik skarżącej podniósł następujące zarzuty naruszenia prawa: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 15 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ pełnego merytorycznego rozpoznania sprawy, polegające na ograniczeniu się przy rozpatrywaniu odwołania na przytoczeniu i odniesieniu się do uzasadnienia decyzji organu I instancji, co pozbawiło skarżącą prawa do rozpoznania sprawy w dwóch instancjach, b) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do materiału dowodowego zebranego zgodnie ze wskazaniem organu w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]. znak: [...], a w szczególności do określenia, które z dowodów organ uznał za wiarygodne, którym odmówił wiarygodności oraz przyczyn uznania lub nie okoliczności za udowodnionej; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 181 ust. 1 pkt 4 u.p.o.ś. w związku z art. 45 ust. 6, 7 i 8 ustawy o odpadach poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] nie stanowi pozwolenia na wytwarzanie odpadów z art. 181 ust. 1 pkt 4 u.p.o.ś., co doprowadziło do podtrzymania decyzji oddalającej wniosek skarżącej, b) art. 45 ust. 6, 7 i 8 ustawy o odpadach w związku z art. 189 ust. 1 u.p.o.ś. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wynikające z decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] pozwolenie na wytwarzanie odpadów nie może zostać przeniesione na skarżącą w trybie art. 189 ust. 1 u.p.o.ś., co doprowadziło do podtrzymania decyzji oddalającej wniosek skarżącej, c) art. 189 ust. 1 u.p.o.ś. w związku z art. 3 ust. 31 i 41 u.p.o.ś. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że pozwolenie wydane decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] nie przeszło na skarżącą, pomimo skutecznego zawarcia umowy dzierżawy instalacji objętej decyzją, co doprowadziło do podtrzymania decyzji oddalającej wniosek skarżącej. Jednocześnie z ostrożności procesowej, w przypadku nieuznania przez Sąd zasadności powyższych zarzutów naruszenia prawa materialnego, pełnomocnik skarżącej podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 189 ust. 1 u.p.o.ś. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym uznaniu, że przeniesienie pozwolenia na wytwarzanie odpadów może nastąpić wyłącznie na podmiot dysponujący zezwoleniem na przetwarzanie i zbieranie odpadów, podczas gdy żaden przepis prawa nie stawia takiego warunku, co w konsekwencji doprowadziło do podtrzymania decyzji oddalającej wniosek skarżącej o określenie nowego podmiotu prowadzącego instalację zlokalizowaną w S. przy ul. A 3/5 (obecnie po zmianie nazwy ulicy przy ul. B) w zakresie pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Z powyższych względów A Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. W przypadku natomiast uwzględnienia wyłącznie zarzutu ewentualnego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej oddalenia wniosku o określenie nowego podmiotu prowadzącego instalację zlokalizowaną w S. przy ul. A 3/5 (obecnie po zmianie nazwy ulicy przy ul. B ) w zakresie pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji uwzględniającej żądanie skarżącej z dnia [...] w tym zakresie, a także o uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Ponadto w skardze zawarto wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w sprawie, w tym wynagrodzenia adwokata, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podtrzymano dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stwierdzenie, że zaskarżony akt (decyzja lub postanowienie) został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia tego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę Sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] o oddaleniu wniosku A Sp. z o.o. z siedzibą w W. o zmianę decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...], pozwalającej firmie B Sp. z o.o. w R. na wytwarzanie odpadów oraz zezwalającej na zbieranie i przetwarzanie odpadów, w zakresie określenia nowego podmiotu prowadzącego instalację zlokalizowaną w S. przy ul. A 3/5 (obecnie przy ul. B). Spór prawny zainicjowany zaś wniesieniem tej skargi sprowadza się w istocie do kwestii prawidłowości uznania przez organy prowadzące postępowanie, iż w sprawie zachodzi brak podstaw do dokonania zmiany decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] w zakresie określenia nowego podmiotu prowadzącego instalację zlokalizowaną w S. pod wskazanym na wstępie adresem, co skutkowało oddaleniem wniosku skarżącej w tej sprawie. Zmierzając do rozstrzygnięcia powyższego sporu prawnego przede wszystkim należy wskazać, że podstawę materialoprawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 672 ze zm.), powoływanej dalej także jako: "u.p.o.ś." Zgodnie z art. 189 ust. 1 tej ustawy, podmiot, który staje się prowadzącym instalację lub jej oznaczoną część, przejmuje prawa i obowiązki wynikające z pozwoleń dotyczących tej instalacji lub jej oznaczonej części. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, występuje niezwłocznie z wnioskiem o zmianę pozwoleń w zakresie oznaczenia prowadzącego instalację (ust. 2 powołanego artykułu). Z powołanej regulacji bezspornie wynika, że wskazany w tym przepisie podmiot przejmuje prawa i obowiązki wyłącznie z pozwoleń, czyli decyzji emisyjnych. Zamknięty katalog pozwoleń, które uprawniony podmiot może uzyskać na gruncie tej ustawy, został przez ustawodawcę określony w art. 181 ust. 1 u.p.o.ś. Stosownie do postanowień tego artykułu są to: pozwolenie zintegrowane, pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi oraz pozwolenie na wytwarzanie odpadów. Podkreślić przy tym należy, że w art. 3 pkt 29 u.p.o.ś. zawarto definicję pozwolenia, w świetle której przez pozwolenie, bez podania jego rodzaju, należy rozumieć pozwolenie na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii, o którym mowa w wyżej przywołanym art. 181 ust. 1 u.p.o.ś. Wychodząc z tych przesłanek stwierdzić należy, że podmiot, który gospodaruje odpadami (oczywiście przy założeniu, iż w uprawniony sposób stał się prowadzącym instalację), może przejąć prawa i obowiązki wynikające wyłącznie z decyzji (pozwolenia) na wytwarzanie odpadów, które udzielane jest w oparciu o przepisy wyżej powołanej ustawy Prawo ochrony środowiska. Podkreślić przy tym z całą mocą należy, jak zresztą trafnie podnoszą organy administracji orzekające w sprawie, że zezwolenia na przetwarzanie odpadów i zbieranie odpadów nie są pozwoleniami emisyjnymi i podstawę ich wydania statuują przepisy ustawy o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2016 r., poz. 1987 ze zm.). Ustawa o odpadach nie przewiduje możliwości przenoszenia praw i obowiązków z decyzji zezwalającej na przetwarzanie i/lub zbieranie odpadów na inny podmiot, co niewątpliwie stanowi argument przemawiający za słusznością stanowiska zajętego przez organy orzekające w niniejszej sprawie. Dodać przy tym należy, że ustawodawca na gruncie ustawy o odpadach w przepisach określających zbieranie i przetwarzanie odpadów posługuje się pojęciem "zezwolenie", co tym samym powoduje konieczność odróżnienia "pozwolenia" od "zezwolenia", którym operuje ustawodawca na gruncie tej ustawy. Z decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...], której dotyczy wniosek skarżącej, wynika, że dotyczy ona w istocie trzech odrębnych zakresów: 1) pozwolenia na wytwarzanie odpadów (udzielonego na podstawie m.in. art.180 pkt 3, art. 180a, art. 181 ust. 1, art. 183, art. 184 u.p.o.ś.), co znajduje wyraz w pkt II.1. decyzji; 2) zezwolenia na przetwarzanie odpadów (udzielonego w oparciu o wymienioną w decyzji podstawę wynikającą z ustawy o odpadach, w tym art. 41 ust. 2 i 6, art. 42 ust. 2, art. 43 ust. 2), co znajduje wyraz w pkt II.2. decyzji; 3) zezwolenia na zbieranie odpadów (udzielonego w oparciu o wskazaną w decyzji podstawę prawną wynikającą z ustawy o odpadach, w tym art. 41 ust. 2 i 6, art. 42 ust. 1, art. 43 ust. 1), co wynika z pkt II.3. tej decyzji. W decyzji tej w oddzielnych punktach określono warunki wskazanego pozwolenia i wymienionych wyżej zezwoleń. W tym stanie sprawy, w ocenie Sądu, organy trafnie uznały, że powyższa decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] nie jest pozwoleniem na wytwarzanie odpadów zawierającym wymagania dla zezwoleń na przetwarzanie i zbieranie odpadów, lecz dotyczy, co nie ulega wątpliwości wyróżnionych powyżej trzech odrębnych zakresów, tj. pozwolenia na wytwarzanie, zezwolenia na przetwarzanie i zezwolenia na zbieranie odpadów. Słusznie przy tym organy nie zgodziły się ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącej, że wraz z tytułem prawnym (umową dzierżawy) przeszły na nowego prowadzącego instalację zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów. Fundamentalną bowiem zasadą prawa publicznego (w tym prawa administracyjnego) jest nieprzenoszalność uprawnień wynikających z danego zezwolenia na inny podmiot (nieprzenoszalność skutków prawnych decyzji administracyjnej na inny podmiot). Wyjątki zaś od tej zasady muszą wynikać w sposób oczywisty z regulacji prawnych. Brak zaś regulacji przewidujących taką możliwość, jak zauważa się w orzecznictwie, jest równoznaczny z jej zakazem (vide: wyrok NSA z dnia 20 lutego 2007 r., II OSK 350/06, Lex nr 344615). Jeśli zatem dany akt, w tym przypadku ustawa o odpadach, takich regulacji nie przewiduje, za nieuprawnione uznać należy domniemywanie takich odstępstw, które w konsekwencji mogłoby prowadzić do obejścia prawa i przeniesienia owych uprawnień na podmiot, który nie spełnia warunków uprawniających do uzyskania zezwolenia na przetwarzanie i/lub zbieranie odpadów. W tym kontekście Sąd pragnie zwrócić uwagę na prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, który w pełni podziela, że "zezwolenie na zbieranie lub transport odpadów (...) ma charakter publicznoprawnego podmiotowego (osobistego) uprawnienia i z tego powodu co do zasady wyłączone jest z obrotu cywilnoprawnego, jeżeli ustawodawca nie stanowi inaczej. Po drugie, tego rodzaju zezwolenie jest decyzją administracyjną o charakterze konstytutywnym. Po trzecie, jest to akt publicznoprawny, którego zakres przedmiotowy obejmuje udzielenie uprawnień publicznoprawnych, regulowanych przepisami materialnego prawa administracyjnego jak i publicznego prawa gospodarczego mającymi na celu ochronę interesu publicznego. Dlatego też przesłanka ochrony interesu publicznego, a więc także ochrony środowiska, jest podstawą zasady nieprzenoszalności (sukcesji) uprawnień wynikających także z danego zezwolenia" (vide: wyrok NSA z dnia 4 maja 2010 r., II OSK 654/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl., powołany także w decyzji organu I instancji). W tej sytuacji, w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze organy trafnie wywiodły, że na nowo prowadzącego instalację (skarżącą) mogły przejść jedynie uprawnienia i obowiązki wynikające z pozwolenia na wytwarzanie odpadów, gdyż taką możliwość dopuszcza ustawa Prawo ochrony środowiska. Organy zasadnie przy tym wskazały, że ustawa o odpadach nie przewiduje możliwości przenoszenia praw i obowiązków wynikających z decyzji zezwalającej na przetwarzanie i zbieranie odpadów na inny podmiot. Mając zaś na względzie brak możliwości przeniesienia tylko pozwolenia na wytwarzanie tych odpadów na wnioskodawcę, z uwagi na fakt, iż wytwarzanie odpadów może odbywać się jedynie w związku z przetwarzaniem i zbieraniem odpadów, zasadnie nie uwzględniły wniosku skarżącej o zmianę wskazanej na wstępie decyzji Marszałka Województwa [...]. Wprawdzie poprawna formuła tego rozstrzygnięcia powinna przyjąć postać decyzji odmownej, aczkolwiek przyjęcie formuły owego rozstrzygnięcia jako oddalenia wniosku, nie stanowi naruszenia prawa mającego wpływ na wynik postępowania zakończonego zaskarżoną do Sądu decyzją. Jednocześnie w ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługują podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 15 i art. 107 § 3 k.p.a. Niewątpliwie organ odwoławczy przeprowadził postępowanie i rozstrzygnął sprawę merytorycznie w sposób odpowiadający standardom wynikającym z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w powołanym art. 15 k.p.a. Zaskarżona decyzja odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Poczynione przez organ odwoławczy ustalenia w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody znajdują bowiem w pełni wyraz w jej uzasadnieniu. Reasumując, Sąd, nie podzielając zarzutów skargi, uznał działanie organów orzekających w przedmiotowej sprawie za odpowiadające przepisom prawa materialnego znajdującym w niej zastosowanie, nie dopatrzył się przy tym naruszeń przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało oddaleniem skargi w całości. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. M.K.