II SA/Łd 774/25

Dnia 5 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, Sędzia WSA Tomasz Porczyński, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2026 roku sprawy ze skargi E. B. i J. B . na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 20 sierpnia 2025 roku znak: SKO.4150.484-485.2025 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 8 lipca 2025 roku, znak: DPRG-UA-IX.6730.234.2025; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi solidarnie na rzecz skarżących E. B. i J. B. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. MR Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2025r. znak: SKO.4150.484-485.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej także: Kolegium, organ II instancji, organ odwoławczy) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi (dalej także: organ I instancji) z dnia 8 lipca 2025r. nr DPRG-UA-IX.250.2025 zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Jak wynika z akt sprawy w dniu 2 czerwca 2025 r. E.B. i J.B. (dalej także: skarżący), reprezentowani przez S.K. , złożyli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu 18 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi na terenie leżącym w Ł. przy ul. [...], oznaczonym jako część działki nr [...] w obrębie geodezyjnym. W związku z wezwaniem na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wniosek został uzupełniony w dniu 25 czerwca 2025 r. Postanowieniem z dnia 8 lipca 2025r. znak: DPRG-UA-K.250.2025 Prezydent Miasta Łodzi zawiesił z urzędu postępowanie wszczęte wnioskiem E.B. i J.B. z dnia 2 czerwca 2025r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla powyżej opisanej inwestycji do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty złożenia wniosku tj. do dnia 2 grudnia 2026 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli E. i J.B., reprezentowani przez S.K. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że na terenie objętym uchwałą nr LXXII/1943/18 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 14 czerwca 2018r. realizowane są obecnie inwestycje w postaci budowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Budynki te powstają przy ulicach: [...],[...] i [...], a według wiedzy strony kilka tygodni temu została wydana na rzecz developera decyzja o warunkach zabudowy na działkę nr [...]. Wspomnianym na wstępie postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie, jak wskazują zgromadzone w aktach sprawy dokumenty, działka nr [...] przeznaczona pod planowaną inwestycję, zgodnie z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi (uchwała nr LXIX/1753/18 z dnia 28 marca 2018 r. zmieniona uchwałą nr VI/215/19 z dnia 6 marca 2019r. oraz uchwałą nr LII/1605/21 z dnia 22 grudnia 2021r.) jest zlokalizowana w jednostce oznaczonej jako O - tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo, wyłączone spod zabudowy. Jak także ustalono, uchwałą nr XXII/1943/18 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 14 czerwca 2018 r. przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic: [...], [...],[...],[...],[...],[...] i [...]oraz wschodniej granicy miasta. Teren planowanej inwestycji znajduje się w granicach ww. obszaru. Z treści pisma Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Łodzi z dnia 25 czerwca 2025 r. wynika natomiast, że istnieje realna możliwość uchwalenia w przeciągu 18-tu miesięcy planu miejscowego dla obszaru objętego projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], oraz wschodniej granicy miasta (uchwała o przystąpieniu Nr LXXII/1943/18 z dnia 14 czerwca 2018r. - przystąpienie nr 235). W związku z powyższym Miejska Pracownia Urbanistyczna w Łodzi rekomenduje wstrzymanie wszystkich wniosków o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, składanych w odniesieniu do nieruchomości położonych w granicach niniejszego projektu planu. W świetle powyższego rozstrzygnięcie organu I instancji zdaniem Kolegium ocenić należy jako prawidłowe. Zaistnienie bowiem dwóch przesłanek tj. sprzeczności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z projektem planu miejscowego oraz realna możliwość uchwalenia tego planu w okresie zawieszenia, stanowi w ocenie Kolegium, podstawę do zastosowania art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż ustalenia dla jednostki urbanistycznej, w której znajduje się teren planowanej inwestycji, wynikające z wiążących dla planu zapisów studium zagospodarowania przestrzennego, wskazują na istnienie sprzeczności pomiędzy przewidywanym sposobem przeznaczenia tego terenu, a zagospodarowaniem planowanym przez inwestorów, polegającym na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie nie można wykluczyć, iż w okresie zawieszenia dojdzie do uchwalenia planu miejscowego dla przedmiotowego terenu. Z treści powołanego już wyżej pisma Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Łodzi wynika, że skierowanie projektu planu miejscowego do uchwalenia przewidywane jest na sierpień 2026 r. W tym kontekście pamiętać też należy o treści art. 62 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi o możliwości przedłużenia okresu zawieszenia postępowania na dodatkowy czas, nie dłuższy niż 6 miesięcy, jeżeli w okresie zawieszenia postępowania dokonano wyłożenia projektu planu miejscowego. W tym stanie rzeczy organ uznał, że istnieją podstawy do zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w oparciu o przepis art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Bez znaczenia dla powyższego pozostaje natomiast podnoszona w zażaleniu okoliczność wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działek sąsiednich w stosunku do terenu inwestycji, bowiem rozstrzygnięcia te mogły zapaść w innym stanie faktycznym i prawnym. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli E. . i J.B., reprezentowani przez r.pr. M.P. . Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1) art. 62 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 7 i 7a k.p.a. poprzez skorzystanie przez organ administracyjny z fakultatywnego uprawnienia do zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy pomimo, że - nie zachodzą przesłanki do takiego rozstrzygnięcia, a w szczególności nie przemawia za tym interes społeczny. Na tej samej działce i okolicznych działkach prowadzone są prace budowlane o podobnym charakterze jak te, które chce prowadzić skarżąca, a treść i data uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego jest trudna do ustalenia w sytuacji, gdy akt ten nie został jeszcze sformułowany i z pewnością będzie skarżony; - organ wydał postanowienie o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie i treści tożsamym z wnioskiem skarżących, innemu podmiotowi - U. Sp. z o.o., nawet pomimo braków wniosku. Powyższe uzasadnia brak podstaw do zawieszenia postępowania, skoro nie było podstaw do zawieszenia postępowania zainicjowanego przez dewelopera U. Sp. z o.o. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto strona wniosła o zwrócenie się przez sąd o przesłanie akt postępowania prowadzonego przed Prezydentem Miasta Łodzi znak: [...], na okoliczność złożenia przez U. Sp. z o.o. wniosku o warunki zabudowy na działce skarżących tożsamego zakresem i treścią z wnioskiem skarżących oraz uzyskania warunków zabudowy. Skarżący wnieśli o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z decyzji nr [...], na okoliczność uzyskania przez dewelopera U. Sp. z o.o. warunków zabudowy na działce skarżących tożsamego zakresem i treścią z wnioskiem skarżących oraz uzyskania warunków zabudowy (dokument załączony do skargi). W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnili, że inwestycja jest dla nich kluczowa i rozstrzygnie o ich ekonomicznej przyszłości. Bez możliwości zabudowy ich działka pozostanie niewykorzystana i stanie się nieużytkiem. Wskazali, że U. Sp. z o.o., nie mająca żadnych praw do działki skarżących, złożyła niezupełny (niewypełniony w pkt. 3.1 wniosku) wniosek tożsamy z wnioskiem skarżących i w przeciwieństwie do nich otrzymała warunki zabudowy zgodnie ze swoim wnioskiem. Postępowanie trwało zaledwie kilka tygodni i organ administracyjny nie miał wątpliwości, ze wniosek dewelopera jest uzasadniony. Organ administracyjny nie znalazł wówczas przesłanek do zawieszenia postępowania, tak jak w przypadku postępowania skarżących. Skarżący dowiedzieli się o decyzji zanim im ją doręczono - przedstawiciel dewelopera skontaktował się z nimi i zapewnił ich, że skarżący nie dostaną warunków zabudowy, a on już je ma, zatem kupi od nich działki objęte wnioskiem za ułamek ceny, którą można by uzyskać po otrzymaniu warunków zabudowy. Zdaniem skarżących w przedmiotowej sytuacji organ administracyjny uczynił z prawa do fakultatywnego zawieszenia postępowania o uzyskanie warunków zabudowy, narzędzie do segregowania na których działkach inwestycje będą realizowane oraz kto będzie je realizował. Tymczasem okolice działek objętych wnioskiem skarżących albo są zabudowane zabudową wolnostojącą albo zabudowa ta jest właśnie tworzona. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143) (dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 119 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W związku z tym, że organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o skierowanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a skarżący nie sprzeciwili się temu wnioskowi i nie zażądali przeprowadzenia rozprawy, niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.) (dalej: u.p.z.p.) zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Przewidziana w powyższym przepisie instytucja zawieszenia z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie warunków zabudowy ma charakter fakultatywny, a zatem uprawnia organ do swobodnego, ale jednak nie dowolnego zastosowania tej instytucji. Podkreślić przy tym należy, że skorzystanie z uprawnienia uregulowanego w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wymaga przez organ stosowanego uzasadnienia. W przedmiotowej sprawie organ I instancji i II instancji jako przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego wskazały podjęcie uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 14 czerwca 2018 r. nr LXXII/1943/18 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], oraz wschodniej granicy miasta oraz sprzeczność planowej przez skarżących inwestycji ze sposobem zagospodarowania jakie gmina przewiduje dla tego terenu. Planowana pod inwestycję działka nr [...], zgodnie z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi (uchwała nr LXIX/1753/18 z dnia 28 marca 2018 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi zmieniona uchwałą nr VI/215/19 z dnia 06 marca 2019r. oraz uchwałą nr LII/1605/21 z dnia 22 grudnia 2021r.) jest zlokalizowana w jednostce oznaczonej jako O - tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo, wyłączone spod zabudowy. Odnosząc się do powyższych przesłanek zawieszenia postępowania administracyjnego w kontrolowanej sprawie Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym przy zastosowaniu art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ma znaczenie perspektywa uchwalenia planu miejscowego, co wiąże się z kwestią istniejącego zaawansowania prac nad planem miejscowym w momencie podejmowania przez organ administracyjny oceny czy uprawnionym jest zawieszenie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy wdrożono procedurę zmierzającą do sporządzenia planu miejscowego. Podmiot wnioskujący o wydanie warunków zabudowy nie może bez końca wyczekiwać na uchwalenie planu miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2025 r., II OSK 2705/24, Lex nr 3935484, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Należy również zwrócić uwagę, że powołany wyżej przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wprowadza wyjątek od zasady szybkości postępowania administracyjnego i jest dla wnioskodawcy bardzo dotkliwy, ze względu na długotrwałe wstrzymanie tego postępowania. Organ powinien zatem ustalić, na jakim etapie jest procedura sporządzania planu, w jakim tempie się toczy, i uprawdopodobnić w uzasadnieniu postanowienia o zawieszeniu postępowania, że plan może zostać uchwalony przed upływem terminu zawieszenia. Za niezasadne należy uznać zawieszanie postępowań w sprawie warunków zabudowy, jeśli procedura planistyczna jest na wstępnym etapie albo została przerwana. Prawdopodobieństwo uchwalenia planu przed upływem okresu zawieszenia postępowania powinno być badane przez organy odwoławcze w sposób obiektywny, nie tylko opierający się na oświadczeniu organu sporządzającego plan miejscowy, który jest zarazem organem orzekającym w sprawie warunków zabudowy (por. Z. Niewiadomski, K. Jaroszyński, K. Kucharski, A. Szmytt, Ł. Złakowski [w:] Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, wyd. 14, 2026, art. 62, Legalis). Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy, w ocenie Sądu, organy nie dokonały należytej oceny okoliczności sprawy w kontekście wystąpienia przesłanek zawieszenia postępowania. Organ II instancji podzielił pogląd organu I instancji nie dokonując przy tym należytej oceny sprawy w kontekście okoliczności, że procedura planistyczna dla tego obszaru trwa przeszło 7 lat i znajduje się na początkowym etapie, bowiem nie został wyłożony nawet projekt planu miejscowego, a organy administracyjne w żaden sposób nie uprawdopodobniły, że procedura planistyczna zostanie zakończona uchwaleniem planu miejscowego przed upływem okresu zawieszenia postępowania. Organy w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć bezkrytycznie powołały się na pismo Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Łodzi z dnia 25 czerwca 2025 r., w którym stwierdzono że istnieje realna możliwość uchwalenia w przeciągu 18-stu miesięcy planu miejscowego dla spornego terenu, chociaż pismo to nie zostało opatrzone podpisem pracownika go sporządzającego. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie organy nie dokonały oceny stanu zaawansowania prac w procedurze sporządzania planu, w tym nie uwzględniły tego, że w procedurze tej nie podjęto żadnych dalszych czynności od 2018 r. Organy nie rozważyły czy stan zaawansowania tej procedury stwarza realne i wysokie prawdopodobieństwo uchwalenia planu. Ponadto, dokonując oceny zasadności zawieszenia postępowania administracyjnego, organy nie uwzględniły przepisu art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688 ze zm.) zgodnie z którym studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin zachowują moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2026 r. Organy nie oceniły, przez pryzmat tego uregulowania prawnego, etapu zaawansowania procedury planistycznej i możliwości jej zakończenia do 30 czerwca 2026 r. Po upływie tego terminu nie będzie możliwe uchwalenie planu na podstawie obowiązującego studium, ponieważ utraci ono moc obowiązywania. Z powyższego wynika, że organy w kontrolowanej sprawie nie zbadały wnikliwie sprawy i nie dokonały należytej jej analizy, czym naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji skutkowało niezbadaniem sprawy pod względem ziszczenia się przesłanki zawieszenia postępowania uregulowanej w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Odnosząc się natomiast do wniosków dowodowych skarżących zawartych w skardze wskazać należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest orzekanie przez sąd na podstawie akt sprawy (art. 133 p.p.s.a.), przy czym p.p.s.a. dopuszcza możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, ograniczonego jedynie do dowodu z dokumentu, uzależniając jednak możliwość jego przeprowadzenia od łącznego spełnienia przesłanek, o których mowa w powołanym art. 106 § 3 p.p.s.a., tj.: 1) jeśli przeprowadzenie dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i 2) nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przy czym sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, którego celem jest ustalenie stanu faktycznego, a jedynie weryfikuje legalność wydanych przez organy administracji aktów. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., może mieć miejsce wyjątkowo, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Przywołany przepis wyraźnie stanowi o przeprowadzeniu dowodu, a nie o prowadzeniu postępowania dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2023 r., II GSK 767/22, LEX nr 3512263, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie nie powstały jednak, zdaniem Sądu, istotne wątpliwości, które powodowałyby konieczność przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżących dowodu z dokumentu – decyzji o warunkach zabudowy. Sąd podkreśla, że z przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika, że dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, nie zaś obowiązkiem sądu. Brak przeprowadzenia dowodu (czy z urzędu, czy na wniosek) nie może być postrzegane jako naruszenia prawa procesowego, w rozumieniu wskazanego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2023 r., II OSK 202/20, LEX nr 3517159, CBOSA). W pozostałym zakresie wnioski dowodowe skarżących nie mogą być uwzględnione, ponieważ "sądy administracyjne nie prowadzą postępowania dowodowego, którego celem jest ustalenie stanu faktycznego, a jedynie weryfikują legalność wydanych przez organy administracji aktów lub podjętych czynności (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2023 r., I GSK 1243/22, LEX nr 3504459, CBOSA). Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań Sądu oraz oceny prawnej i wiążą organy w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. IB