II SA/Łd 775/14

Dnia 28 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2014 roku sprawy ze skargi A Spółka Komandytowa w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz A Spółka Komandytowa w Ł. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i towarzyszącą infrastrukturą, przewidzianej do realizacji na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A nr 69, na działkach o nr ewid. 156/3, 163/7, 163/6, 156/1 w obrębie [...], zgodnie z załącznikiem graficznym i wytycznymi urbanistyczno – architektonicznymi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 59 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012r. poz. 647) – powoływana także jako: "ustawa", uchyliło powyższą decyzję w części dotyczącej pkt II. "Warunki i szczegółowe zasady zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych" i w tym zakresie orzekło co do istoty, ustalając następującą treść pkt II. "Warunki i szczegółowe zasady zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych: obowiązujące linie zabudowy wzdłuż ulic B i A oraz nieprzekraczalna linia zabudowy (narożnik ww. ulic) - wkreślone są na załączniku graficznym do niniejszej decyzji; wskaźnik wielkości powierzchni istniejącej i nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu (tj. działek o numerach ewidencyjnych 156/3,163/5,163/6,156/1, znajdujących się w obrębie geodezyjnym [...]) - 0,8; szerokości elewacji frontowych - do pełnych szerokości frontów ww. terenu; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki- 16m -19m, dopuszcza się zabudowę w głębi działki 16m -19m; geometria dachu - dach jedno lub dwuspadowy, kąt nachylenia głównych połaci dachowych od 10° do 15°. Ze względów urbanistycznych wskazana jest zabudowa w granicy z działkami sąsiednimi pozostałej części SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że decyzja organu I instancji była już przedmiotem oceny organu odwoławczego, jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 stycznia 2014r., sygn. akt II SA/Łd 918/13, uchylił poprzednią decyzję organu II instancji z dnia [...]. Sąd w wyroku tym wskazał, że mając na uwadze wyniki analizy architektoniczno-urbanistycznej, należy potwierdzić prawidłowość wniosku organów administracji, iż projektowana inwestycja spełnia wymagania określone w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie spełnienia warunku "dobrego sąsiedztwa". Nadto Sąd uznał za spełniony warunek odpowiedniego uzbrojenia terenu wskazując, iż etap ustalania warunków zabudowy jest wstępnym etapem realizacji inwestycji i dlatego zbyt rygorystycznym byłoby wymaganie, by już na tym etapie wszystkie warunki podłączenia mediów były określone w sposób definitywny. Stanowisko to wynika bezpośrednio z treści art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy, który mówi nie tylko o istniejącym, lecz także o projektowanym uzbrojeniu terenu. Jeśli zatem w realiach niniejszej sprawy organy obu instancji dysponowały promesami gestorów sieci wskazującymi na możliwość podłączenia projektowanej inwestycji do poszczególnych mediów, w tym do ciepła systemowego, co dodatkowo potwierdza zawarta już umowa o przyłączenie do sieci ciepłowniczej, to za bezpodstawny należy uznać zarzut niespełnienia przez projektowane zamierzenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy, w zakresie, w jakim stanowi on o projektowanym uzbrojeniu terenu. Natomiast dokonując oceny kwestionowanej decyzji z punktu widzenia regulacji rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sąd podkreślił, że decyzja kształtując niezbędne parametry zabudowy, takie jak: wielkość powierzchni zabudowy, wysokość elewacji frontowej i geometrię dachu czyni to w sposób dowolny, a tym samym pozostający w sprzeczności z wynikami analizy architektoniczne - urbanistycznej stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji. Przepisy § 4 - 8 wskazanego powyżej rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. nie dają podstaw do określania w części pisemnej analizy poszczególnych parametrów technicznych planowanej inwestycji w sposób niejednoznaczny, umożliwiających ich zmienne rozumienie. Tym samym decyzja o warunkach zabudowy nie może określać parametrów technicznych planowanego zamierzenia inwestycyjnego w sposób umożliwiający ich zmianę na plus lub minus. Co do zasady ustalanie wskaźników i wymiarów planowanej zabudowy, wymaganych przepisami powyższego rozporządzenia jest dopuszczalne w formie tzw. "widełek", czyli w określonych przedziałach wielkości (minimalnej i maksymalnej). Niedopuszczalne jest natomiast określenie w decyzji o warunkach zabudowy parametrów projektowanej inwestycji wyłącznie poprzez podanie wskaźnika maksymalnego bądź minimalnego, albo też poprzez odwołanie się do pojęć nieskonkretyzowanych. Wadliwie zostały określone wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy ("do 0,8"), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ( "do 17m i w głębi działki na "do 19m"), natomiast kąt nachylenia głównych połaci dachowych określono "do 15°", nie wskazując przy tym kształtu dachu (ilości połaci dachowych). Powyższe parametry nowej zabudowy nie odpowiadają pojęciu dostatecznego skonkretyzowania i w istocie umożliwiają realizację dowolnej inwestycji, mogącej pozostawać w sprzeczności z zastanym sposobem zagospodarowania sąsiednich terenów, co pozostaje w sprzeczności z warunkiem "dobrego sąsiedztwa". Będąc zatem związanym wyrokiem sądu Kolegium wskazało, że z istniejącej w aktach sprawy analizy urbanistyczno-architektonicznej wynika, że teren objęty wnioskiem to teren poprzemysłowy (po wyburzonej fabryce z pozostawioną zabytkową stróżówką) otoczony kamienicami mieszkalnymi, tworzącymi zwarte pierzeje ul. B i częściowo ul. A. Jest to obszar o niezakończonym procesie urbanizacji (istnieją działki z budynkami w budowie, niezabudowane lub zabudowane budynkami gospodarczymi), oraz zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Nadto organ wykazał, iż teren w obszarze analizowanym posiada uzbrojenie w sieć wodociągową energetyczną, a inwestor przedłożył niezbędne umowy z gestorami sieci: energia elektryczna pismo [...] A Sp. z o.o. z dnia [...] znak [...]; woda i odbiór ścieków - pismo B z dnia [...] znak [...], Ciepło Systemowe - pismo [...] z dnia [...] znak [...], gaz - B sp. z o. o. pismo z dnia [...] znak [...]. Teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej oraz nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów. Projekt przedmiotowej decyzji, uzyskał uzgodnienia właściwych organów. (Postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia [...] odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w części uzgadniającej projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i towarzyszącą infrastrukturą, planowanej w Ł. przy ul. A 69 w stosunku do dawnej stróżówki, w pozostałej części zaś stwierdzające nieważność ww. postanowienia Prezydenta Miasta Ł.). Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy dokonał konkretyzacji niektórych parametrów ustalonych w decyzji organu I instancji, tj.: wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, kąta nachylenia głównych połaci dachowych, nie wskazanie kształtu dachu (ilości połaci dachowych). Organ II instancji wskazał, że wyniki analizy urbanistycznej przeprowadzonej w przedmiotowej sprawie, wskaźnik powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym zawiera się w przedziale od 0,2 do 0,8. Średnia wielkość wskaźnika powierzchni wynosi 0,52, jednakże na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), dla projektowanej zabudowy został on ustalony na poziomie "do 0,8" co umotywowano położeniem obszaru projektowanej inwestycji w śródmieściu, w terenie o intensywnej zabudowie. Aby zatem uniknąć realizacji dowolnej inwestycji, mogącej pozostawać w sprzeczności z zastanym sposobem zagospodarowania sąsiednich terenów należało ustalić ów wskaźnik na poziomie 0,8. Z kolei wysokość górnej krawędzi elewacji, jej gzymsu lub attyki ustalono w oparciu o wysokość budynków frontowych tworzących pierzeje ul. B oraz ul. A i mieści się w przedziale od 16-19m. Dla zachowania ładu przestrzennego ustalono zatem dla górnych krawędzi elewacji frontowych budynków pierzei vis a vis projektowanej inwestycji przedział 16m -19m zaś w głębi terenu inwestycji przedział 16m - 19 m. W zakresie natomiast geometrii dachu: układ połaci dachowych w obszarze to większość dachy jedno i dwuspadowe o spadkach głównych połaci od 10° do 30° (poza zabytkowymi obiektami) z kalenicami wzdłuż ulic. Mając na uwadze wnioski analizy parametr ten wyznaczono w postaci widełek od 10 do 15 stopni ze wskazaniem, iż maksymalny spadek połaci dachowych wyznacza się jako wartość 15 stopni, a kierunek kalenicy od strony frontu działki równoległy do przyległych ulic. W zakresie dopuszczenia szerokości elewacji frontowych do pełnej szerokości frontów terenu - od ul. B i ul. A Kolegium podkreśliło, że cecha ta w formie określonej w zaskarżonej decyzji wynika ze względów urbanistycznych, bowiem wynika ona z istniejącej zabudowy (zabudowy w granicy z działkami sąsiednimi). Jak słusznie zauważa odwołująca się Spółka niemożliwym będzie zachowanie tej cechy dla planowanej inwestycji od ul. A z uwagi na nakaz zachowania obiektu zabytkowej stróżówki. Jednakże zdaniem Kolegium wyznaczając parametr szerokości elewacji frontowej (dopuszczając szerokość tę do pełnej szerokości frontów działki) w treści decyzji, organ I instancji nie przesądził o usytuowaniu planowanej inwestycji w granicach działek sąsiednich, bowiem kwestia ta rozstrzygnie się na etapie pozwolenia na budowę. W tym przypadku postanowienie dotyczące dopuszczenia szerokość elewacji frontowych do pełnych szerokości "frontów" działek należy analizować łącznie z uwzględnieniem treści pozostałych postanowień przedmiotowej decyzji, ze szczególnym uwzględnieniem postanowień stanowiących o zapewnieniu ochrony zabytkowemu budynkowi. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożyła C Spółka komandytowa z siedzibą w Ł., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu postępowania dowodowego sposób wyczerpujący, a w sposób dowolny nie uwzględniający wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie. Po drugie zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: naruszenie art. 1, ust. 2 pkt 1 i 2oraz 61 ust. 1 pkt 1ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że planowana inwestycja nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa, ładu przestrzennego oraz architektonicznego w sytuacji, gdy z uwagi na przeważającą funkcję mieszkaniową budynków sąsiednich planowane budynki z uwagi na ich wysokość oraz wskaźnika zabudowy nie będą pozostawały z nimi w harmonii i będą naruszały wymogi kontynuacji zabudowy. Zarzucono także naruszenie art. 61ust. 1pkt. 3 oraz ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że projektowana inwestycja ma zagwarantowane zaopatrzenie w wodę gorącą dla celów bytowych i grzewczych, w sytuacji , gdy organ nie przeprowadził żadnych ustaleń co do zapotrzebowania na ciepło dla planowanej inwestycji. Po czwarte zarzucono naruszenie § 9 ust. 1 i 2 w zw. z § 3 rozporządzenia w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu poprzez uznanie, że kopia mapy zasadniczej z wytyczonym obszarem analizowanym i wynikami analizy nie musi był dołączona do decyzji. Po piąte naruszenie § 3, 4, 5 rozporządzenia, jak również § art. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz art. 7, art. 77 i art. 107K.p.a. poprzez uznanie że ustalona przez organ l instancji linia zabudowy, współczynnik zabudowy oraz wnioski analizy obszaru analizowanego są zgodne z przepisami. Po szóste naruszenie § 2ust.5rozporządzeniaMinistra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy poprzez nie wskazanie w decyzji ustaleń dotyczących sposobu ochrony zabytkowej stróżówki. Nadto zarzucono naruszenie art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie złożenie do akt sprawy odpisu uprawnień osoby wykonującej projekt decyzji, co uniemożliwia ocenę, czy zostały one wykonane przez osobę uprawnioną. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Pismem z dnia 30 września 2014r. uczestniczka postępowania D sp. z o.o. w W. wniosła o oddalenie skargi podnosząc, że na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie ma potrzeby uzyskiwania i przedstawiania organowi konkretnych rozwiązań w zakresie dostaw, tj. umowy, a wystarczy jedynie wykazanie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W aktach sprawy jest pismo o operatora, który potwierdza, iż istnieją techniczne możliwości przyłączenia, co potwierdza spełnienia ustawowego wymogu. Po drugie oryginał mapy znajduje się w aktach sprawy. Skarżący zapoznał się z treścią tej analizy, toteż przed sporządzeniem zarówno odwołania, jak i skargi miał wgląd do niej, co powoduje, iż nie był on pozbawiony możliwości obrony swoich praw. Nie wpłynęło to również na treść decyzji w sprawie. Uczestniczka dodała, że skarżący podnosi w zarzucie, iż przyjęte przez organ II instancji współczynniki nie są zgodne z przepisami. Zarzut ten jest niezasadny, bowiem organ szczegółowo przeanalizował teren i rezultaty swojej analizy przedstawił w decyzji. Wynika z nich, iż na analizowanym obszarze, który notabene został ustalony zgodnie z wymogami rozporządzenia, istniejąca zabudowa umożliwia przedłużenie funkcji mieszkaniowej o powierzchni zabudowy od 0,2 do 0,81. Przy czym od konkretnego przypadku zależy jaka jest możliwa maksymalny współczynnik zabudowy. Z przeprowadzonej analizy wynika, iż trzy nieruchomości w bezpośrednim sąsiedztwie mają stosunek zabudowy od 0,7 do 0,81, toteż kontynuując linię zabudowy (cała szerokość frontu działki) organ ustalił na pośrednią wysokość 0,8 i uzasadnił ten współczynnik (m.in. faktem, iż jest to obszar śródmiejski, co stawia wymóg zwiększonej intensywności zabudowy). Poprzednia decyzja przewidywała tą wielkość jako maksymalną, lecz po wyroku tut. Sądu zostało to zmienione do ścisłej wartości. Na marginesie uczestniczka podkreśliła, że taki sam współczynnik zabudowy uzyskała również skarżąca w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 31 marca 2009 roku. Jeżeli natomiast chodzi o wysokość zabudowy, to w przeliczeniu na kondygnacje, to wysokość zabudowy nie będzie odbiegać od tej, jaką uzyskała skarżąca dla swojej nieruchomości. Ustalona wysokość ma swoje usprawiedliwienie w analizie terenu oraz w fakcie, iż jest to zabudowa śródmiejska co skłaniać winno do jej intensyfikacji w granicach prawem przewidzianych. Na obecnym etapie takiej ograniczenia nie zachodzą, a te natury budowlanej organ będzie rozstrzygał na etapie wniosku o pozwolenie na budowę. Organ trafnie ponadto podał, iż obszar inwestycji i okalający go teren jest obszarem o niezakończonym procesie urbanizacji i są realizowane nowe budowy, m.in. skarżącej, które mają analogiczne warunki zabudowy, jak te wydane w niniejszej sprawie uczestniczce. Jedynym nowym zarzutem nierozpoznanym już przez tut. sąd w poprzedniej sprawie jest zarzut dotyczący nieokreślenia w decyzji ustalenia dotyczącego sposobu ochrony zabytkowej stróżówki. Jest to jednak zarzut niezasadny, bowiem organ trafnie wskazał, że obecny etap inwestycji stanowi jedynie ustalenie warunków możliwej zabudowy. Jej realizacja wymaga natomiast uzyskania pozwolenia na budowę i uzgodnień na tamtym etapie z różnymi organami, w tym konserwatorem zabytków. Skarżąca błędnie uznaje, iż ustalony sposób zabudowy koliduje z istnieniem stróżówki. Pamiętać jednak należy, iż współczynnik zabudowy ma wynosić jedynie 0,8, co oznacza, iż części nieruchomości będzie wolna od zabudowy, co zapewni dalsze istnienie stróżówki. Kwestią inwestora jest natomiast przygotowanie takiego projektu budowlanego, który by zapewnił możliwość realizacji właściwej zabudowy i zachowania stróżówki (jeżeli będzie wówczas nadal objęta ochroną). Jest to zatem typowo etap uzyskiwania pozwolenia na budowę, nie obecny, toteż zarzut jest zupełnie chybiony. Uczestniczka dodała, że organ I instancji szczegółowo opisał kwestię ochrony budynku dawnej stróżówki i możliwych warunków jej przystosowania, toteż zasady ochrony zabytków zostały zachowane. Na tej podstawie uczestniczka postępowania wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji, w oparciu o kryterium legalności w rozumieniu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), Sąd uznał skargę za częściowo uzasadnioną. Stosownie do treści powołanego przepisu sąd administracyjny dokonuje oceny prawidłowości zastosowania przez organy przepisów prawa procesowego oraz bada, czy prawidłowo zinterpretowały one zastosowane przepisy prawa materialnego. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. sąd rozpoznający sprawę związany jest oceną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z dnia 27 września 2013 r. W sprawie nie zaistniały żadne przesłanki, które uzasadniałyby ustanie tego związania. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami co do dalszego postępowania powoduje, że determinują one działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Tylko w razie zmiany przepisów prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a także w razie wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną traci ona charakter wiążący (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. I OSK 1790/11, Lex nr 1336324, wyrok NSA z dnia 27 czerwca 1990 r. sygn. SA/Wr 137/90, ONSA 1990/2-3/51). Zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. W tym też zakresie odmienna ocena materiału dowodowego, nawet gdyby został on prawidłowo zgromadzony, stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (WSA w Poznaniu w wyroku II SA/Po 494/14 z dnia 5.06.2014r., dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA). Należy podnieść też, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i granicami skargi (art. 134 pp.s.a.). Oznacza to, że w wyroku w sprawie II SA/Łd 918/13 WSA w Łodzi poddał całościowej ocenie postępowanie zakończone decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Uchylając wówczas jedynie decyzję organu odwoławczego sąd wyraźnie określił, jakie uchybienia należy wyeliminować, przesądzając tym samym zakres oceny decyzji ponownie wydanej przez SKO w niniejszym postępowaniu. Wobec powyższego nie mogą odnieść skutku zarzuty skargi odnoszące się do tych elementów postępowania i decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], które nie zostały przez sąd w powołanym wyroku zakwestionowane. W szczególności dotyczy to zarzutu wadliwości ustaleń co do zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, dostępu do mediów, braków mapy zasadniczej, nieustalenia uprawnień osoby wykonującej analizę, wyjaśnienia kwestii ochrony zabytkowej stróżówki. Są to elementy postępowania i decyzji ustalającej warunki zabudowy, które w razie kontroli instancyjnej i sądowej podlegają kontroli niezależnie od podnoszonych zarzutów. Sąd też zwrócił uwagę, że mając na uwadze odmienność przedmiotu niniejszej sprawy (odrębny charakter zamierzenia inwestycyjnego) od przedmiotu innej sprawy tutejszego Sądu o sygn. akt II SA/Łd 1000/09, zakończonej wyrokiem z dnia 12 marca 2010r., ocena prawna odnosząca się do spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wyrażona w uzasadnieniu owego wyroku, nie mogła być wiążąca w toku postępowania administracyjnego prowadzonego w aktualnie kontrolowanej sprawie i nie może także wiązać Sądu w aktualnie prowadzonym postępowaniu. Okoliczności, iż tożsama jest osoba inwestora i teren projektowanej inwestycji, nie są wystarczające do uznania tożsamości tych postępowań uzasadniającej związanie zapatrywaniem prawnym, wyrażonym w sprawie II SA/Łd 1000/09 (art. 153 P.p.s.a.). Skarżący zarzucił, że organ I instancji nie zawarł w swojej decyzji ustaleń dotyczących ochrony stróżówki, jednakże w treści decyzji organ I instancji zawarł zalecenia Miejskiego Konserwatora Zabytków. Bez znaczenia pozostaje też fakt prowadzenia postępowania w sprawie wpisania przedmiotowego terenu do rejestru zabytków, prowadzonego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Zarzut dotyczący nienależytej ochrony zabytkowej stróżówki jest zatem nietrafny, bowiem zakres tej ochrony został ustalony w decyzji organu I instancji i na etapie ustalenia warunków zabudowy i jest on wystarczający. Nie został też zakwestionowany przez sąd w sprawie II SA/Łd 918/;13, co ma przesądzające znaczenie. Z tych względów, mając na uwadze wytyczne treść wyroku w sprawie II SA/Łd 918/13 i zawarte w jego uzasadnieniu motywy w niniejszym postępowaniu, kontroli sądu podlega jedynie sposób określenia parametrów nowej zabudowy, zakwestionowanych przez WSA w uzasadnieniu tegoż wyroku. W ocenie WSA kształtując niezbędne parametry zabudowy to jest wielkość powierzchni zabudowy, wysokość elewacji frontowej i geometrię dachu, organ uczynił to w sposób dowolny, a tym samym pozostający w sprzeczności z wynikami analizy architektoniczno – urbanistycznej, stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji. Zatem zmiany dokonane przez organ odwoławczy winny były dotyczyć tylko i wyłącznie tych trzech wskaźników. Przy czym co istotne, organ nie był zobowiązany do ponownego dokonania analizy urbanistycznej, jedynie do prawidłowego, precyzyjnego określenia tych wskaźników. Kwestie te w sposób szczegółowy określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Przepisy rozporządzenia, jako zasadę przyjmując ustalenie parametrów dla nowej zabudowy w wielkościach odpowiadających średniej na terenie analizowanym pozwalają na odstępstwa od tej zasady, jeżeli to wynika z analizy (§ 5-7 rozporządzenia). Dokonując kontroli ponownie ustalonych wskaźników zabudowy stwierdzić należy, że z jednym wyjątkiem, o którym niżej, parametry te zostały ustalone w sposób czytelny i precyzyjny, zgodny z powyższymi zasadami. Strona skarżąca kwestionuje ustalenie współczynnika zabudowy na poziomie 0,8, odwołując się do średniej wartości na tym terenie, która wynosi 0,52. Wartość wskazana przez organ wystarczająco została umotywowana przez autora analizy okolicznością, iż zamierzenie inwestycyjne dotyczy zabudowy śródmiejskiej, w rejonie intensywnej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej przy ul. B i ul. A i odpowiada on wskaźnikowi tego typu zabudowy a najbliższym otoczeniu. Odstępstwo od przyjęcia wskaźnika w wysokości średniej wartości nie narusza zatem przepisu § 5 rozporządzenia. Co do szerokości elewacji frontowej, jak uzasadnił to organ i na co wskazuje analiza urbanistyczna, przeważają szerokości elewacji frontowych budynków do pełnej szerokości frontów działek, a w ślad za tym dopuszczalna jest zabudowa w granicy z działkami sąsiednimi. Trafnie też podnosi uczestniczka postępowania, że jest to wartość dopuszczalna a niekonieczna. Należy ten warunek czytać wraz z zapisami dotyczącymi niezbędnej ochrony zabytkowej stróżówki, co oznacza, że ochrona tego zabytku nie została decyzją naruszona. Reasumując, ustalenia organu II instancji, wbrew zarzutom skargi odpowiadają danym zawartym w analizie urbanistycznej i jej wnioskom za wyjątkiem określenia wysokości elewacji frontowej i tylko w takim zakresie skarga jest uzasadniona. Organ odwoławczy w decyzji reformatoryjnej określił wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wielkością 16-19 metrów, co nie odpowiada wnioskom analizy. Z analizy urbanistycznej wynika bowiem, że wprawdzie średnia wysokość budynków zamyka się wielością 16-19 metrów, i taka może być wysokość budynków usytuowanych w głębi nieruchomości. Natomiast dla zachowania ładu przestrzennego wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku usytuowanego przy ul. B (front działki) winna wynosić 17 metrów, a to w nawiązaniu do zabudowy dwóch sąsiednich nieruchomości usytuowanych po przeciwnej stronie ul. B. Dane te zostały zresztą przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednakże SKO, określając wysokość elewacji frontowej w granicach 16-19 metrów niewłaściwie odczytał zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku tutejszego Sądu z dnia z dnia 15 stycznia 2014r., sygn. akt II SA/Łd 918/13. Sąd bowiem wyraźnie wskazał, że w decyzji o warunkach zabudowy wymagane wskaźniki należy określić albo w formie tzw widełek, czyli określając minimalną i maksymalną dopuszczalną ich wielkość, bądź podając wartość precyzyjnie określoną. Z analizy wynika wskazanie do określenia tego wskaźnika na 17 metrów. Zatem wydaje się, ze organ winien określić ten wskaźnik liczbą "17m", a jeżeli organ wybrał opcję widełek, należało uwzględnić dane graniczne wynikające z analizy. W tym przypadku dopuszczalne, uzasadnione przez autora analizy widełki dla wysokości budynku w części frontowej to 16-17 metrów, a nie 16-19 metrów, co wyraźnie przesądził autor analizy. Z uwagi na powyższe należało uznać, iż organ odwoławczy nie w pełni wykonał wytyczne sądu zawarte wyroku z dnia 15 stycznia 2014 roku w sprawie II SA/Łd 918/13, czum naruszył normę zawartą w art. 153 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien jedynie dokonać prawidłowego, zgodnego z ustaleniami analizy urbanistycznej określenia wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej Z uwagi na powyższe sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., orzekając o kosztach z mocy art. 200 p.p.s.a. B.A.