II SA/Łd 775/16

Dnia 15 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2017 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji - oddala skargę. a.bł. II SA/Łd 775/16 Uzasadnienie Wnioskiem z dnia 30 maja 2016 r. spółka A. z o.o. w P. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla budowy elektrowni wiatrowej wraz z drogą dojazdową, placem manewrowym, trafostacją, złączem kablowo-pomiarowym oraz zjazdem z drogi przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], obręb P., gm. R. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy R. ustalił warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. Organ uznał, że spełnione zostały przesłanki z art. 61 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.). W ustaleniach dotyczących warunków zabudowy i szczegółowego zagospodarowania terenu wskazał m.in., że inwestycję należy zaprojektować i realizować zgodnie z ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Odwołania od ww. decyzji wnieśli S.W. W. (właściciel działek nr [...]), S.P. (współwłaściciel działek nr [...]) oraz K.K. (właściciel działki [...]). Odwołujący się zarzucili organowi naruszenie przepisów zarówno u.p.z.p., jak i k.p.a. i wnieśli o jej uchylenie. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że rozpatrując odwołanie musi orzekać na podstawie przepisów obowiązujących w dacie podjęcia rozstrzygnięcia. W dniu 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 961). Zgodnie z art. 14 ust. 5 tej ustawy postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, dotyczące elektrowni wiatrowych, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, umarza się. Decyzja organu I instancji nie jest decyzją ostateczną kończącą postępowanie wszczęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla budowy elektrowni wiatrowej. W tej sytuacji stosownie, do art. 14 ust. 5 ustawy, postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji należało umorzyć. Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła spółka A Sp. z o.o. w P., zarzucając jej naruszenie: 1/ art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 2/ art. 7, art. 8 i art. 80 k.p.a., poprzez nieprawidłową i dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich świadomości i kultury prawnej, co doprowadziło do naruszenia granic uznania administracyjnego i nieuzasadnionego uchylenia decyzji organu I instancji; 3/ art. 8 k.p.a., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, polegające na lakonicznym przeanalizowaniu akt sprawy; 4/ art. 107 § 1 k.p.a., poprzez brak poprawnego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji; 5/ art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji dowodów, na których organ oparł się oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 6/ art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez naruszenie zasady praworządności, stanowiącej, że organy administracji publicznej działają w granicach i na podstawie prawa, poprzez błędne stwierdzenie, że decyzja organu I instancji nie kończy postępowania. Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zobowiązanie organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Postępowanie administracyjne, w tym oczywiście i postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, jest dwuinstancyjne, w myśl art. 15 k.p.a. Zatem wszystkie decyzje nieostateczne mogą być na wniosek osoby uprawnionej zaskarżone do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżoną decyzję. Z zasady dwuinstancyjności wynika obowiązek organu II instancji jej ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia celem skontrolowania, czy działania podejmowane przez organ I instancji były prawidłowe. Postępowanie odwoławcze nie ogranicza się wyłącznie do kontroli poprawności rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji, lecz ma na celu uzupełnienie stanu faktycznego i materiału dowodowego sprawy oraz uwzględnienie tych zmian w stanie prawnym sprawy, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Istota dwuinstancyjności sprowadza się do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej. Dwuinstancyjność jest standardem rzetelnego postępowania, wymaganym przez zasady państwa prawa, dlatego niedopuszczalne jest stosowanie rozszerzającej wykładni tam, gdzie uszczuplałaby ona wspomniany standard. Weryfikacja rozstrzygnięć administracyjnych w administracyjnym toku instancji następuje wyłącznie wskutek czynności strony, jaką jest wniesienie zwyczajnego środka prawnego. Możliwość uruchomienia weryfikacji orzeczenia podjętego w pierwszej instancji jest istotą prawa do zaskarżenia wyrażonego w art. 78 Konstytucji RP. Nakłada ono na ustawodawcę obowiązek nie tylko formalnego uprawnienia strony do wniesienia środka zaskarżenia od orzeczenia lub decyzji wydanych w I instancji, ale także stworzenia gwarancji prawnych, zabezpieczających skuteczność tego środka w tym sensie, że powinien on umożliwić organowi II instancji merytoryczną ocenę prawidłowości rozstrzygniętej sprawy. Artykuł 78 Konstytucji RP stanowi bowiem także gwarancję obiektywnej i realnej kontroli instancyjnej. Decyzja Wójta Gminy R. z dnia [...], na skutek wniesionych przez strony postępowania odwołań, nie stała się ostateczna do dnia wejścia w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, tj. do dnia 16 lipca 2016 r. Organ odwoławczy zobowiązany był zatem do uwzględnienia nowego stanu prawnego, istniejącego w dacie orzekania. Z treści art. 14 ust. 5 ww. ustawy wynika obowiązek umorzenia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy w sytuacji, gdy postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy. Skoro zatem wniesienie odwołań od decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...], uniemożliwiło uostatecznienie się tejże decyzji, to sprawa, choć wszczęta przed datą wejścia w życie powołanej ustawy, nie została zakończona do tej daty, co obligowało organ do jej umorzenia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji. lf