II SA/Łd 776/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. B. o wstrzymanie wykonania decyzji organu I i II instancji w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego na zakup posiłku p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji organu I i II instancji. A. P. Pismem z dnia 8 września 2016 r. P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy W. przyznającą świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w kwocie 120 zł. W treści skargi skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji organu I i II instancji. Skarżący w piśmie z dnia 4 listopada 2016 r. wyraził swoją obawę, że w razie ewentualnego uchylenia bądź też unieważnienia decyzji wydanych w jego sprawie, organy do czasu wydania nowych decyzji będą żądały zwrotu przyznanej kwoty świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Badaniu przez sąd administracyjny podlegają zatem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, według którego uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Jest to bowiem związane z tym, że użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. nieostre pojęcia – "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki", a zatem każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania wskazanych decyzji. Zaniechał bowiem jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Skarżący powołał się jedynie na potencjalne zagrożenie konieczności zwrotu przyznanego świadczenia. Ponadto wskazać także należy, że z uwagi na charakter powołanych decyzji (decyzja o przyznaniu świadczenia pieniężnego i decyzją utrzymująca ją w mocy), wykonanie tego rodzaju aktów nie może ze swej istoty rodzić niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy tym samym aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy określonego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296). Na mocy wydanych w sprawie decyzji skarżący stał się uprawnionym do otrzymania świadczenia pieniężnego w określonej kwocie, a organ I instancji - zobowiązany do wypłaty skarżącemu tego świadczenia. Z tego względu wykonanie wydanych decyzji nie może spowodować szkody po stronie skarżącego, ani rodzić trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ ich wykonanie polega w istocie wyłącznie na wypłaceniu przyznanej przez organ kwoty pieniędzy na rzecz wnioskodawcy z przeznaczeniem na określony cel – w tym przypadku zakup żywności. Podkreślenia wymaga też, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji, która będzie dokonywana na późniejszym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Wobec tego, że skarżący nie wykazał jakiego rodzaju szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może spowodować wykonanie decyzji organu I i II instancji, a nie wynika to w żaden sposób z charakteru wydanych w sprawie decyzji, sąd odmówił wstrzymania ich wykonania na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. A. P.