II SA/Łd 777/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia del. NSA M. Stahl (spr.), Sędziowie : del. NSA A. Stępień, WSA J. Sekunda-Lenczewska, Protokolant A. Widawski, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2004 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi H. S. i I. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. - II S.A./Łd 777/01 Uzasadnienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] , na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art.37 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38,poz.229),po rozpatrzeniu odwołania H. S. i I. S. od decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] nakazującej H. S. i I. S. rozbiórkę budynku letniskowego zlokalizowanego na działce w L. wybudowanego bez pozwolenia na budowę – utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił , że w ponownym postępowaniu wyjaśniającym ustalono, że przedmiotowy budynek letniskowy o wymiarach 6x7 powstał pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974 r. bez pozwolenia na budowę. Ponadto ustalono, że obiekt ten narusza ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. i w tej sytuacji decyzją I instancji orzeczono nakaz rozbiórki. W odwołaniu od tej decyzji H. S. i I. S. zarzucili sprzeczność ustaleń faktycznych i rozstrzygnięcia. Na ich działce nie ma budynku letniskowego bo w myśl art.3 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. budynkiem jest obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych ,posiadający fundamenty i dach. Na ich działce znajduje się tymczasowy obiekt budowlany, będący obiektem przenośnym, nie związanym w sposób trwały z gruntem i z założenia ma być wykorzystany do momentu kiedy przeznaczenie ich działki w planie ulegnie zmianie ( z gruntu rolnego na budowlany).W momencie uzyskania pozwolenia na budowę ( co może nastąpić dopiero po zmianie planu )istniejący tymczasowy obiekt zostanie rozebrany a w jego miejscu będzie wzniesiony budynek. Organ odwoławczy przytoczył postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. Nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. S. Nr [...],poz.[...]).W myśl postanowień tego planu działka na której znajduje się budynek letniskowy położona jest na terenie przeznaczonym na produkcję rolną (roślinną i zwierzęcą) i związaną z nią zabudową w ramach siedliska rolniczego. Tym samym budynek , wybudowany bez pozwolenia , został zlokalizowany w sposób naruszający ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego i na podstawie art.37 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. należało orzec o jego przymusowej rozbiórce. Zarzuty dotyczące przeznaczenia budynku nie są zasadne w sytuacji gdy w protokole z wizji stwierdzono ,że jest to budynek letniskowy a protokół ten odwołujący podpisali. Potwierdzili to świadkowie o czym świadczą zapisy w protokóle przesłuchań świadków w sprawie daty wybudowania obiektu, również przez H. i I.S. podpisanym. Nawet gdyby przyjąć ,że jest to budynek tymczasowy to i tak należałoby zastosować sankcję rozbiórkową. H. S. i I. S. zaskarżyli tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi ponowili zarzuty odnośnie ustaleń co do charakteru budynku objętego nakazem rozbiórki. Podnieśli ,że jest to obiekt tymczasowy, nie odpowiadający prawnemu pojęciu budynku w rozumieniu ustawy z 1994 r. Z uwagi na przeznaczenie działki budynek służy głównie do przechowywania narzędzi rolniczych. Skarżący podnieśli także , że podpisując protokół z wizji lokalnej nie mieli świadomości że z protokołu wynika fakt istnienia samowoli budowlanej. W odpowiedzi na skargę wnoszono o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Łodzi zważył co następuje. Skarga nie mogła zostać uwzględniona bo zaskarżona decyzja prawa nie narusza a tylko naruszenie prawa dałoby Sądowi kompetencję do jej uchylenia. Zarzuty skargi nie są zasadne. Faktem w sprawie nie kwestionowanym jest wybudowanie przez skarżących w 1994 r. na działce w L. – pod rządem przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane(Dz.U. Nr 38,poz.229 ze zm.) - przedmiotowego obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę i tym samym naruszenie przepisu art.28 ust.1 powołanej ustawy. Podobnie niekwestionowanym faktem jest wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( zatwierdzonego uchwałą Nr[...]) Rady Miejskiej w P. z dnia [...] i opublikowanego w Dz. Urz. Województwa S. Nr[...],poz.[...]– wypis i wyrys w aktach sprawy) rolnicze przeznaczenie działki na której posadowiono obiekt budowlany i tym samym wybudowanie przedmiotowego budynku na terenie nie przeznaczonym pod zabudowę letniskową ( i żadną inną z wyjątkiem związanej z produkcją rolną zabudowy w ramach siedliska) . Jak wynika z akt sprawy ,w tym z protokołu z wizji lokalnej z dnia 8 sierpnia 2000 r. ,skarżący wiedzieli o rolniczym przeznaczeniu działki, zdawali sobie sprawę z tego ,że dla zrealizowania ich zamierzeń inwestycyjnych konieczna jest zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i związane z tym działania podejmowali od 1996 r. W myśl art. 37 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy ,podlegają przymusowej rozbiórce ... gdy właściwy organ stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Takimi przepisami są nie tylko przepisy właściwej ustawy ale także postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mające charakter przepisów powszechnie obowiązujących ,kształtujących sposób wykonywania prawa własności. Zarzuty skargi a wcześniej odwołania nie mają – w sytuacji wyżej opisanej – znaczenia prawnego. Skarżący kwestionują letniskowy charakter budynku ale wynika on zarówno z podpisanego przez nich protokołu z dnia 8 sierpnia 2000 r." w sprawie samowoli budowlanej na działce w L." wskazującego na letniskowy charakter budynku oraz z wyjaśnień świadków składanych w ramach postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia daty jego wybudowania .Do ustalenia charakteru budynku wybudowanego pod rządem ustawy z 1974 r. nie mają zastosowania przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. W dacie wybudowania budynku obowiązywało rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U.Nr 17,poz.62 ze zm.) definiujące m.in. pojęcie budynku tymczasowego jako budynku nie połączonego w sposób trwały z gruntem, skonstruowanego jako rozbieralny. Nawet gdyby przyjąć ,że przedmiotowy budynek ma charakter tymczasowy to fakt ten ,wbrew temu co zdają się sądzić skarżący, nie miałby wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sankcja wynikająca z powołanego przepisu art.37 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. ma zastosowanie do wszelkich obiektów budowlanych i ich części a więc także do budynków tymczasowych( które też mogą być wykorzystywane jako letniskowe). Okoliczność ,że skarżący podejmują starania o zmianę przeznaczenia działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - przyszłą i niepewną – również nie mogła wpłynąć na treść zaskarżonej decyzji . Zważywszy zatem ,że ustaleniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie można zarzucić arbitralności i że ustalenia te mogą , w świetle akt sprawy , być uznane za wyczerpujące : przedmiotowy budynek letniskowy ( tymczasowy ) wybudowany został w 1994 r. , bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę , na działce objętej wynikającym z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakazem takiej zabudowy - zaskarżona decyzja nie naruszała prawa. W myśl art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz.1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji orzeczono jak w sentencji na podstawie art.151 powołanej ustawy (Dz.U. Nr 153,poz.1270 ).