II SA/Łd 779/10

Dnia 26 sierpnia 2010 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II – Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.D. i J.D. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z.D. i J.D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia przyznać skarżącym prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. AG II SA/Łd 779/10 U z a s a d n i e n i e Z.D. i J.D. zwrócili się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie opłaty legalizacyjnej. Ze złożonych na urzędowych formularzach oświadczeń o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, iż skarżący prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Skarżąca otrzymuje rentę strukturalną w wysokości 1.483 złotych (do 2015 r.), zaś skarżący – rentę w wysokości 1.594 złotych, a także dietę w wysokości 300 złotych związaną z funkcją radnego. Skarżący posiadają dom o powierzchni 100 m kw. (z lat 70’) oraz nieruchomość rolną o powierzchni 3,5 ha i budynki gospodarcze związane produkcją rolną. Skarżący nie wykazali posiadania żadnego innego wartościowego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że jest osobą 63-letnią i cierpi na chorobę nowotworową, jest po przebytej operacji. Oświadczyła, że stałe koszty leków to wydatek rzędu 250 złotych. Skarżący ma 67 lat i cierpi na nadciśnienie tętnicze, wydatkuje na niezbędne leki ok. 150 złotych miesięcznie. Inne stałe wydatki związane z utrzymaniem domu to: opał – 350 złotych, energia elektryczna – 120 złotych, wywóz nieczystości – 60 złotych, gaz – 50 złotych, telefon – 70 złotych, woda – 30 złotych. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do przepisów art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 p.p.s.a. osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże ona, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przede wszystkim należy zauważyć, iż stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącej leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ocena sytuacji materialnej nie sprowadza się tylko do stwierdzenia, że skarżąca uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada ona majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy uznać należy, iż wniosek skarżących zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie są bowiem w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Biorąc pod uwagę dochody skarżących, a także wskazane niezbędne wydatki związane z utrzymaniem, a zwłaszcza z zapewnieniem opieki lekarskiej i zakupem niezbędnych leków, uzasadnione jest, zdaniem Referendarza sądowego, przyznanie wnioskodawcom prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG