II SA/Łd 779/16

Dnia 6 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 marca 2017 roku wniosku Stowarzyszenia Zwykłego A z siedzibą w R. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 grudnia 2016 roku, sygn. akt II SA/Łd 779/16 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego A z siedzibą w R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu demontażu stacji bazowej telefonii komórkowej postanawia: oddalić wniosek. LS Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę w sprawie ze skargi Stowarzyszenia A z siedzibą w R. na decyzję [... Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [..., nr [...], w przedmiocie nakazu demontażu stacji bazowej telefonii komórkowej. Wnioskiem z dnia 9 lutego 2017r. strona skarżąca złożyła wniosek wykładnię uzasadnienia ww. wyroku poprzez wyjaśnienie wątpliwości, co do podstawy prawnej wyroku. W ocenie strony skarżącej wyrok z dnia 15 grudnia 2016r. budzi wątpliwości, bowiem sąd nie podał w uzasadnieniu konkretnej jednostki prawnej ustawy Prawo budowlane i tym samym nie wiadomo, czy dokonywał kontroli decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy. Strona skarżąca podniosła, że wspomniany przepis nie pozwala – w przypadku niewykonania obowiązku – na inne rozstrzygnięcie, niż to w nim określone tym bardziej, że decyzja wydana w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane jest prawomocna. Niestety z wyroku nie wynika, którą jednostkę prawną kontrolował sąd i na podstawie jakiego przepisu ustawy Prawo budowlane sąd sformułował inne wnioski, niż te wynikające z ww. przepisów. Na tej podstawie strona skarżąca wniosła o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku podając przepis prawa, który upoważnił sąd do podważenia literalnego brzmienia art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, na podstawie którego zostały wydane obie decyzje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – w skrócie: "P.p.s.a." – sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak również doktrynie prawa sądowoadministracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia sądu zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia (jak i jego uzasadnienia), ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. B.Dauter (w:) B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V LEX 2013, a także postanowienia NSA: z dnia 5 grudnia 2012r., sygn. akt I GSK 148/10; z dnia 21 maja 2010r., sygn. akt II FZ 191/10; z dnia 23 czerwca 2008r., sygn. akt I OZ 406/08 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 grudnia 2016r., sygn. akt II SA/Łd 779/16, nie może budzić wątpliwości określonych w art. 158 P.p.s.a. Jest kompletny, tj. zawiera rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie sporządzone na wniosek strony skarżącej. Zarówno treść orzeczenia jak i powołane motywy uzasadnienia oraz podstawa prawna wyroku są w ocenie sądu oczywiście czytelne. Rozstrzygnięcie jest bowiem jednoznaczne – "oddala skargę". Wątpliwości nie budzi także opisany w sentencji przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej, gdyż wskazany jest organ, który wydał zaskarżony akt z zakresu administracji publicznej, podana jest data jego wydania i indywidualizujący ten akt numer, nadany mu przez organ go wydający. W uzasadnieniu wyroku sąd w pierwszej kolejności przytoczył przepisy prawne, na podstawie których orzekały organy administracyjne obu instancji, tj. art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r., poz. 23) oraz art. 51 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlanego (Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.). Następnie sąd dokonał oceny prawidłowości wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów administracji i wyjaśnił dlaczego w jego ocenie brak było podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd przedstawił również swój pogląd na temat procesowego charakteru terminów, którymi posłużył się ustawodawca w art. 51 ustawy Prawo budowlane. Na koniec sąd wskazał na art. 151 P.p.s.a., w oparciu o który oddalił skargę. Innymi słowy sąd w sposób jasny wskazał i wyjaśnił podstawę prawą rozstrzygnięcia, dlatego wyjaśnianie tej kwestii po raz kolejny nie mieści się w ramach wykładni wyroku, o której mowa w art. 158 P.p.s.a. Istota wniosku strony skarżącej nie jest natomiast związana z wątpliwościami co do treści rozstrzygnięcia, lecz sprowadza się wyłącznie do polemiki, krytyki i kontestacji motywów merytorycznego rozstrzygnięcia sądu, co jest sprzeczne z istotą omawianej instytucji wykładni wyroku. Reasumując sentencja wyroku z dnia 15 grudnia 2016r. jak i jego uzasadnienie nie nasuwają żadnych wątpliwości, dlatego sąd na podstawie art. 158 P.p.s.a. odmówił wykładni ww. wyroku. a.bł.