II SA/Łd 78/18

Dnia 19 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 roku sprawy ze skargi B. B. - M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. LS Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] roku, nr [...], po rozpoznaniu odwołania B. B. – M., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: W dniu 27 lutego 2017 roku inwestorzy – E. G. i A. G. złożyli w organie pierwszej instancji wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i o udzielenie pozwolenia na budowę, załączając cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy, utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku, nr [...]. Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...] roku nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji. Powyższe braki zostały usunięte w wyznaczonym terminie jednakże w trakcie prowadzonego postępowania uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic :A, B, C, D, E, F, G i H zatwierdzony uchwałą Nr [...] z dnia [...] roku Rady Miejskiej w Ł. (Dz. Urzęd. Woj. Ł. z dnia [...] roku). Zgodnie zatem z art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") oraz art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1073 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p.") Prezydent Miasta Ł. decyzją nr [...] wygasił decyzję z dnia [...] roku o ustaleniu warunków zabudowy. Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...] roku nałożył na inwestorów obowiązek doprowadzenia złożonej dokumentacji projektowej do zgodności z planem miejscowym. W określonym w postanowieniu terminie inwestorzy złożyli poprawiony projekt budowlany. W tej sytuacji Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] roku zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. G. i A. G. pozwolenia na budowę obejmującego: nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, budowę zewnętrznych instalacji gazowej i energii elektrycznej, na terenie nieruchomości położonej przy al. I 33 w Ł. działka nr ewid. 161 w obrębie [...] oraz nadbudowę przewodów kominowych budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie nieruchomości położonej przy al. I 35 w Ł., działka nr ewid. 162 w obrębie [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1332 ze zm.). Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniosła właścicielka działki nr ewid. 162 przy al. I 35 – B. B. – M. W motywach odwołania jego autorka podniosła szereg obaw związanych z projektowaną budową. Obawia się, że prace budowlane na sąsiedniej działce mogą powodować pęknięcia w ścianie z przewodami kominowymi przyległej do jej budynku. Ponadto projekt zawiera niewłaściwą wysokość budynków, a w trakcie prowadzenia prac budowlanych nie powinny być stosowane narzędzia, które są źródłem powstawania drgań i mikro drgań. Na terenie nieruchomości odwołującej teren jest niższy niż na działce inwestorów w związku z czym odwołująca obawia się zalewania przez wody opadowe. Wyznaczony przez organ trzydniowy termin na zapoznanie się z materiałem dowodowym i ewentualnym złożeniem wniosków jest "nieporozumieniem". Wojewoda [...], przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż przewidziany do nadbudowy i przebudowy budynek jest budynkiem w zabudowie bliźniaczej. Aktualnie budynek inwestorów jest niższy od bliźniaczego budynku odwołującej. Zgodnie zatem z projektem budowlanym przewidziano podwyższenie kominów na dachu budynku odwołującej w celu uniknięcia zakłócenia ich pracy. Na prace budowlane związane z podwyższeniem kominów inwestorzy posiadają zgodę odwołującej, co udokumentowali przedkładając oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr ewid. 161) na cele budowlane. Faktycznie na rysunku A.06 błędnie wpisano wysokość budynku sąsiedniego, ale błąd ten został poprawiony przez projektanta w dniu 7 sierpnia 2017 roku. W dokumentacji na stronie 54 znajduje się oświadczenie inwestorów, w którym zobowiązują się do niestosowania sprzętu wytwarzającego drgania i mikro drgania. Z projektu zagospodarowania terenu rys. M1 oraz opisu do projektu zagospodarowania terenu na str. 38 wynika, że spadek terenu jest w kierunku południowo-zachodnim, tj. na teren działki inwestorów. Ponadto rurę spustową do odprowadzenia wody opadowej z dachu budynku inwestorów zaprojektowano przy północno-zachodnim narożniku elewacji frontowej jest zatem maksymalnie oddalona od granicy z działką odwołującej. Ponadto zarzuty dotyczące niewłaściwego zabezpieczenia po, jak twierdzi odwołująca dokonanych pracach rozbiórkowych, należą do właściwości organów nadzoru budowlanego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wyznaczenia trzydniowego terminu na zapoznanie się z materiałem dowodowym i ewentualnego złożenia wniosków Wojewoda stwierdził, iż zarzut ten jest zasadny bowiem termin powyższy winien być realny. Powyższe zostało jednak uzupełnione w postępowaniu odwoławczym. Po otrzymaniu odwołania organ drugiej instancji, zawiadomieniem z art. 10 § 1 K.p.a. umożliwił stronom powyższe, z czego strona skorzystała wnosząc uwagi na piśmie. Następnie Wojewoda podkreślił, iż każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Sięgając do treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ stwierdził, że dla terenu objętego inwestycją, obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: A, B, C, D, E, F, G i H zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Ł. Nr [...] z dnia [...] roku. Dla działki nr ewid. 161 położonej w jednostce [...] o przeznaczeniu podstawowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, plan miejscowy ustala: - wskaźnik powierzchni zabudowy dla działek budowlanych o powierzchni od 400 m2 do 800 m2 (jak dla przedmiotowej działki) maksimum 35%. W zatwierdzonym projekcie przy powierzchni inwestycji 727,28 m2 i powierzchni zabudowy – wskaźnik 17,63%; - intensywność zabudowy dla działek budowlanych o powierzchni od 400 m2 do 800 m2 - 0,2 do 0,6 zachowana; - wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej 40%, w projekcie wynosi powyżej 60%; Ponadto, dla budynku zlokalizowanego zgodnie z obowiązującą linią zabudowy wyznaczoną w planie zaprojektowano: - dach płaski, przy wymaganych dachach wielospadowych o kącie nachylenia połaci do 35°; - wysokość budynku 8,42 m przy określonej w planie wysokości zabudowy do 8,5 m; - kalenicę równoległą do obowiązującej linii zabudowy przy założeniu w planie równoległym lub prostopadłym do tej linii; - zaopatrzenie w wodę z miejskiej sieci wodociągowej, a odprowadzenie ścieków sanitarnych do miejskiej kanalizacji zgodnie z planem; Ponadto w projekcie znajduje się opinia geotechniczna sporządzona na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. poz. 463). Zabezpieczenie pożarowe zapewniono poprzez zaprojektowanie attyk o wysokości 30 cm powyżej górnej krawędzi dachu i nierozprzestrzeniające ognia pokrycie dachu. W dokumentacji znajduje się również ekspertyza techniczna stanu konstrukcji i elementów budynku istniejącego z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego oraz analiza obszaru oddziaływania projektowanego budynku, z której wynika, iż planowana inwestycja nie spowoduje ograniczenia sposobu użytkowania terenów sąsiednich, zgodnie z ich faktycznym wykorzystaniem. Nie spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu tych terenów zgodnie z ich dotychczasowym przeznaczeniem ani nie wywoła uciążliwości skutkujących pogorszeniem życia i bytu mieszkańców. Reasumując Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany spełnia wymagania określone przepisami prawa, w tym normy techniczno-budowlane, a inwestycja nie spowoduje ograniczenia możliwości zabudowy ani użytkowania sąsiednich działek budowlanych. Projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego oraz które złożyły stosowne oświadczenie, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Sięgając do treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego Wojewoda stwierdził, że wynik weryfikacji całej dokumentacji sprawy obliguje organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ustawodawca wykluczył możliwość nakładania na inwestora przez organ administracji architektoniczno-budowlanej dodatkowych obowiązków, poza określonymi w tych przepisach a wobec ich spełnienia zobowiązuje do wydania decyzji i nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W skardze na powyższą decyzję B. B. – M. kwestionując ją w całości wskazała na 1. naruszenie przepisów postępowania: a) art. 8 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na tym, że organ administracji prowadził postępowanie w oderwaniu od zasady zaufania uczestników do władzy publicznej, w szczególności nie wyjaśnił wszystkich zgłoszonych przez skarżącą wątpliwości w sprawie m.in. daty rozpoczęcia przez inwestorów robót budowlanych, nadto zakresu prac rozbiórkowych koniecznych do realizacji zamierzenia budowlanego i wpływu tych prac na nieruchomość skarżącej; b) art. 7, art. 77 i art. 80 w zw. z art. 136 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, polegające na tym, że organ administracji w sposób niewyczerpujący zebrał i rozpatrzył zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. organ administracji nie realizował z urzędu dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego rozpoczęcia przez inwestorów w połowie lipca 2017 roku robót budowlanych względem nieruchomości przy Al. I 33 w Ł. jeszcze przed wydaniem w sprawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, wreszcie organ administracji zaniechał dokonania w sprawie oględzin nieruchomości przy Al. I 33 w Ł. celem zweryfikowania zarzutu skarżącej; c) art. 7, art. 77 w zw. z art. 64 ust. 2 w zw. z art. 136 K.p.a. polegające na tym, że organ administracji nie podjął dodatkowych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nie wezwał inwestora do uzupełnienia braków projektu budowlanego w zakresie w jakim realizacja zamierzenia budowlanego wymagała przed rozpoczęciem robót budowlanych wykonania licznych prac wyburzeniowych, które ze względu na swój zakres wymagały, w ocenie skarżącej, wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, ewentualnie wymagały ścisłego określenia w projekcie architektoniczno-budowlanym rodzaju i zakresu realizowanych prac wyburzeniowych; d) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie odniesienie się przez organ administracji w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu; 2. naruszenie prawa materialnego: a) art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 34 ust. 3 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowanie polegające na tym, że organ administracji nie dokonał sprawdzenia kompletności projektu budowlanego w zakresie prac wyburzeniowych wykonywanych na nieruchomości, które swoim zakresem przekraczają zamierzenie budowlane inwestora i w istocie zmierzają do dokonania wpierw rozbiórki starej zabudowy nieruchomości i w dalszym czasie wybudowania nowego budynku na nieruchomości, a inwestor w przedłożonym projekcie architektoniczno-budowlanym wskazał błędny zakres prac rozbiórkowych potrzebnych do realizacji zamierzenia budowlanego; b) art. 32 ust. 4a w zw. z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie polegające na tym, że organ administracji utrzymał w mocy decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowalnego podczas gdy przed dniem stwierdzenia ostateczności decyzji, tj. już od połowy lipca 2017 roku inwestor rozpoczął prace budowlane na nieruchomości, co stanowiło przeszkodę do wydania pozwolenia na budowę. Ponadto autorka skargi wniosła o przeprowadzenie dowodu z: - z przesłuchania skarżącej na okoliczność daty rozpoczęcia robót budowlanych na nieruchomości przy Al. I 33 w Ł.; - zwrócenie się do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru o nadesłanie do akt sprawy informacji dotyczącej prowadzenia postępowania dotyczącego nieruchomości położonej przy Al. I 33 w Ł., zawiadomienia organu przez skarżącą w przedmiocie nieprawidłowo realizowanych robót budowalnych sprzecznych z zapewnieniami inwestora; - z fotokopii zdjęć (sztuk 3) na okoliczność zakresu przeprowadzonych przez inwestorów prac wyburzeniowych, realizowania faktycznych prac polegających na rozbiórce starego budynku mieszkalnego przy Al. I 33 w Ł., używania przez inwestorów sprzętu udarowego pomimo złożenia oświadczenia do braku używaniu wskazanego sprzeczny w toku wykonywanych prac, Ponadto skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wobec prowadzenia prac wyburzeniowych, które w istocie stanowią rozbiórkę budynku na nieruchomości przy Al. I 33 w Ł. i prowadzone są bez pozwolenia na rozbiórkę tego budynku, co skutkuje niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Opierając się na wskazanych zarzutach autorka skargi wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie, a ponadto zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 9 lutego 2018 roku oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 roku Sad oddalił wnioski dowodowe zgłoszone przez skarżącą w skardze. Przesłuchanie w charakterze strony nie jest przewidziane przez procedurę sądową. Załączone do skargi zdjęcia obrazują jakiś etap koniecznych prac budowlanych i używany do tego konieczny sprzęt, co w kontekście oświadczenia pełnomocnika skarżącej złożonego na rozprawie, iż budynek inwestora został wybudowany i nie doszło żadnego uszkodzenia budynku skarżącej dowodzi jedynie tego, że stawiane zarzuty były bezpodstawne. Odnośnie postępowania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w zakresie podnoszonej przez skarżącą samowoli budowlanej inwestora, to należy wskazać, w aktach sprawy znajduje się pismo PINB ( k- 52 , które jest odpowiedzią na wniosek skarżącej z 20 grudnia 2017 roku ( data wpływu ) i wynika z niego, że prace są prowadzone zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę i nie ma podstaw do wszczęcia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Tytułem wstępu należy wskazać, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.) oraz stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.). Organy są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Ustalenia organów administracji powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych, a ponadto wynik postępowania wyjaśniającego powinien być przedstawiony w uzasadnieniu decyzji skonstruowanym zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 K.p.a. Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy Prawa budowlanego. Co istotne, zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez organ, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno – budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W świetle powołanych regulacji uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno – budowlanej w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego zostały ograniczone do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lub decyzji o warunkach zabudowy), wymaganiami ochrony środowiska oraz kompletności projektu budowlanego i posiadania dokumentów wskazanych w art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie właściwy organ uprawniony został do nałożenia postanowieniem (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego) na inwestora obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W razie natomiast spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Każdy ma prawo zabudowy nieruchomości, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Sięgając do treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego stwierdzić należy, że dla terenu objętego inwestycją, obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: A, B, C, D, E, F, G i H zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Ł. Nr [...] z dnia [...] roku. Dla działki nr ewid. 161 położonej w jednostce 18MN o przeznaczeniu podstawowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, plan miejscowy ustala: - wskaźnik powierzchni zabudowy dla działek budowlanych o powierzchni od 400 m2 do 800 m2 (jak dla przedmiotowej działki) maksimum 35%. W zatwierdzonym projekcie przy powierzchni inwestycji 727,28 m2 i powierzchni zabudowy – wskaźnik 17,63%; - intensywność zabudowy dla działek budowlanych o powierzchni od 400 m2 do 800 m2 - 0,2 do 0,6 zachowana; - wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej 40%, w projekcie wynosi powyżej 60%; Ponadto, dla budynku zlokalizowanego zgodnie z obowiązującą linią zabudowy wyznaczoną w planie zaprojektowano: - dach płaski, przy wymaganych dachach wielospadowych o kącie nachylenia połaci do 35°; - wysokość budynku 8,42 m przy określonej w planie wysokości zabudowy do 8,5 m; - kalenicę równoległą do obowiązującej linii zabudowy przy założeniu w planie równoległym lub prostopadłym do tej linii; - zaopatrzenie w wodę z miejskiej sieci wodociągowej, a odprowadzenie ścieków sanitarnych do miejskiej kanalizacji zgodnie z planem. W załączonym do akt projekcie znajduje się opinia geotechniczna sporządzona na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. poz. 463). Zabezpieczenie pożarowe zapewniono natomiast poprzez zaprojektowanie attyk o wysokości 30 cm powyżej górnej krawędzi dachu i nierozprzestrzeniające ognia pokrycie dachu. W dokumentacji znajduje się również ekspertyza techniczna stanu konstrukcji i elementów budynku istniejącego z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego oraz analiza obszaru oddziaływania projektowanego budynku, z której wynika, iż planowana inwestycja nie spowoduje ograniczenia sposobu użytkowania terenów sąsiednich, zgodnie z ich faktycznym wykorzystaniem ani nie wywoła uciążliwości skutkujących pogorszeniem życia i bytu mieszkańców. Stwierdzić zatem należy w ocenie Sądu, że projekt budowlany spełnia wymagania określone przepisami prawa, w tym normy techniczno-budowlane, a inwestycja nie spowoduje ograniczenia możliwości zabudowy ani użytkowania sąsiednich działek budowlanych. Projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego oraz które złożyły stosowne oświadczenie, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Sięgając do treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego stwierdzić należy, że wynik weryfikacji całej dokumentacji sprawy obligował organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W sprawie nie znalazły również potwierdzenia zarzuty skargi odnoszące się do samowolnie rozpoczęcia procesu budowy przez prowadzenie prac rozbiórkowych, wyburzeniowych jeszcze w lipcu 2017 roku. Okoliczność tą podniosła skarżąca dopiero w uzupełniniu swego odwołania z dnia 27 sierpnia 2017 roku. Pierwotne odwołanie z daty 8 sierpnia 2017 roku nie zawierało tego zarzutu, co w kontekście złożenia dopiero w dniu 20 grudnia 2017 roku a więc już po wydaniu decyzji Wojewody pisma do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w tym przedmiocie, czyni podnoszone zarzuty niewiarygodne. Skarżąca mogła skorzystać ze złożenia doniesienia do PINB właśnie na etapie postępowania odwoławczego. PINB na wystąpienie skarżącej z dnia 20 grudnia 2017 roku nie znalazł podstaw do wszczęcia postępowania. Również obawy skarżącej co do grążącej jej budynkowi katastrofy budowlanej bądź powstania przynajmniej szkody w jej mieniu nie potwierdziły się, co wynika wprost z oświadczenia jej pełnomocnika złożonego na rozprawie. Konkludując powyższe rozważania Sąd uznał działanie organów administracji w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd w wyroku orzekł o oddaleniu skargi. A.B.