II SA/Łd 782/18

Dnia 10 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu wniesienia opłaty za nadzór nad punktami odbioru, przetwórstwem i przechowywaniem mleka i produktów mlecznych p o s t a n a w i a: 1. podjąć zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne; 2. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 3. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. kwotę 110 (sto dziesięć) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 11 lipca 2018 roku, pod poz. [...]. B.A. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniesienia opłaty za nadzór nad punktami odbioru, przetwórstwem i przechowywaniem mleka i produktów mlecznych. W powyższej skardze pełnomocnik strony skarżącej zaskarżonej decyzji zarzucił: 1.naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. naruszenie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. 2018 r., poz. 646 – dalej jako: "p.p.") oraz art. 7a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.,- dalej jako: "k.p.a.") poprzez niezastosowanie tych przepisów i nierozstrzygnięcie na korzyść strony skarżącej wątpliwości co do treści przepisu art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsca pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej; b. naruszenie art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej jako: "o.p.") poprzez niezastosowanie tego przepisu i nierozstrzygnięcie na korzyść strony skarżącej niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisu art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsca pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej; c. naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji, polegające na niewskazaniu przez organ konkretnych czynności (w ramach przepracowanych godzin), za które została wymierzona stronie skarżącej opłata; d. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania uczestnika do władzy publicznej, polegające na zobowiązaniu strony skarżącej do wnoszenia z tego samego tytułu opłat w różnych wysokościach w krótkich odstępach czasu, pomimo braku zmiany okoliczności faktycznych; e. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji pomimo istnienia podstaw do uchylenia decyzji; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1482 ze zm. – dalej jako: "u.i.w.") w związku z § 6 ust. 1 oraz poz. 14 Załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsca pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej (Dz. U. z 2013 r., poz. 388 ze zm., - dalej jako: "Rozporządzenie") poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów, polegające na przyjęciu, że strona skarżąca powinna zostać zobowiązana do wniesienia opłaty za nadzór nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami przetwórstwa mleka pomimo tego, że ustalony stan faktyczny nie uzasadniał zastosowania tych przepisów i zobowiązania strony skarżącej do wniesienia opłaty. Mając na uwadze powyższe pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...]. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodów ze wskazanych dokumentów oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zwrotu opłaty skarbowej w kwocie 17 złotych. Ponadto pismem z dnia 11 lipca 2018 roku pełnomocnik strony skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Natomiast ustosunkowując się do wniosku strony skarżącej o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, nie wyraził zgody na zawieszenie postępowania sądowego. Postanowieniami z dnia 29 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. Następnie w drodze pisma z dnia 2 kwietnia 2019 roku strona skarżąca złożyła oświadczenie, że cofa powyższą skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 129 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – przywoływanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.", w razie zawieszenia postępowania na zgodny wniosek stron sąd postanowi podjąć postępowanie na wniosek którejkolwiek z nich, nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od zawieszenia postępowania. Jak stanowi przepis art. 127 § 3 p.p.s.a., podczas zawieszenia postępowania sąd nie podejmuje żadnych czynności za wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postepowania klub wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności. Czynności, podejmowane przez strony, a nie dotyczące tych przedmiotów, wywołują skutki dopiero od odjęcia postepowania. Z przytoczonego unormowania powyższego wynika, że bez podjęcia zawieszonego postępowania nie jest możliwe zweryfikowanie cofnięcia skargi. Wprawdzie strona skarżąca w piśmie z dnia 2 kwietnia 2019 roku, zawierającym cofniecie skargi nie wnosiła wprost o podjęcie postępowania, jednak w ocenie sądu wniosek ten należy wywieźć z treści pisma, wobec podjęcia przez stronę skarżącą czynności ewidentnie zmierzających do zakończenia postępowania,. Wobec powyższego w punkcie 1 postanowienia sąd orzekł o jego podjęciu na podstawie art. 129 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Czynności mające na celu obejście prawa zawierają pozór zgodności z prawem. Ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe. Chodzi tu zatem o wywołanie skutku sprzecznego z prawem poprzez dokonanie samej czynności, a nie poprzez osiągnięcie celu leżącego poza treścią czynności (M. Safjan [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, K. Pietrzykowski (red.), Warszawa 1997, t. II, s. 153). W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie należy uznać, iż strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. W świetle okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do uznania, iż cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. W punkcie 2 sentencji postanowienia sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt 3 sentencji postanowienia). B.A.