II SA/Łd 785/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dominika Człapińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2017 r. sprawy ze skarg W. K. oraz H. G. i J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargi. LS Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania W. K., H. G. i J. M. od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie chlewni macior o docelowej obsadzie do 300 DJP wraz z paszarnią i zapleczem socjalno-technicznym na działce oznaczonej nr ewid. 147 i 150 w miejscowości W., obręb [...], gm. W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej jako: k.p.a.), uchyliło zaskarżoną decyzję w części III i IV dotyczącej wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji określającej szczegółowe warunki realizacji inwestycji, sporządzenia analizy porealizacyjnej w przedmiocie emisji substancji gazowych do powietrza i orzekło o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia, w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] organ gminy ustalił środowiskowe uwarunkowania dla opisanego przedsięwzięcia planowanego przez inwestora M. J.. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał w szczególności, że planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71 – dalej jako: rozporządzenie); w sprawie uzyskano wymagane prawem uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. (dalej RDOŚ) i opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. (dalej PPIS); w toku postępowania przeprowadzono rozprawę administracyjną z udziałem mieszkańców miejscowości W. i G., inwestora i autora raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, w toku której mieszkańcy podtrzymali swoje stanowisko dotyczące nieodpowiedniej ich zdaniem lokalizacji chlewni, zaś autor raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko odnosząc się do zgłaszanych uwag poinformował, że nie ma norm prawnych odnośnie emisji odorów do środowiska, istnieją środki do dezodoryzacji powietrza, które powodują neutralizację emitowanych do środowiska nieprzyjemnych dla człowieka odorów, autorka raportu potwierdziła, że wszystkie wyliczenia dotyczące obsady chlewni, emisji poszczególnych czynników do środowiska oraz lokalizacja projektowanej inwestycji są zgodne z obowiązującymi uwarunkowaniami prawnymi i zostały zawarte w opracowanym raporcie, poinformowała, że nie można zmusić inwestora do zmiany lokalizacji inwestycji, ponieważ jest zaplanowana na gruntach rolnych przeznaczonych do tego rodzaju produkcji. Organ zwrócił uwagę, iż w dniu 26 sierpnia 2015 r. W. K. - strona postępowania - złożył pismo do Wójta Gminy W. w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia, w szczególności poddał w wątpliwość metodę redukcji emisji amoniaku i siarkowodoru do środowiska przy zastosowaniu innowacyjnej metody poprzez rozpylanie wody w wentylatorach. Zarzut obejmował również niepełne jego zdaniem informacje na temat skumulowanego oddziaływania źródeł emisji siarkowodoru i amoniaku znajdujących się w pobliżu planowanej chlewni wskazując, że na terenie działek nr ewid. 124, 126, 129 w Zakładach A Sp. z o.o. znajduje się magazyn żywca wieprzowego mogący pomieścić około 1000 tuczników, składowisko treści żołądkowych oraz odbywa się składowanie odpadów poubojowych w kontenerach na zewnątrz pomieszczeń zakładu. Poinformował również, że na działkach nr ewid. 131 i 133 znajduje się jego obora o docelowej obsadzie 32 DJP. Podsumowując określił, że porealizacyjna kontrola przedsięwzięcia nie spełni swojej roli, ponieważ z postanowienia RDOŚ nie wynika, kto miałby kontrolować sprawność urządzeń przeznaczonych do redukcji uciążliwości zapachowych. Wójt Gminy W. poinformował, iż RDOŚ jest organem współdziałającym w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, prowadzącym pomocnicze postępowanie z zakresu specjalistycznej wiedzy dotyczącej środowiskowych aspektów realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia. Zarówno postanowienie uzgadniające realizację przedsięwzięcia oraz określenie warunków realizacji inwestycji przez RDOŚ, jak również opinia PPIS, są wypełnieniem procedury oceny oddziaływania na środowisko przewidzianej w art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r, o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 353 ze zm. – dalej ustawa), organy te dokonują oceny przedstawionych dokumentów, a w szczególności raportu oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w tym obliczeń wielkości emisji poszczególnych czynników do środowiska. Postanowienie RDOŚ z dnia [...] w sprawie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia szczegółowo opisuje sposób sporządzenia analizy porealizacyjnej w przedmiocie emisji substancji gazowych do powietrza oraz sposób postępowania w przypadku przekroczeń założonej w raporcie emisji substancji gazowych. Dale organ wskazał, iż w kolejnych pismach z dnia 11 i 13 kwietnia 2016 r. W. K. wnioskował o wyjaśnienia kwestii niedotrzymania wskaźników redukcji zanieczyszczeń powietrza z projektowanej inwestycji. Stwierdził, że organ wydający decyzję nie będzie miał kontroli używania urządzeń do redukcji zanieczyszczenia powietrza. Wnioskował też o nakazanie wnioskodawcy wykonania prognozy emisji amoniaku i siarkowodoru do powietrza w przypadku, gdy system wentylatorów nie będzie działał prawidłowo (nie będzie podana woda pod ciśnieniem do wentylatorów wyposażonych w urządzenie do redukcji zanieczyszczeń powietrza TriStar). Odnosząc się do żądań wynikających z tych pism organ wskazał, że z uzupełnienia raportu z dnia 25 marca 2015 r. wynika, że system TriStar, to zdecentralizowany system oczyszczania powietrza zużytego, który w połączeniu z bardzo małym poborem energii i małą ilością wody odpadowej minimalizuje emisję gazów z chlewni oraz usuwa kurz. W celu skutecznego oczyszczania powietrza wiele dysz rozpyla wodę w kanale i w ten sposób wiąże amoniak i kurz. Woda zebrana w zbiorniku poddawana jest dalszej obróbce polegającej na pomiarze pH, po czym ponownie wprowadzana jest do systemu zraszania. Sterowanie systemem odbywa się za pomocą przyjaznego dla użytkownika ekranu dotykowego. Istnieje możliwość wizualizacji wszystkich parametrów zapisanych w bazie i w razie potrzeby wyeksportowanie ich przez USB. Zatem uznać należy, że inwestor będzie miał bieżącą kontrolę nad stopniem zanieczyszczeń emitowanych do środowiska oraz korygowania pracy systemu. Organ I instancji wyjaśnił nadto, iż w sprawie oceniony został przez organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej i organy współdziałające wniosek inwestora o wydanie decyzji środowiskowej oraz raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko wraz z jego uzupełnieniami - organ gminy podzielając argumentację RDOŚ i PPIS uznaje za obowiązkowe przeprowadzenie analizy porealizacyjnej w przedstawionym zakresie; na etapie eksploatacji planowanego do realizacji przedsięwzięcia przewiduje się emisję hałasu związaną głównie z pracą wentylatorów, w związku z tym przeanalizowano w raporcie i jego uzupełnieniach kwestie związane z wpływem przedsięwzięcia na klimat akustyczny w otoczeniu inwestycji. Lokalizację terenów chronionych akustycznie zidentyfikowano na podstawie klasyfikacji akustycznej wydanej przez Wójta Gminy w W.. Na terenie przedsięwzięcia źródłem hałasu będzie: utrzymywanie zwierząt i czynności obsługowe wewnątrz budynków inwentarskich, praca wentylacji mechanicznej budynku inwentarskiego, przygotowywanie paszy, ruch pojazdów samochodowych oraz ciągników w obrębie przedsięwzięcia. Stacjonarnymi, punktowymi, wszechkierunkowymi źródłami hałasu będą wyloty 23 sztuk wentylatorów. Obliczenia oddziaływania akustycznego wykonano w raporcie i wynika z nich, iż zachowane zostaną dopuszczalne poziomy hałasu na terenach chronionych akustycznie; z uwagi na położenie przedsięwzięcia w centralnej Polsce, nie ma ryzyka wystąpienia transgranicznego oddziaływania na środowisko; przedsięwzięcie nie należy do zakładów stwarzających ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej; przedsięwzięcie nie wiąże się z bezpośrednim i stałym wpływem na jednolite części wód powierzchniowych i podziemnych, w związku z czym przy zastosowaniu zaproponowanych w raporcie rozwiązań chroniących środowisko, przedsięwzięcie nie będzie miało wpływu na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, które wyznaczono dla wód podziemnych i powierzchniowych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza dla jednolitych części wód; działki, na których planowane jest zamierzenie inwestycyjne znajdują się w granicach Obszaru A, zatwierdzonym uchwałą [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] W sprawie Obszaru A (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz[...]} zmienioną uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] w sprawie zmiany uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] w sprawie Obszaru A (Dz. Urz. Woj. [...], poz. [...]) oraz uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] w sprawie zmiany uchwały NR [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] w sprawie Obszaru A zmienionej uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. [...], poz. [...]). Realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie będzie naruszała zakazów obowiązujących na terenie przedmiotowego obszaru chronionego krajobrazu. Przedsięwzięcie nie będzie wywierać negatywnego wpływu na ww. obszar podlegający ochronie. Na terenie działek inwestycyjnych nie odnotowano chronionych gatunków ani siedlisk przyrodniczych. Na tym terenie nie występują miejsca rozrodu płazów i gadów ani miejsca dogodne do zimowania tych grup zwierząt. Dotychczasowe zagospodarowanie terenu (grunty orne zajęte niemal w całości pod uprawę kukurydzy) nie są dogodnym miejscem lęgowym dla ptaków (podczas prowadzenia inwentaryzacji przyrodniczej nie stwierdzono miejsc gniazdowania ptaków). Realizacja zamierzenia inwestycyjnego nie będzie wiązała się z koniecznością wycinki drzew i krzewów w wieku powyżej 10 lat; teren, na którym planowane jest zamierzenie inwestycyjne znajduje się poza innymi formami ochrony przyrody na podstawie art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1651 ze zm.). Najbliżej planowanej inwestycji w odległości ok. 1,4 km znajduje się rezerwat przyrody A Najbliżej położonym obszarem Natura 2000 jest Obszar B znajdujący się w odległości ok. 9,7 km od inwestycji. Z uwagi na rodzaj i skalę planowanej inwestycji, jak również przedmiot ochrony poszczególnych obszarów chronionych, przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na cele ochrony, przedmioty ochrony, integralność oraz spójność Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 w tym zwłaszcza najbliżej usytuowanego Obszaru B; ponieważ informacje zawarte w raporcie i jego uzupełnieniach są na tyle szczegółowe, że na ich podstawie można ocenić oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko - nie nałożono obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Załącznik do decyzji stanowi charakterystyka przedsięwzięcia. W terminie prawem przewidzianym decyzję organu I instancji zakwestionował: W. K. i H. G. - uznani przez organ I instancji za strony postępowania oraz J. M., którego organ I instancji nie uznał za stronę. W. K. podniósł, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został sporządzony na podstawie najniższych danych literaturowych emisji amoniaku z 1 szt. lochy (0,06 do 9 kg/szt/rok), a pomimo wezwania inwestora do sporządzenia prognozy maksymalnego skutku realizacji przedsięwzięcia, w uzupełnieniu raportu tego nie uczyniono. Zdaniem skarżącego decyzja organu gminy oparta jest na błędnym założeniu, że porealizacyjna kontrola (analiza) emisji amoniaku i siarkowodoru będzie gwarancją przyjętych w raporcie inwestora obliczeń emisji i stężeń zanieczyszczeń w powietrzu w sąsiedztwie chlewni, ponieważ "zadeklarowane urządzenia oczyszczające (Wentylatory Tri-Star) posiadają dwa tryby pracy: 1. Z funkcją oczyszczania. 2. Awaryjny, w którym pracuje tylko wentylator". Uważa on, że jeśli system oczyszczania będzie wyłączony, emisja amoniaku będzie 9-krotnie wyższa, a emisja siarkowodoru 2-krotnie wyższa, inwestor będzie mógł ustawiać wentylatory TriStar w tryb pracy awaryjny, w którym urządzenia te pracują jako zwykłe wentylatory wyciągowe. Skarżący zarzucił, że "Wójt nie wziął pod uwagę zeznań świadków na rozprawie administracyjnej, że w chlewni znajdującej się w tej samej lokalizacji co planowana, inwestor utrzymuje ok. 800 - 900 szt. tuczników, a nie 300 - 400 szt., jak to jest zapisane w raporcie. Nie poinformował o tym również RDOŚ w Ł.. Odwołujący nie zgodził się z postanowieniem RDOŚ. Zdaniem odwołującego decyzja organu gminy uniemożliwia użytkowanie terenów mieszkalnych znajdujących się w sąsiedztwie planowanej chlewni ze względu na możliwe zanieczyszczenie powietrza, ponad dopuszczalne normy. Wójt nie jest w stanie zagwarantować ciągłej pracy urządzeń oczyszczających zużyte powietrze w chlewni. Według skarżącego, decyzja organu gminy narusza uchwałę nr [...] Sejmiku Województwa [...] (§ 3 ust. 1 pkt 2) - uchwała ta nie zostałaby naruszona, gdyby inwestor sporządził prognozę emisji amoniaku i siarkowodoru na podstawie najwyższych danych z tabeli BAT i wyniki stężeń gazów wokół chlewni wykazałyby zachowanie dopuszczalnych norm, jednak wnioskodawca odmówił wykonania takiej prognozy. Z kolei H. G. i J. M. podnieśli w odwołaniu, że wybudowanie budynku chlewni w pobliżu ich domów w przyszłości wpłynie na ich życie. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżoną decyzję w części III i IV i w tym zakresie ustaliło środowiskowe uwarunkowania, w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W pierwszej kolejności Kolegium rozważyło, czy J. M. przysługuje legitymacja do złożenia odwołania od ww. decyzji pierwszoinstrancyjnej. Jak wynika z akt sprawy J. M. nie został uznany przez organ I instancji za stronę. Wobec tego, Kolegium pismem z dnia 22 czerwca 2016 r. wystąpiło do niego o przedstawienie interesu prawnego w sprawie, a w szczególności wyjaśnienie, czy jest właścicielem nieruchomości leżących w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji - w zasięgu jej oddziaływania, a jeżeli tak, to o określenie ich numerów według ewidencji gruntów i wskazanie położenia na mapie ewidencyjnej w stosunku do terenu inwestycji. J. M. odpowiedział pismem z dnia 1 lipca 2016 r., w którym wyjaśnił, że jest właścicielem działek nr ewid. 157, 156, 155, 160, 163, 159, 158, 164 położonych w W.. Zwraca w nim uwagę na kwestie odorowe związane z planowaną inwestycją, obniżenie wartości rynkowej nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji i zablokowanie przez tę inwestycję innych inwestycji na sąsiednim terenie. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że choć kwestionowana decyzja nie została skierowana do skarżącego, nie był on jej adresatem i nie została ona mu doręczona, to wniesione od niej odwołanie jest prawnie skuteczne na gruncie art. 127 § 1 i art. 129 § 2 k.p.a., bowiem złożone zostało w terminie odwoławczym biegnącym dla stron postępowania pierwszoinstancyjnego, którym decyzja ta została doręczona. Podstawy legitymacji procesowej strony w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach regulują przepisy ustawy, w świetle których organ stwierdził, iż okoliczności związane z oddziaływaniem planowanej inwestycji i jej uciążliwościami mogącymi mieć wpływ na wykonywanie prawa do nieruchomości sąsiedniej - w ocenie Kolegium – uzasadniają udzielenie J. M. ochrony poprzez uznanie jego interesu prawnego w sprawie, a w rezultacie wystąpienie w postępowaniu w charakterze strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Przechodząc do meritum, Kolegium przytoczyło normy prawne mające w sprawie zastosowanie stwierdzając, iż w ramach postępowania w niniejszej sprawie przeprowadzono należycie ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o zapisy raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zweryfikowanego w toku przeprowadzanej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy warunki realizacji przedsięwzięcia zostały uzgodnione z RDOŚ (postanowienie z dnia [...] ) i zaopiniowane przez PPIS (pismo z dnia 2 marca 2016 r.). Powyższe stanowiska organów współdziałających zostały przedstawione tak, aby zabezpieczone były interesy w zakresie ochrony środowiska oraz z punktu widzenia wymagań sanitarnych i higienicznych. Warunki realizacji przedsięwzięcia wskazane przez RDOŚ i PPIS odzwierciedlono też w decyzji środowiskowej, tyle że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji organu gminy w części III i IV zawiera oczywiste omyłki (błędy) i ustalenia nieodpowiadające w pełni uzgodnieniu RDOŚ, dlatego też decyzję pierwszoinstancyjną należało zweryfikować w tych częściach. W toku rozpatrywania sprawy zapewniono udział społeczeństwa w postępowaniu, zawiadomiono strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w przedmiocie sprawy, oraz przeprowadzono rozprawę administracyjną. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na określenie środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Z charakterystyki projektowanego przedsięwzięcia przedstawionej w raporcie o oddziaływaniu na środowisko ww. przedsięwzięcia i jego uzupełnieniach oraz ze stanowisk organów ochrony środowiska i ochrony sanitarnej w zakresie uzgodnienia i opinii wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko oraz warunki życia i zdrowie ludzi, nie przyczyni się do degradacji przyrodniczo - kulturowej, nie będzie powodować konfliktów przestrzennych i uzasadnionych konfliktów społecznych, nie naruszy interesu osób trzecich i nie wymaga ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Dla poszczególnych rodzajów oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określono zakres działań prewencyjnych i ograniczających, w sferze tych działań określono rodzaj urządzeń i instalacji koniecznych do realizacji w celu minimalizacji skutków oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Rodzaj i zasięg emisji powodowanych eksploatacją przedsięwzięcia nie będą powodować przekroczenia norm ochrony środowiska oraz uciążliwość! dla warunków życia ludzi - przewiduje się zastosowanie odpowiednich rozwiązań ograniczających zasięg oddziaływania przedsięwzięcia, dobranych adekwatnie do wielkości przedsięwzięcia i jego usytuowania. Analiza raportu oddziaływania na środowisko, uzupełnionego w toku postępowania, pozwala stwierdzić, że jest to środek dowodowy mający w istocie przesądzające znaczenie w sprawie. Odpowiada on wymogom art. 66 ustawy. Informacje w nim dostępne są wystarczająco szczegółowe, aby ocenić oddziaływanie planowanego zamierzenia inwestycyjnego na środowisko. Raport odnosi się w sposób kompleksowy do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a zawarte w nim wnioski logicznie wypływają z dokonanych analiz. Zawiera on analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak również opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie i ograniczenie negatywnych oddziaływań na środowisko. Ocena zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy zastosowaniu określonych działań, na które wskazano w raporcie, i na które zwrócił uwagę organ I instancji w zaskarżonej decyzji oraz Kolegium w niniejszej decyzji, pozwala na stwierdzenie, że przedsięwzięcie to nie pogorszy walorów środowiska. Raport na wezwanie RDOŚ został trzykrotnie uzupełniony przez inwestora, w tym w związku z uwagami zgłaszanymi przez strony w toku postępowania. W pierwszym wezwaniu z dnia 13 lutego 2015 r. inwestor wezwany został przez RDOŚ do uzupełnienia raportu w zakresie emisji hałasu, emisji do powietrza, ochrony przyrody, gospodarki odpadami, gospodarki wodno-ściekowej. Wezwanie to dotyczy również uzupełnienia raportu w związku z uwagami i wnioskami do raportu zgłaszanymi w toku postępowania, kierowanymi do RDOŚ, z zaleceniem zwrócenia szczególnej uwagi na oddziaływania z zakresu emisji do powietrza oraz oddziaływania skumulowanego z innymi tego typu obiektami. W piśmie tym jednocześnie RDOŚ wezwał inwestora do: odniesienia się do możliwości nieosiągnięcia celów środowiskowych zawartych w "Planie gospodarowania wodami w dorzeczu Wisły", uzupełnienia raportu w zakresie wariantowania planowanego przedsięwzięcia, podania szczegółowych danych odnośnie powierzchni i obsady poszczególnych grup kojców, w przypadku rolniczego wykorzystania gnojowicy - szczegółowego przeanalizowania, czy gnojowica będzie rozprowadzana na terenie posiadającym zdolności absorpcyjne do przyjęcia tego nawozu naturalnego w sposób zapewniający zgodność z art. 17 ust. 2 i 3 ustawy o nawozach i nawożeniu. W drugim wezwaniu z dnia 27 kwietnia 2015 r. RDOŚ wezwał inwestora do uzupełnienia raportu w zakresie: emisji hałasu, emisji do powietrza, ochrony przyrody. W trzecim zaś z dnia 16 czerwca 2015 r. RDOŚ kolejny raz wezwał inwestora do uzupełnienia raportu w zakresie emisji hałasu i emisji do powietrza. Mając na uwadze treść odwołania W. K., organ odwoławczy stwierdził, że postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia jest niezaskarżalne zażaleniem, co wynika z wyłączenia stosowania art. 106 § 5 k.p.a. (art. 77 ust. 7 ustawy). Możliwość kwestionowania tego postanowienia jest dostępna dla stron postępowania dopiero w odwołaniu od decyzji organu I instancji (art. 142 k.p.a.). Wobec powyższego Kolegium oceniało postanowienie RDOŚ, jednakże nie znalazło okoliczności, które by wskazywały, że jest ono wadliwe. Kolegium nie podziela obaw i wątpliwości W. K. odnoszących się do nałożonego decyzją obowiązku wykonania w przyszłości analizy porealizacyjnej w przedmiocie emisji substancji gazowych do powietrza. W niniejszej sprawie nakładając obowiązek wykonania takiej analizy określono jej zakres i termin wykonania oraz obowiązek przedstawienia jej wyników konkretnym podmiotom. Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy, w analizie porealizacyjnej, o której mowa wart. 82 ust. 1 pkt 5, dokonuje się porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności ustaleń dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia. W niniejszej sprawie uzasadnione jest nałożenie obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej. W przyjętych bowiem w raporcie odnoszącym się do planowanego przedsięwzięcia rozwiązaniach uwzględniono innowacyjny, nowoutworzony system oczyszczania powietrza TriStar, tj. zdecentralizowany system oczyszczania powietrza zużytego, który minimalizuje emisję gazów z chlewni i usuwa kurz (redukcja zanieczyszczeń tego systemu: amoniak 88 %" pył ogółem 89 % i odory 47 %). Opracowanie to wykonano z wykorzystaniem materiałów możliwych do uzyskania na tym etapie od producenta urządzeń TriStar, przy czym autorzy raportu podkreślają innowacyjność planowanego systemu oczyszczania. W aneksie do raportu z marca 2015 r. przeanalizowane zostało rozprzestrzenianie się zanieczyszczeń z zastosowaniem wskaźników zredukowanych o 88 % w zakresie emisji amoniaku i 47 % w zakresie emisji siarkowodoru, przy zastosowaniu urządzeń redukujących emisję do powietrza. Mając zatem na uwadze innowacyjność planowanego do zastosowania systemu oczyszczania powietrza oraz przedstawione w raporcie obliczenia wskazujące, że planowane przedsięwzięcie przy uwzględnieniu tego systemu będzie spełniać wymagania prawne w zakresie ochrony powietrza (funkcjonowanie projektowanej chlewni nie będzie powodowało ponadnormatywnych stężeń substancji zanieczyszczających emitowanych do powietrza) to sporządzona analiza porealizacyjna w istocie potwierdzi bądź nie skuteczność nowoutworzonego systemu oczyszczania powietrza zużytego. Analiza porealizacyjna ma zweryfikować efektywność środków łagodzących w kontekście wartości granicznych przewidzianych przepisami prawa. Nałożenie obowiązku sporządzenia tej analizy ma za zadanie zweryfikowanie trafności, skuteczności i wykonalności środków łagodzących narzuconych po przeprowadzeniu oceny oddziaływania oraz pozwoli na zredukowanie obaw, co do negatywnych oddziaływań przedsięwzięcia z jednoczesną kontrolą oddziaływań. W efekcie informacji zebranych na potrzeby analizy porealizacyjnej możliwe będzie potwierdzenie, że założenia przyjęte na etapie opracowania raportu generują przewidziane w tym dokumencie oddziaływanie (przy uwzględnieniu planowanych działań zapobiegawczych i działań podjętych dla jego ograniczania). Jeżeli zaś takiego potwierdzenia nie będzie, to analiza porealizacyjna daje podstawę do sformułowania dodatkowych działań zapobiegawczych i ograniczających oddziaływanie. Wyniki pomiarów umożliwią też organom kontrolującym ustalenie zgodności eksploatacji przedsięwzięcia z przepisami prawa i warunkami określonymi w decyzji środowiskowej. Z raportu, poza wskazanymi wyżej ustaleniami, że planowane przedsięwzięcie przy zastosowaniu przewidzianych rozwiązań nie będzie powodowało ponadnormatywnych stężeń substancji zanieczyszczających emitowanych do powietrza, wynika w szczególności, że: - zachowane zostaną dopuszczalne poziomy hałasu na terenach chronionych akustycznie, - z uwagi na położenie przedsięwzięcia w centralnej Polsce, nie ma ryzyka wystąpienia transgranicznego oddziaływania na środowisko, - przedsięwzięcie nie należy do zakładów stwarzających ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, - przedsięwzięcie nie wiąże się z bezpośrednim i stałym wpływem na jednolite części wód powierzchniowych i podziemnych, w związku z czym przy zastosowaniu przyjętych rozwiązań chroniących środowisko, przedsięwzięcie nie będzie miało wpływu na możliwość osiągniecia celów środowiskowych, które wyznaczono dla wód podziemnych i powierzchniowych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza dla jednolitych części wód, - realizacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie naruszała zakazów obowiązujących na terenie Obszaru A, w granicach którego znajdują się działki, na których planowane jest przedsięwzięcie, i nie będzie wywierać negatywnego wpływu na ww. obszar podlegający ochronie, - teren, na którym planowane jest zamierzenie inwestycyjne znajduje się poza innymi formami ochrony przyrody na podstawie art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - najbliżej planowanej inwestycji w odległości ok. 1,4 km znajduje się rezerwat przyrody A, najbliżej położonym obszarem Natura 2ÓÓ0 jest Obszar B znajdujący się w odległości ok. 9,7 km od inwestycji - z uwagi na rodzaj i skalę planowanej inwestycji, jak również przedmiot ochrony poszczególnych obszarów chronionych, przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na cele ochrony, przedmioty ochrony, integralność oraz spójność Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000, w tym zwłaszcza najbliżej usytuowanego Obszaru B. W ocenie Kolegium nie ma podstaw, aby nie przyjąć opracowanego w niniejszej sprawie raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko za podstawę ustaleń faktycznych. Informacje zawarte w raporcie i jego uzupełnieniach są na tyle szczegółowe, że pozwalają ocenić oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Brak jest przy tym dowodów przeciwnych w tym względzie. Dlatego też uwagi, wątpliwości czy obawy skarżących nie mogą skutecznie podważać zasadności określenia środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Łodzi W. K. (skarga zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Łd 785/16) podobnie jak w odwołaniu, zarzucił, iż decyzja organu II instancji narusza postanowienia uchwały Sejmiku Województwa [...] nr [...] - § 3 ust. 1 pkt 2. Skarżący podniósł również, iż w sprawie nie zebrano wystarczającego materiału dowodowego oraz, że analiza po- realizacyjna nie może stanowić dowodu w sprawie. Nadto stwierdził, iż inwestor nie uzupełnił raportu w zakresie ochrony powietrza, co zostało zauważone przez RDOŚ. W ocenie strony Kolegium bezpodstawnie zignorowało zeznania świadków, że w istniejącej chlewni, która znajduje się w sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się o wiele więcej trzody, niż zadeklarował inwestor. Skarżący oświadczył, iż zaskarża również postanowienie uzgodnieniowe wydane przez RDOŚ, podnosząc tożsame zarzuty. Powyższą decyzję organu odwoławczego zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi również H. G. i J. M.(skarga zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Łd 786/16). W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 24 lutego 2017 r. sąd postanowił na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – przywoływanej dalej w skrócie jako: p.p.s.a.) połączyć sprawę niniejszą ze sprawą o sygn. akt II SA/Łd 786/16 celem łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i dalej sprawę prowadzić pod sygn. akt II SA/Łd 785/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie są zasadne. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Dodać również należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W ocenie sądu, w pierwszej kolejności wyjaśnić należy jednak przesłanki, jakie zdecydowały o wydaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. postanowienia o połączeniu sprawy o sygn. akt II SA/Łd 785/16 ze sprawą o sygn. akt II SA/Łd 786/16. Zgodnie z art. 111 § 1 p.p.s.a. sąd jest zobligowany do połączenia kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą. Na możliwość wnoszenia skarg dotyczących tej samej decyzji, postanowienia, innego aktu lub bezczynności organu wskazuje art. 51 p.p.s.a. Tożsamość przedmiotu postępowania administracyjnego prowadzonego z udziałem stron o spornych interesach ma ten skutek, że obowiązki tych stron należy ustalić w jednej sprawie, każde bowiem rozstrzygnięcie organu administracji państwowej wpływa na sytuację prawną tych stron równocześnie, a wniesienie odwołania przez jedną stronę czyni decyzję organu pierwszej instancji rozstrzygnięciem nieostatecznym również dla drugiej lub innych stron (wyrok NSA z dnia 4 września 1981 r., sygn.akt II SA 52/81, ONSA 1981/2/83). W świetle powyższego, nie budzi wątpliwości tożsamość przedmiotu postępowania, gdyż zarówno W. K., jak i H. G. oraz J. M. uczynili przedmiotem zaskarżenia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Jednocześnie zaskarżone rozstrzygnięcie równocześnie wpływa na sytuację prawną każdego ze skarżących. Połączenie jest podyktowane względami technicznymi i ekonomią procesową i nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności oraz nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi skargami. Kontrolowaną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., uchyliło decyzję Wójta Gminy W. w części III i IV dotyczącej wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji określającej szczegółowe warunki realizacji inwestycji, sporządzenia analizy porealizacyjnej w przedmiocie emisji substancji gazowych do powietrza i orzekło o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia, a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Analiza rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności postanowienia uzgodnieniowego RDOŚ z dnia [...] w pełni uzasadniała skorzystanie przez organ odwoławczy z kompetencji merytoryczno- reformacyjnych, przewidzianych w przywołanej podstawie prawnej, w celu wyeliminowania wad i niedokładności rozstrzygnięcia poddanego kontroli Kolegium. Decyzję Kolegium z punktu widzenia formalnego uznać należy za prawidłową. Przyjmuje się, że rozstrzygnięcie merytoryczno- reformacyjne musi zawierać rozstrzygniecie całej sprawy, co też nastąpiło. Jeżeli organ odwoławczy rozstrzyga sprawę w części odmiennie od rozstrzygnięcia organu I instancji, w decyzji obowiązany jest zamieścić dwa rozstrzygnięcia: o uchyleniu zaskarżonej decyzji w części i rozstrzygnięciu sprawy w tym zakresie, i o utrzymaniu w mocy w pozostałym zakresie decyzji pierwszoinstancyjnej (por. B. Adamiak w: Kodeks postepowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011 str. 516). Przechodząc do merytorycznej oceny kwestionowanego rozstrzygnięcia stwierdzić należy, iż podjęto je zgodnie z obowiązującymi w dacie wydania przepisami prawa materialnego, a stan faktyczny ustalony w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy dawał organowi podstawę do zastosowania przywołanych przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). W ocenie sądu, ustalenia faktyczne i prawne wyczerpująco i szczegółowo omówione w motywach zaskarżonej decyzji, a przytoczone w stanie faktycznym niniejszego uzasadnienia, nie budzą żadnych wątpliwości. Organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy, ocena ta jest logiczna, spójna i wszechstronna, a przy jej dokonaniu nie przekroczono obowiązujących reguł procesowych. Przedmiotem sprawy jest ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie chlewni macior o docelowej obsadzie do 300 DJP wraz z paszarnią i zapleczem socjalno-technicznym na działce oznaczonej nr 147 i 150 w miejscowości W., obręb [...], gm. W. na wniosek inwestora M. J.. Planowane przedsięwzięcie, co nie budzi wątpliwości, zaliczane jest do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia) , o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy, a więc zaliczane jest do tych przedsięwzięć, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, i dla których zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem m.in. decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę ( art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy), co stanowi o prejudycjalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia dla wymienionych rozstrzygnięć. Dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymagane jest również sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko, co wynika z art. 69 ust. 1 i 3 oraz art. 74 ust. 1 ustawy, zaś zakres raportu określa art. 66 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie przeprowadzono prawidłowo postępowanie dotyczące oceny oddziaływania na środowisko, w toku którego weryfikacji, a w konsekwencji uzupełnieniu poddany został, złożony przez inwestora raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, również pod kątem wątpliwości zgłaszanych przez skarżącego. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, jako podmiot uzgadniający, co wynika z akt sprawy, analizował kompletność złożonego przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko stosownie do wymagań ustawy i w zakresie swoich kompetencji ( art. 77 ust. 1 ustawy), czemu dawał wyraz wzywając inwestora (pisma z dnia: 13 lutego 2015 r., 27 kwietnia 2015 r., 16 czerwca 2015 r.) do uzupełnienia dostrzeżonych, brakujących informacji, co też inwestor uczynił. W konsekwencji, po przeprowadzeniu niezbędnego postępowania wyjaśniającego RDOŚ postanowieniem z dnia [...] uzgodnił warunki realizacji planowanego przez inwestora przedsięwzięcia. Rozstrzygniecie to zostało poddane weryfikacji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które nie znalazło podstaw do jego zakwestionowania i wbrew zarzutom strony skarżącej z tym wnioskiem, popartym stosowną argumentacją zamieszczoną w motywach rozstrzygnięcia, należy się zgodzić. Organ prawidłowo wywiódł, że postanowienie RDOŚ jest konkretne, spójne, a przede wszystkim precyzyjnie określające warunki, jakie z punktu widzenia ochrony środowiska winien spełnić inwestor dla zminimalizowania oddziaływania planowanego zamierzenia na środowisko. Wskazana ocena znalazła również odzwierciedlenie w dokonanej korekcie decyzji pierwszoinstancyjnej. Temu celowi służyć ma również nałożony obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie emisji substancji gazowych do powietrza ( art. 82 ust. 1 pkt 5 i art. 83 ust. 1 ustawy). Jak słusznie zauważyło Kolegium, nie podzielając obaw skarżącego, celem i zadaniem analizy porealizacyjnej, przewidzianej przepisem art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy, jest dokonanie porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a szczególnie ustaleń dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko po jego zrealizowaniu, a także stwierdzenie czy działania podjęte dla ograniczenia negatywnego oddziaływania są efektywne i skuteczne oraz czy należy podjąć dalsze działania minimalizujące negatywne oddziaływanie na środowisko. Zdaniem sądu ma rację organ podnosząc, że to właśnie analiza porealizacyjna ma za zadanie zbadać rzeczywiste odziaływanie zrealizowanej inwestycji, a przede wszystkim skutecznie ograniczyć uciążliwości, szczególnie gdy inwestor, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie planuje rozwiązania innowacyjne, których skuteczność na etapie planowania inwestycji nie jest w pełni zweryfikowana. Wobec zgłaszanych przez skarżącego zastrzeżeń do przewidzianego w raporcie systemu oczyszczania powietrza TriStar, nałożenie analizy porealizacyjnej, w sposób oczywisty leży w interesie zarówno skarżącego, jaki i innych właścicieli nieruchomości sąsiednich. Stwierdzić również należy, że precyzyjnie określono zakres i termin sporządzenia wskazanej analizy, oraz organy władne do oceny jej wyników. Tym samym zarzuty strony dotyczące analizy porealizacyjnej nie mogły odnieść skutku. Niemniej pamiętać również należy o tym, iż czym innym jest określenie warunków środowiskowych realizacji planowanego przedsięwzięcia, a czym innym jest przestrzeganie przez inwestora ustaleń decyzji. Wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nie można bowiem z góry zakładać, że wynikające z tej decyzji ustalenia i warunki nie będą przez inwestora przestrzegane. Jeżeli jednak tak się stanie, to będzie to stanowiło podstawę do wszczęcia odrębnego postępowania, którego celem będzie ustalenie, czy inwestor przestrzega decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też postępuje w sposób sprzeczny z jej ustaleniami. Z tego punktu widzenia nie jest możliwe odnalezienie związku pomiędzy tymi wszystkimi zarzutami skarg, które kwestionują w zasadzie potencjalną możliwość podejmowanych działań inwestora na terenie, na którym ma być zrealizowana inwestycja. Kwestie te dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie mają istotnego znaczenia, bowiem zaskarżona decyzja formułuje warunki, które w przyszłości winien spełniać inwestor, o ile podejmie się realizacji nowego – opisanego we wniosku i decyzji – zamierzenia inwestycyjnego. Dostrzegana przez stronę potencjalna możliwość nieprawidłowości odnosząca się do przeszłych, czy obecnych działań inwestora, a dotyczących zakresu produkcji prowadzonej w innym obiekcie, czy też obawa nie dochowania założonych standardów, w tym tych dotyczących ochrony powietrza, znajduje zabezpieczenie w obowiązku sporządzenia analizy porealizacyjnej, ewentualnie może być przedmiotem odrębnych postępowań mających na celu weryfikację owych działań, ale dotyczących przedmiotowej, ocenianej inwestycji. Zdaniem sądu, analiza zgromadzonych dokumentów pozwala na stwierdzenie, że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie w zakresie oceny oddziaływania na środowisko określając, analizując i oceniając elementy przewidziane w art. 62 ustawy. Ponadto zauważyć należy, że przepis art. 80 ust. 1 ustawy wymaga aby w sytuacji, gdy w toku postępowania przeprowadzona została ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko właściwy organ, wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, wziął pod uwagę elementy w przepisie tym wymienione, a więc: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 tejże ustawy; ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; wyniki postępowania w sprawie trans granicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Nadto ustawa wymaga, aby organ wydał pozytywną decyzję po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy). W przedmiotowej sprawie organ ustalił, że dla terenu objętego planowanym przedsięwzięciem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze okoliczność, iż w toku kontrolowanego postępowania nie było prowadzone postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, to oceniając legalność zaskarżonej decyzji należy odnieść się do pozostałych elementów warunkujących wydanie decyzji. Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy warunki realizacji przedsięwzięcia zostały uzgodnione, jak to już wyżej omówiono z RDOŚ – postanowieniem tego organu z dnia [...] i zaopiniowane z punktu widzenia wymagań higienicznych i sanitarnych z PPIS – pismo z dnia 2 marca 2016 r. Warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia wskazane przez organy współdziałające zostały zamieszczone w decyzji środowiskowej wydanej przez Wójta Gminy W., ale również uzupełnione i w istocie doprecyzowane w decyzji Kolegium co powoduje, że odpowiada ona stosownym wymogom stawianym przez art. 82 i 85 ustawy. Zaskarżona decyzja uwzględnia także ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż raport przedłożony i uzupełniony w toku postepowania przez inwestora był podstawą uzgodnień i opinii, o których była mowa powyżej. Wzięcie pod uwagę przez organy orzekające w niniejszej sprawie owych uzgodnień i opinii jednoznacznie wskazuje na wypełnienie warunku, o którym mówi przepis art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy. Niezależnie od powyższego organy administracji poddały przedłożony raport analizie w ramach prowadzonego postępowania, wyprowadzając odnoszące się do środowiska uwarunkowania konieczne do spełnienia przy realizacji i eksploatacji projektowanego przedsięwzięcia. Wskazać przy tym należy, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Raport sporządzany jest przez podmiot zainteresowany realizacją przedsięwzięcia, natomiast weryfikuje go organ administracji przeprowadzający ocenę oddziaływania na środowisko. Wszelkie wymogi jakie winien spełniać raport zostały określone w art. 66 - 67 ustawy. Regulacje zawarte w tych przepisach wskazują na informacyjny charakter raportu, który może sporządzić inwestor osobiście albo powierzyć jego wykonanie dowolnie wybranej osobie. Ustawodawca nie wprowadził przy tym żadnych wymogów formalnych dotyczących podmiotów mogących sporządzić raport w sprawach wszczynanych na wniosek, w przeciwieństwie do takiej regulacji zawartej np. art. 174 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), w stosunku do osób sporządzających operaty szacunkowe. Jeżeli nawet z uwagi na złożoność problematyki raport jest w praktyce sporządzany na zlecenie wnioskodawcy przez osobę lub osoby posiadające wiadomości specjalne w określonych dziedzinach, dokument taki nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., a do osoby sporządzającej raport nie można stosować art. 84 § 2 k.p.a. (w tym art. 24 k.p.a.). Podobne stanowisko zajmuje K. Gruszecki w Komentarzu do ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Komentarz Lex) oraz np. WSA w Warszawie w wyroku z dnia z dnia 9 lipca 2007r. sygn. akt IV SA/Wa 15/07 (dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 362515). Zaznaczyć przy tym należy, że dokonywana dla potrzeb indywidualnej sprawy ocena raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinna zmierzać do zidentyfikowania wszystkich potencjalnych zagrożeń środowiskowych związanych z realizacją planowanej inwestycji. Powyższe jest niezbędne do wyznaczenia konkretnych wymagań ochrony środowiska, które muszą być uwzględnione na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, w tym także w pozwoleniu na budowę. Raport poprzedzający wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych powinien w sposób zbiorczy (kompleksowy) odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, wskazywać na obowiązujące standardy ochrony środowiska oraz określać czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 946/12 - dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). I o ile nie budzi wątpliwości, iż raport jako dokument prywatny jest objęty oceną w ramach postępowania dowodowego stosownie do art. 80 k.p.a. i organ nie jest uprawniony ani zobowiązany do kwestionowania jego merytorycznej poprawności, to nie budzi również wątpliwości, iż już organ orzekający obowiązany jest poddać go analizie i przedstawić jego ocenę w ramach argumentacji podjętego rozstrzygnięcia. W szczególności raport winien być poddany wnikliwej analizie w kontekście zgłaszanych w toku całego postępowania zastrzeżeń ze strony właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji. Niewątpliwie czynności podejmowane w toku przedmiotowego postępowania zarówno z urzędu, jak i na skutek pism i wątpliwości skarżących, w tym uzupełnienia raportu na żądanie organu współdziałającego, wyjaśnienia autora raportu przedstawione w toku rozprawy administracyjnej, a także motywy kwestionowanego rozstrzygnięcia jednoznacznie potwierdzają, że raport w przedmiotowym postępowaniu poddany został należytej analizie i weryfikacji. Analiza treści raportu nie potwierdza również podniesionego w skardze W. K. zarzutu naruszenia przepisu art. 66 ust 1 pkt 5a i 11 ustawy. W raporcie przewidziano i opisano analizowane warianty przedsięwzięcia przewidziane przywołanym przepisem. Należy podkreślić, że wariantowość w rozumieniu cytowanego przepisu nie musi dotyczyć zabezpieczeń emisji, lecz może dotyczyć innych elementów, czy też cech inwestycji. Odnosząc się kwestii uwzględnienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyników postępowania z udziałem społeczeństwa należy wskazać, iż organy administracji właściwe do wydania takiej decyzji mają obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w tego rodzaju postępowaniu (art. 30 ustawy), w którym – stosownie do treści art. 29 ustawy – każdy ma prawo składania uwag i wniosków. Analizując działania organu w powyższym zakresie należy jednoznacznie wskazać na prawidłowość zastosowania normy art. 33 ustawy. Umożliwienie udziału społeczeństwa w niniejszym postępowaniu zostało wzmocnione poprzez przeprowadzenie w dniu 13 lutego 2015 r. rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa z udziałem mieszkańców miejscowości W. i G., oraz inwestora i autora raportu (art. 36 ustawy). Należy również wskazać, iż uwagi i wnioski zgłoszone w toku prowadzonego postępowania winny zostać rozpatrzone przez organ prowadzący postępowanie, a w uzasadnieniu decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a., organ winien podać informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa (art. 37 ustawy). Analiza uzasadnienia kwestionowanej decyzji jednoznacznie wskazuje na poprawność zastosowania prawa w powyższym zakresie. Odnosząc się do oceny zgłoszonych wniosków i uwag organ szczegółowo w treści decyzji wskazał i wyliczył, jakie działania należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, nałożył również obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej. Precyzyjnie określono również, jakie wymagania dotyczące ochrony środowiska należy uwzględnić w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odniósł się również do uwag i wątpliwości zgłaszanych w toku postępowania. Fakt, że podnoszonych zarzutów organ nie podzielił, nie może przesądzać o wadliwości podjętego rozstrzygnięcia. Zdaniem sądu, wbrew argumentom skarżącego W. K. zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, że kwestionowane rozstrzygnięcie nie narusza § 3 ust. 1 pkt 2 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] w sprawie Obszaru A ( Dz. Urz. Woj. [...] z [...] Nr [...], poz. [...] ze zm.). Wskazany przepis stanowi, że na Obszarze wprowadza się zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Słusznie wywiodło Kolegium w odpowiedzi na skargę, że wskazana uchwała podjęta została na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. W art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawa ta stanowi, że na obszarze chronionego krajobrazu może być wprowadzony zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska. Jednocześnie jednak, co należy podkreślić, w art. 24 ust. 3 tejże ustawy o ochronie przyrody wskazano, że zakaz o którym mowa w ust. 1 pkt 2 nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu. Niewątpliwie taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, co przesądza, że zakaz przewidziany § 3 ust. 1 pkt 2 przywołanej wyżej uchwały nie ma zastosowania do planowanej przez inwestora, a ocenianej z punktu widzenia środowiskowych uwarunkowań, inwestycji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarg, w tym podniesionych przez H. G. i J. M., a dotyczących uciążliwości inwestycji dla okolicznych mieszkańców, należy wyraźnie podkreślić, że przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bada się możliwość realizacji planowanej inwestycji w zakresie odnoszącym się do zasad ochrony środowiska przed nadmiernym i negatywnym oddziaływaniem tejże inwestycji, nie dokonuje się natomiast szczegółowej analizy kwestii rozpatrywanych na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, w tym utrudnień związanych z możliwością zainwestowania działek sąsiednich, czy też podnoszonej okoliczności spadku wartości tych nieruchomości, bądź możliwości dyskomfortu okolicznych mieszkańców. Reasumując powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie. Badając przedmiotową sprawę, sąd nie stwierdził uchybień stanowiących naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia a tym samym skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. JK