II SA/Łd 788/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2011 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adwokat A.M., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] lok. [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, która zawiera należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu M. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...], nr [...] działając na podstawie art. 58 § 1 i 2 i art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówiło M. W. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego na zakup posiłków. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ wyjaśnił, że w dniu 2 maja 2011r. M. W. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wymienionej wyżej decyzji Prezydenta Miasta B., wskazując, że wnioskodawca wskazał sygnatury postanowienia Kolegium stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, lecz zdaniem organu z treści wniosku jednoznacznie wynika, że chodzi o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji organu pierwszej instancji. Dalej Kolegium podniosło, że we wniosku M. W. wyjaśnił, iż w styczniu 2011r. nastąpiła u niego reemisja choroby psychicznej, w związku z uzyskaną przez niego informacją, że jest chory na raka. Nadto wnioskodawca wyjaśnił, że wymaga stałej opieki specjalistycznej i stałej opieki innych osób. Następnie Kolegium, po zacytowaniu treści art. 58 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 129 § 2 k.p.a. stwierdziło, iż decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] została doręczona stronie w dniu 17 stycznia 2011r., zatem termin do złożenia odwołania upływał dnia [...]. Odwołanie zaś wnioskodawca złożył w dniu 1 lutego 2011 r., a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W ocenie Kolegium M. W. nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, co tym samym nie uzasadnia jego przywrócenia. Nie wykazał on bowiem, że w dokonaniu czynności wniesienia odwołania nie mógł chociażby skorzystać z pomocy innej osoby, choć sam we wniosku wskazuje, że musi korzystać z pomocy innych osób. Odwołanie natomiast zostało doręczone organowi przez M. R. Ponadto Kolegium podkreśliło, że podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. W przedmiotowej sprawie zaś odwołanie złożono dnia 1 lutego 2011r., natomiast podanie o przywrócenie terminu złożono w dniu 2 maja 2011r. Zdaniem organu przyjmując nawet, że momentem, w którym ustały przeszkody do złożenia odwołania, i od którego zaczął biec 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, był dzień, w którym strona złożyła odwołanie, to i tak nastąpiło uchybienie wskazanego wyżej 7-dniowego terminu, gdyż termin ten upłynął 8 lutego 2011r. Powyższe postanowienie M. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, żądając jego uchylenia. Skarżący wyjaśnił, że leczy się psychiatrycznie od 1993 roku, a nadto cierpi na nowotwór. Podkreślił, że na co dzień musi korzystać z pomocy osób trzecich, nawet przy sporządzaniu jakichkolwiek pism urzędowych. Do skargi załączona została dokumentacja medyczna potwierdzająca wskazane przez skarżącego schorzenia oraz orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.) lub w innych przepisach, 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a. Podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie od decyzji organu administracji pierwszej instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma miejsce wówczas, gdy odwołanie zostanie złożone po upływie – przewidzianego w tym przepisie – czternastodniowego terminu. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu stanowi zaś jego uchybienie (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 1996r., w sprawie o sygn. akt SA/Łd 2665, Biul. Skarb. 1997, nr 5, s. 32 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 1995r., w sprawie o sygn. akt SA/Gd 2865/94, Lex nr 26997). Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości działania, jest związany treścią art. 134 k.p.a. Przywrócenie terminu (art. 58 k.p.a.) jest natomiast instytucją procesową, mającą na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę lub uczestników postępowania Konieczną przesłanką przywrócenia terminu jest dochowanie nieprzywracalnego terminu do złożenia wniosku o jego przywrócenie, który wynosi 7 dni i jest liczony od ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 58 § 2 k.p.a.) . wynosi 7 dni. W rozpoznawanej sprawie skarżący w dniu 17 stycznia 2011r otrzymał decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...], zatem termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 31 stycznia 2011r. Należy też podkreślić, że skarżący został prawidłowo pouczony o trybie wnoszenia środków odwoławczych. Pomimo to M. W. złożył odwołanie w dniu 1 lutego 2011r. Od tej daty, tj. 1 lutego 2011r. zatem, co do zasady winien być liczony termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skoro bowiem skarżący wniósł odwołanie, to i przyczyna opóźnienia (niemożność jego wcześniejszego wniesienia) odpadła. Nawet gdyby wszakże założyć, iż skarżący nie miał świadomości opóźnienia, termin ten liczyć należy od dnia powzięcia przez skarżącego wiadomości o uchybieniu terminu - w niniejszej sprawie od daty doręczenia mu w dniu 11 marca 2011r. postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...], stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W tej sytuacji termin, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a upłynął z dniem 18 marca 2011r. Wniosek o przywrócenie terminu z dnia 2 maja 2011r. został zatem złożony z uchybieniem terminu. Niedochowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania czyni bezprzedmiotowym rozważanie przyczyn spóźnionego wniesienia odwołania. Wobec tego, że zaskarżone postanowienie podpowiada prawu orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej na podstawie art. 151 p.p.s.a.. Po myśli art. 250 p.p.s.a., w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), orzeczono o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu skarżącego wynagrodzenia, powiększonego o należny podatek od towarów i usług wobec złożonego przezeń oświadczenia, iż koszty te nie zostały opłacone nawet w części. m.o.