II SA/Łd 788/17

Dnia 8 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Rosińska, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi T. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 1257 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", w związku z art. 59, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2015r. poz. 199 ze zm.), zwanej dalej: "u.p.z.p.", utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia z dnia [...], [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym, towarzyszącą infrastrukturą techniczną oraz wjazdem, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A, na działkach o numerach ewidencyjnych 134/32, 134/33 oraz na fragmencie działki drogowej nr 139 w obrębie [...]. Kolegium wyjaśniło, że odwołania od ww. decyzji organu I instancji złożyli M. S. Prezes Zarządu A Sp z o.o. 12 sp.k. oraz B sp. z o.o., a także T. C. M. S, wskazał na nieprawidłowo sporządzoną analizę urbanistyczną w szczególności błędne wyznaczenie obszaru analizowanego i w konsekwencji nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Niewłaściwe ustalenie parametru powierzchni zabudowy oraz uznanie za wystarczające uzbrojenie terenu, w sytuacji gdy w dniu wydania decyzji promesy gestorów sieci były nieaktualne. Jak podkreśla strona odwołująca, organ nie uzasadnił braku konieczności uzgodnienia w zakresie działki drogowej. Wspólny zaś zarzut, sformułowany przez wszystkich odwołujących, dotyczył natomiast podjęcia decyzji przez Prezydenta Miasta Ł. bez uzyskania stosownego uzgodnienia Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, wymaganego przepisami prawa i przyjęcie tzw. milczącej zgody, podczas gdy kwestie związane z bezpieczeństwem lotów i ich funkcjonowaniu stanowią kategorie spraw, co do których wyłączona jest możliwość stosowania takiej możliwości. Dalej organ II instancji, odwołując się do treści art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i ust. 6 u.p.z.p., a także § 3 ust. 2 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań, dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588 ze zm.) – zwanego dalej: "rozporządzeniem" – wyjaśnił zasady wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a następnie wskazał, że w niniejszej sprawie przeprowadzono analizę architektoniczną - tekstową, wykonaną przez uprawnioną osobę w zakresie cech i funkcji terenu oraz sporządzono załącznik graficzny przedstawiający obszar analizowany, wokół działki, na której ma być zlokalizowana inwestycja, w wielkości wymaganej na podstawie § 3 ust. 2 wymienionego rozporządzenia tj. trzykrotność szerokości frontu działki, który w tym przypadku wynosi 186 m (3 x 62 m). Ustalono, że sąsiednia działka, dostępna z tej samej drogi publicznej nr 134/34 przy ul. A 19, jest zabudowana budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, a zatem w sposób pozwalający na określenie wymagań, dotyczących nowej zabudowy w ww. zakresie. Teren ma dostęp do drogi publicznej - ul. A poprzez drogę wewnętrzną na działce nr 139 oraz projektowany wjazd. Istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; przedłożono pisma odpowiednich gestorów sieci w zakresie dostaw mediów. Zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów, wnioskowana nieruchomość oznaczona jest jako Bp - warunek braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne należy uznać za spełniony. Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Decyzja nie wymaga uzgodnienia z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. W oparciu o art. 87 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 3 lipca 2002r. Prawo lotnicze (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 1393 ze zm.), projekt decyzji o warunkach zabudowy przesłano, celem uzgodnienia, do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Prezesa ULC w ww. piśmie, do uzgodnienia projektów decyzji o warunkach zabudowy, dokonywanych na podstawie art. 87 ust. 5 ustawy Prawo lotnicze, stosuje się art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co znajduje uzasadnienie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W trakcie postępowania, stosownie do wymogów procedury administracyjnej (zgodnie z art. 61 § 4 oraz art. 10 § 1 k.p.a.), organ zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, zapewniając stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwił im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. W ocenie Kolegium, przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało, że wnioskowana inwestycja spełnia wszystkie warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Mianowicie zabudowa istniejąca na sąsiednich działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej niewątpliwie kontynuuje funkcję istniejącą w obszarze analizowanym i pozwala na ustalenie wymagań dla nowej, planowanej zabudowy. Nadto jak wykazało przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie, inwestycja spełnia również pozostałe z przesłanek, określonych przez ustawodawcę w treści art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Oceniając materiał dowodowy zebrany w sprawie, organ odwoławczy stwierdził, że analiza urbanistyczna, stanowiąca podstawę do ustalenia, czy wnioskowana inwestycja odpowiada wymogom, określonym w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., została sporządzona prawidłowo, zaś jej wyniki pozwoliły na przyjęcie określonych w decyzji parametrów projektowanej zabudowy w odniesieniu do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich w zakresie gabarytów, formy architektonicznej, usytuowania linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z materiału dowodowego wynika, że inwestycja przewidziana jest do realizacji w centralnym rejonie miasta, na terenie silnie zurbanizowanym oraz charakteryzującym się przemieszaniem różnorodnych funkcji. W granicach obszaru analizy występuje zarówno zabudowa usługowa (budynki dydaktyczne i akademiki Politechniki [...]), zabudowa produkcyjna, jak też zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, w tym zlokalizowana na działce oznaczonej nr ewid. 134/34 oraz na działkach nr ewid. 140/1, 141/1 i 142/2, stanowiących bliskie sąsiedztwo terenu inwestycji. Zatem w żadnym razie nie można wyprowadzić wniosku o sprzeczności planowanej zabudowy z istniejącą. Oznacza to, iż w sprawie spełniona jest przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., czyli zasada dobrego sąsiedztwa. Powołana zasada ma na celu zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Zachowanie tych elementów oznacza, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Stwierdzona w obszarze analizowanym zabudowa - zdaniem Kolegium - pozwała na określenie parametrów planowanej zabudowy. Organ II instancji stwierdził, że z ustaleń analizy urbanistycznej bezspornie wynika, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnienie funkcji istniejącej o zagospodarowanie uznawane za uzupełniające i nie wchodzące z nią w kolizję. Na występowanie takiej kolizji nie powołała się w sprawie strona odwołująca, a nadto lektura akt potwierdza, że takowego konfliktu nie ma. Stwierdzenie tego faktu stanowi punkt wyjścia do dokonania analizy cech i parametrów przyszłej zabudowy w zestawieniu z cechami i parametrami zabudowy już istniejącej w otoczeniu terenu inwestycji. Kolegium nie miało zastrzeżeń do sposobu wyznaczenia parametrów noawj zabudowy, zostały one bowiem ustalone na podstawie danych, zawartych w analizie, dotyczących parametrów i cech zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Wprawdzie, w szczególności w odniesieniu do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu organ I instancji odstąpił od zasady, iż parametry ustala się na podstawie wartości średnich, jednakże działanie takie nie tylko było możliwe na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale także wynika w sposób logiczny z przeprowadzonej analizy. Należy przy tym podkreślić, że ustawodawca nie wymaga aby planowane budynki miały identyczne lub nawet zbliżone parametry do już istniejących. Wskazując na kontynuację gabarytów, ustawodawca wymaga, by nie różniły się one od występujących w obszarze analizowanym. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Prezydenta Miasta Ł., że przedmiotowa inwestycja spełnia także pozostałe warunki, określone w art. 61 ust. 1 pkt 2 - 5 u.p.z.p., w zakresie dostępu do drogi publicznej, zgodności z przepisami odrębnymi, braku wymogu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz istniejącego i planowanego uzbrojenia terenu. Odnosząc się zaś do tego ostatniego warunku, kwestionowanego w odwołaniu M. S., Kolegium podkreśliło, że zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku, gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Przy czym jak wynika z treści art. 61 ust. 5 u.p.z.p., warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Jednakże, w ocenie Kolegium, co znajduje także wyraz w ugruntowanych poglądach judykatury, celem powołanego przepis u art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy, które to jednak nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wystarczające jest posiadanie zapewnienia, gwarancji że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. Zapewnieniem tym może być każdy dokument wydany przez uprawnioną jednostkę świadczącą usługi komunalne według przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1996 roku o gospodarce komunalnej (tekst jednolity Dz. U. z 2016r., poz. 573 ze zm.), w którym uzgadnia zamierzone uzbrojenie terenu i jednocześnie przedstawia rozwiązanie jakie w przyszłości zostanie na danym terenie zrealizowane. Etap ustalania warunków zabudowy jest wstępnym etapem realizacji inwestycji i dlatego zbyt rygorystycznym byłoby wymaganie, by już na tym etapie wszystkie warunki podłączenia mediów były określone w sposób definitywny. Wynika to także z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy, który mówi nie tylko o istniejącym, lecz także o projektowanym uzbrojeniu terenu. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy i sięgając do treści dokumentów załączonych do akt administracyjnych organ II instancji wskazał, iż inwestor występując w dniu 17 sierpnia 2016r. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dołączył do niego pisma: A. Sp. z o.o. z dnia 29 kwietnia 2016r. B S.A. Oddział Miasto-Ł. z dnia 11 kwietnia 2016r. C S.A. z dnia 14 kwietnia 2016r., z których wynika, że istnieje możliwość podłączenia działek nr 134/32 i 134/33 przy ul. A 19 do miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacji ogólnospławnej, zapewnienia dostaw energii elektrycznej oraz podłączenia budynku do sieci ciepłowniczej. Z tych względów Kolegium uznało, że w sprawie spełniony został warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. i zarzut strony jest bezzasadny. W kwestii zaś braku uzgodnienia z Prezesem Urzędu Lotnictwa organ odwoławczy wskazał, że z pisma z dnia 29 marca 2017r. wynika, że Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego uzgodnił projekt przedmiotowej decyzji poprzez niezajęcie stanowiska w terminie dwóch tygodni od daty wpływu pisma z uwagi na brak zastrzeżeń do projektu decyzji w zakresie ograniczeń zabudowy na lotniskach i w ich otoczeniu, o których mowa w art. 87 ust. 5 ustawy z dnia 3 lipca 2002r. Prawo lotnicze (tekst jednolity Dz.U. z 2016r. poz. 605 ze zm.). Wprawdzie ani z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani z przepisów ustawy Prawo lotnicze nie wynika wprost, w jakim trybie Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego dokonuje uzgodnień, należy przyjąć jednak zgodnie z orzecznictwem, że skoro uzgodnienia z innymi organami (na podstawie art. 53 ust. 5 u.p.z.p.) odbywają się w trybie art. 106 k.p.a., to uzgodnienia z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego odbywają się w tym samym trybie. Zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny art. 53 ust. 5 u.p.z.p., stosowany odpowiednio na podstawie art. 64 ust. 1 u.p.z.p., wprowadza domniemanie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Uzgodnienie przyjmuje formę postanowienia jedynie pod warunkiem, iż organ uzgadniający przedstawi swoje stanowisko w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie. W przypadku, gdy w tym terminie organ współdziałający nie wyda postanowienia w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji, z mocy prawa dochodzi do milczącego uzgodnienia. Oznacza to, że organ ten nie wnosi zastrzeżeń do przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie wydanie postanowienia w sprawie uzgodnienia po upływie tego terminu stanowiłoby naruszenie prawa, dotyczyłoby bowiem sprawy, która z mocy prawa zakończyła się już wydaniem pozytywnego uzgodnienia. Kolegium dodało, że jak wynika z powyższego pisma ULC z dnia 29 marca 2017r. praktyka stosowana w Urzędzie Lotnictwa Cywilnego od dnia 1 czerwca 2016r., polegająca na odstępowaniu od wydawania postanowień w przypadku braku zastrzeżeń do przedkładanych projektów decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, znajduje uzasadnienie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W ocenie w ocenie Kolegium, wymagania formalne niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy, zostały spełnione. Kolegium nie dopatrzyło się w tym zakresie uchybień mogących stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji dokonał prawidłowej oceny obszaru analizowanego w wyniku, której ustalił cechy zabudowy w obszarze analizowanym w sposób, pozwalający na określenie wymagań dotyczących projektowanej zabudowy. Organ I instancji prawidłowo ustalił, że z urbanistyczno-architektonicznego punktu widzenia, inwestycja ta jest możliwa do realizacji na terenie wskazanym przez stronę we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Powyższe oraz prawidłowo przeprowadzone w przedmiotowej sprawie postępowanie wskazujące, iż planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki, wskazane przez ustawodawcę dla wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, nie dawały podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożył T. C., zarzucając naruszenie: - art. 87 ust. 2 i 5 ustawy Prawo Lotnicze poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, to jest brak wydania postanowienia w zakresie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przez właściwy organ - Prezesa ULG - a zastąpienie wymaganego prawem rozstrzygnięcia w postaci postanowienia - pismem z dnia 29 marca 2017r., stanowiącym jedynie polemikę ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego; - art. 60 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niezastosowanie wskazanego przepisu; - art. 53 ust. 5 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, to jest przyjęcie, iż w niniejszej sprawie w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Przepis ten odnosi się bowiem wyłącznie do uzgodnień z organami wymienionymi enumeratywnie w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Wśród tych organów nie ma jednakże Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego; - art. 106 § 5 i 6 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, to jest uznanie, że wyrażenie stanowiska co do praktyki przez Prezesa ULG, jest tożsame z wydaniem postanowienia w rozumieniu art. 106 § 5 i 6 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach prawa. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż dla terenu, na którym znajduje się działka, objęta planowaną inwestycją, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż inwestor zobowiązany jest do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie bowiem do treści art.4 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadą jest, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z treścią art. 4 ust. 2 ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być przy tym poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego, w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (zasada tzw. dobrego sąsiedztwa), co ma na celu zachowanie ładu przestrzennego tj. takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy). Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu określa, wskazane wyżej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W celu zatem ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Przy czym przez "front działki" należy rozumieć tę część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5 rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie wyznaczony obszar analizowany spełnia wymogi § 3 wskazanego wyżej rozporządzenia. Wykreślony został bowiem w promieniu 186 metrów (front działki od strony drogi wewnętrznej ma szerokość 62 m) od granic terenu inwestycji i w jego ramach dokonano analizy istniejącej zabudowy pod kątem jej funkcji, cech i zagospodarowania terenu. W świetle ustaleń analizy nie budzi wątpliwości, że projektowane zamierzenie inwestycyjne (polegające na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym, infrastrukturą i wjazdem) realizuje funkcję mieszkaniową, istniejącą w obszarze analizowanym. W sposób prawidłowy, oparty o przepisy wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określono również parametry i wskaźniki projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, odnoszące się do powierzchni zabudowy, wysokości i szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Kolegium, iż parametry te, jakkolwiek w odniesieniu do wskaźnika powierzchni zabudowy oraz wysokości elewacji frontowej odbiegają od wartości średnich w obszarze analizowanym, znajdują uzasadnienie w sporządzonej analizie urbanistycznej z uwagi na nawiązanie do zabudowy, znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji (gabarytowo i rodzajowo zbliżonej). W świetle zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji nie budzi również wątpliwości spełnienie pozostałych, określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przesłanek. Dotyczy to także projektowanego uzbrojenia terenu. Promesy gestorów sieci uznać należy w tym zakresie za wystarczające. Okoliczność zaś, że oświadczenie B z dnia 11 kwietnia 2016r. w toku postępowania straciło swoją aktualność, nie ma znaczenia dla oceny potencjalnej możliwości zapewnienia dostaw energii elektrycznej, skoro art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne ((tekst jednolity Dz.U. z 2017r. , poz. 220 ze zm.) nakłada na przedsiębiorstwo energetyczne obowiązek zwarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie, jeżeli istnieją ku temu techniczne i ekonomiczne warunki. Treść pisma przedsiębiorstwa energetycznego wskazuje zaś jednoznacznie, iż warunki te, po wybudowaniu określonych elementów sieci, będą spełnione. Zgodzić się należy również z organami administracji, iż decyzja posiada wymagane przepisami prawa uzgodnienia. Dotyczy to w szczególności uzgodnienia z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, które dokonane zostało na podstawie art. 78 ust. 5 ustawy Prawo lotnicze. Zgodnie z treścią powołanego przepisu, decyzje o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczące obiektów na lotniskach i w ich otoczeniu uzgadnia się z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Wprawdzie ani z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani z przepisów ustawy Prawo lotnicze nie wynika wprost, w jakim trybie Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego dokonuje uzgodnień, należy przyjąć jednak zgodnie z orzecznictwem, że skoro uzgodnienia z innymi organami (na podstawie art. 53 ust. 5) odbywają się w trybie art. 106 k.p.a., to uzgodnienia z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego odbywają się w tym samym trybie. Logicznie i konsekwentnie zatem, dopuszczenie procedowania w trybie wymaganym dla uzgodnień z organami wskazanymi w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pozwala i w stosunku do uzgodnienia z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, na stosowanie regulacji, określonej w art. 53 ust. 5 zdanie 2 tej ustawy (tzw. milczącego uzgodnienia). Uzgodnienie przyjmuje zatem formę postanowienia pod warunkiem, iż organ uzgadniający przedstawi swoje stanowisko w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie. Po upływie tego terminu, przyjmuje się tzw. fikcję uzgodnienia a uzgodnienie uważa się za dokonane. Niezależnie od tego podkreślenia wymaga, iż pozytywne stanowisko organu uzgadniającego w odniesieniu do projektowanej inwestycji, w świetle treści pisma Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 20 marca 2017r. nie budzi wątpliwości. Brak uzgodnienia w ustawowym terminie i wynikającą zeń fikcję uzgodnienia, organ ten uzasadnia bowiem "brakiem zastrzeżeń do przedkładanych projektów decyzji o warunkach zabudowy (...)" (vide: pismo k. 223 akt administracyjnych). Nietrafne są zatem zarzuty skargi, kwestionujące prawidłowość dokonanego uzgodnienia i zastosowanie przez organy w niniejszej sprawie trybu z art. 53 ust. 5 zdanie 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w odniesieniu do uzgodnienia z art. 87 ust. 5 ustawy Prawo lotnicze. Niezasadne pozostają również, niesprecyzowane zresztą, zarzuty związane z naruszeniem przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Jak bowiem wyżej wskazano, organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, należycie ustalając stan faktyczny oraz dokonując jego prawidłowej subsumpcji. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. M.K.