II SA/Łd 79/13

Dnia 26 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. S. o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia: przyznać i wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz radcy prawnego M. S., prowadzącego A Kancelarię Radców Prawnych w Ł. przy Al. [...] kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, z tytułu wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. a.bł. Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie zwrotu należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W dniu 10 października 2013 r. do tutejszego Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jako kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Postanowieniem z dnia [...] referendarz sądowy przyznał i nakazał wypłacić radcy prawnemu M. S. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 120 (sto dwadzieścia) złotych, powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług. Jako podstawę prawną wskazano przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490). W sprzeciwie od powyższego postanowienia pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu - radca prawny M. S. stwierdził, iż przedmiotem skargi w tej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta Ł. z dnia [...] nakazującą skarżącemu M. L. zwrot świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego w łącznej kwocie 8.411,67 złotych wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 18 lipca 2012 r. Skoro zatem przedmiotem zaskarżenia była decyzja stwierdzająca istnienie określonej należności pieniężnej to skarga na taką decyzję powinna być objęta wpisem stosunkowym, zaś wynagrodzenie radcy prawnego powinno zostać określone z uwzględnieniem art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 4 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b wskazanego wyżej rozporządzenia i wynosić netto 600 złotych + VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W myśl art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpoznawanej sprawie skarżący miał udzieloną pomoc prawną przez ustanowionego z urzędu radcę prawnego, zatem przy ustalaniu wynagrodzenia z tego tytułu należało uwzględnić regulacje określone w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę pranego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) – dalej w skrócie "rozporządzenie". W rozumieniu § 14 ust. 2 rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: 1) w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł, c) w innej sprawie - 240 zł; 2) w drugiej instancji: a) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, b) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, c) za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, d) w postępowaniu zażaleniowym - 120 zł. Jak wynika z akt sprawy skarga M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie zwrotu należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 stycznia 2013 r. została zakwalifikowana do spraw objętych symbolem 6329, a więc do innych spraw z zakresu pomocy społecznej, które co nie budzi jakichkolwiek wątpliwości z mocy art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. zwolnione są od kosztów sądowych. W tych okolicznościach radcy prawnemu ustanowionemu z urzędu za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje wynagrodzenie określone w trybie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia w wysokości 50 % stawki minimalnej - 240 zł, co daje kwotę 120 zł. W przekonaniu Sądu wywody pełnomocnika skarżącego o wysokości i zasadach ustalenia wpisu sądowego od skargi w niniejszej sprawie oraz o wysokości przyznanego przez Sąd pierwszej instancji wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu w toku postępowania pierwszo-instancyjnego pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii wysokości wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, a co więcej nie są one obecnie przedmiotem kontroli tutejszego Sądu. Skoro bowiem Przewodniczący Wydziału kierując się zarządzeniem nr 11 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych zakwalifikował skargę M. L. jako sprawę inną z zakresu pomocy społecznej, a nie sprawę, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, pomimo tego, że zaskarżoną decyzją Kolegium orzekło o zwrocie należności z tytułu otrzymanych przez osoby uprawnione świadczeń z funduszu alimentacyjnego w łącznej kwocie 8.411.67 zł wraz z ustawowymi odsetkami, to w przekonaniu Sądu powyższa sprawa nie traci charakteru sprawy z zakresu pomocy społecznej. Przeciwny pogląd, prezentowany zresztą przez pełnomocnika skarżącego, prowadziłby do dość absurdalnej sytuacji, gdzie w przypadku skarg na decyzje z szeroko rozumianej pomocy społecznej określające (czy to do zwrotu, czy też przyznające) jakiekolwiek należności pieniężne, wnoszonych co do zasady przez osoby znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i rodzinnej należałoby pobierać wpis stosunkowy od skargi. Wreszcie sprawy te w istocie rzeczy straciłyby charakter pomocowy i pomimo wyraźnej woli ustawodawcy nie byłyby wolne od kosztów sądowych. Z tych powodów Sąd na podstawie art. 260 i art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 2 ust. 3 rozporządzenia orzekł jak w sentencji postanowienia. a.bł.