II SA/Łd 79/17

Dnia 16 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2017 roku sprawy ze skargi J. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę. LS Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 127 § 3 i art. 61a § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm.) – w skrócie: "K.p.a." – utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] listopada 2016r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia, na wniosek J. N., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] września 2011r., znak: [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. 340/1, w miejscowości Z. Organ II instancji wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 25 października 2016r. J. N. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] września 2011r., znak: [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. 340/1, w miejscowości Z. Wnioskodawca wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] listopada 2016r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że J. N. nie był właścicielem działki nr ewid. 340/1, ani nie jest obecnie właścicielem którejkolwiek z działek wydzielonych z ww. działki. Działka nr ewid. 305/1, której współwłaścicielem jest wnioskodawca, nie graniczyła z działką nr ewid. 340/1. Nie było powodu, aby wnioskodawcy przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy. Również obecnie nie ma podstaw, aby przyjąć, że przysługuje mu legitymacja do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Powołane przez wnioskodawcę okoliczności dotyczące "uciążliwości" związanych z realizacją na działce nr ewid.: 340/1 zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej świadczą jedynie o interesie faktycznym, a nie prawnym wnioskodawcy, w szczególności dotyczy to okoliczności związanych z realizacją zabudowy (hałas, wzmożony ruch samochodów i ciężkiego sprzętu budowlanego, utrudnienia i nieprzejezdność drogi dojazdowej do drogi powiatowej, emisja spalin, wibracje maszyn). W związku z powyższym, w ocenie Kolegium wnioskodawcy nie można uznać za stronę postępowania, zatem na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. Kolegium było zobligowane do odmowy wszczęcia postępowania. J. N. zaskarżył ww. postanowienie ponosząc, że narusza ono: - art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 6 K.p.a. i art. 7 Konstytucji, poprzez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego bez możliwości zagwarantowania wnioskodawcy udziału w czynnościach procesowych i badanie legitymacji procesowej wnioskodawcy przed wszczęciem postępowania "nieważnościowego", chociaż z twierdzeń strony nie można wyprowadzić wniosku o braku tej legitymacji; - art. 61 a § 1 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy wnioskodawca w obszernej treści uzasadnienia wniosku wykazał swój interes prawny w sprawie wskazując przepisy prawa materialnego (art. 140 i art. 144 k.c., art. 6 ust. 2 i art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym); - art. 8 w zw. z art. 11 i art. 107 § 1 K.p.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu postanowienia do argumentów wnioskodawcy powołanych na okoliczność posiadania przez niego statusu strony postępowania; - art. 6 K.p.a., art. 7 Konstytucji oraz art. 6 Konwencji Europejskiej o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolnościach w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez bezpodstawną odmowę wszczęcia postępowania nadzwyczajnego, którego celem ma być usunięcie z obrotu prawnego decyzji obarczonej kwalifikowaną wadą prawną wynikającą z zaistnienia przesłanek z art. 156 K.p.a.; - art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 61a § 1 K.p.a. poprzez przedwczesne uznanie, że brak jest podstaw do wszczęcia na wniosek skarżącego postępowania nadzwyczajnego dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy; - naruszenie art. 140 i 144 k.c. oraz art. 6 ust. 2 i art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez stwierdzenie, bez wszczęcia i przeprowadzenia postępowania, że immisje materialne i niematerialne których źródłem będzie osiedle mieszkaniowe składające się aż z 24 posesji, zlokalizowane na polu uprawnym o pow. 2,6000 ha, nie będą stanowiły uciążliwości w korzy staniu z zabudowanej budynkiem mieszkalnym nieruchomości, która oddalona jest od planowanej inwestycji zaledwie o 6 m i zakłócających dotychczasowy swobodny sposób wykonywania prawa własności w takiej mierze, że właścicielowi tej nieruchomości nie przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy; - art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez stwierdzenie, bez wszczęcia i przeprowadzenia postępowania, że zlokalizowanie na polu uprawnym o pow. 2,6000 ha, na terenie wiejskim, zespołu 24 budynków o funkcji mieszkalnej wraz z infrastrukturą, drogą wewnętrzną oraz zabudową uzupełniającą oraz o cechach charakterystycznych dla osiedli mieszkaniowych w aglomeracjach miejskich, nie narusza ładu przestrzennego terenu w okolicznościach, kiedy w obszarze analizowanym planowanej inwestycji, na terenie niezabudowanym pośród pól i lasu, znajduje się zaledwie jedna zabudowa o funkcji mieszkalnej, pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu dla nowej zabudowy oraz jeden budynek inwentarski o pow. użytkowej 600 m2. Na tej podstawie J. N. wniósł o uchylenie postanowienia i wszczęcie postępowania w sprawie "unieważnienia" przedmiotowej decyzji. Następnie Kolegium wyjaśniło, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 i nast. K.p.a. wszczynane jest na żądanie strony lub z urzędu. We wstępnej fazie postępowania organ bada jedynie kwestie formalne jak wniesienie żądania przez legitymowany podmiot oraz wskazanie podstawy z art. 156 § 1 K.p.a. Jeżeli organ stwierdzi, iż osoba wnosząca o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest do tego legitymowana odmawia wszczęcia postępowania w sprawie. W ocenie Kolegium wnioskodawca nie posiada przymiotu strony, ponieważ kwestionowana przez niego decyzja nie dotyczy jego interesu prawnego. Krąg stron postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy nie musi być tożsamy z kręgiem stron wyznaczonych w postępowaniu "zwykłym" dotyczącym wydania warunków zabudowy. Stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest przede wszystkim strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanego orzeczenia oraz każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Interes taki mają przede wszystkim właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości bezpośrednio przyległych do terenu inwestycji, a także właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości dalej położonych, jednak tylko pod warunkiem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego na taką nieruchomość. Kolegium podkreśliło, że z akt sprawy wynika, że skarżący nie jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości graniczącej bezpośrednio z nieruchomością objętą przedmiotową decyzją o warunkach zabudowy, a oddziaływanie projektowanej inwestycji ogranicza się jedynie do nieruchomości objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, tj. do działki o nr ewid. sprzed dokonanego podziału: 340/1. W ocenie Kolegium w rozpoznawanej sprawie wnioskodawca niewątpliwie może być zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, które odnosi się do przedmiotowej inwestycji, jednakże tego zainteresowania nie można uznać za interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. J. N. nie posiada legitymacji do wszczęcia postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy, wobec czego Kolegium w dniu 23 listopada 2016r. prawidłowo odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] września 2011r., znak: [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid.: 340/1, w miejscowości Z. Powyższe ustalenia w przedmiocie braku interesu prawnego podmiotu wnoszącego żądanie stwierdzenia nieważności nie budziły wątpliwości i nie wymagały przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie bowiem Kolegium posiadało wystarczający materiał dowodowy pozwalający na dokonanie ustaleń w tej kwestii. Wobec powyższego odmowa wszczęcia postępowania zasadnie została dokonana we wstępnej fazie postępowania, a nie na jego dalszym etapie. Zdaniem Kolegium za niezasadne należało również uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 1 K.p.a., art. 7 Konstytucji oraz art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 4 listopada 1950r. Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a motywy podjęcia takiego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący zostały zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Kolegium nie dopatrzyło się również podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji z urzędu. Kolegium stwierdziło, że skoro istota niniejszej sprawy sprowadza się do ustalenia, czy skarżącemu przysługuje status strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy to wszelkie zarzuty nie odnoszące się do kwestii posiadania przez skarżącego przymiotu strony nie mogły być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę do sądu administracyjnego złożył J. N., zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 61a § 1; art. 28; art. 10 § 1; art. 7; art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwych postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2016r., bez zbadania przymiotu strony skarżącego w postępowaniu nadzwyczajnym w oparciu o stan rzeczywisty, a nie fikcyjny sprawy i odmowę jego wszczęcia z przyczyn podmiotowych, podczas kiedy nie istnieją oczywiste przesłanki braku legitymacji procesowej skarżącego; 2. art. 61a § 1 w zw. z art. 28 K.p.a., poprzez błędne zastosowanie tego pierwszego w okolicznościach niniejszej sprawy; 3. art. 28 K.p.a. w związku z art. 140 Kodeksu cywilnego i art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony postępowania, podczas kiedy jako właściciel nieruchomości położonej w strefie oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego, skarżący ma interes prawny do uczestniczenia w postępowaniu, w wyniku którego zapada decyzja kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości poprzez określenie sposobu jej zagospodarowania; 4. art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 11 i art. 8 K.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia postanowień w sposób niepełny, bez wyjaśnienia okoliczności którymi kierował się organ przy wydawaniu rozstrzygnięć oraz całkowite zignorowanie i pominięcie milczeniem wszystkich argumentów skarżącego oraz okoliczności, że w przedmiotowej sprawie doszło do nieuprawnionej zmiany przeznaczenia gruntu rolnego o wysokiej przydatności produkcyjnej, w teren budowy osiedla mieszkaniowego o wyraźnie miejskim charakterze; 5. art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnych ustaleń faktycznych, które powinny być podstawą prawidłowej oceny materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do przedwczesnego zakończenia sprawy; 6. art. 10 § 1 K.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, bez możliwości zagwarantowania wnioskodawcy udziału w czynnościach procesowych i badanie legitymacji procesowej wnioskodawcy przed wszczęciem postępowania, chociaż z twierdzeń strony nie można wyprowadzić wniosku, o braku tej legitymacji; 7. art. 6 i 7 K.p.a., art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji Europejskiej o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950r., poprzez bezpodstawną odmowę wszczęcia postępowania nadzwyczajnego na wniosek strony a także z urzędu, w sytuacji oczywistej wady prawnej kwestionowanych decyzji, bez cienia wątpliwości wykazanych przez skarżącego we wniosku o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego; 8. art. 7 i 77 § 1, w związku z art. 61a § 1 K.p.a., poprzez przedwczesne uznanie, że brak jest podstaw do wszczęcia na wiosek skarżącego postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie w całości skarżonych postanowień i zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. do wszczęcia na jego wniosek postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący wniósł także o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 2 K.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Do postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji stosuje się ogólne zasady postępowania administracyjnego dotyczącego wszczęcia postępowania, w tym przepis art. 61a § 1 K.p.a., zgodnie z którym gdy żądanie wszczęcia postępowania zostaje wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Odmowa wszczęcia postępowania nieważnościowego następuje na podstawie art. 61a K.p.a. w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Postanowienie to jest wydawane, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub gdy z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Powyższe oznacza, że złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności obliguje organ administracji do ustalenia w pierwszej kolejności, czy pod względem formalnoprawnym (m.in. podmiotowym) taki wniosek kwalifikuje się do merytorycznego rozpoznania. Konsekwentnie, w przypadku, gdy organ dostrzeże brak legitymacji do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji przez konkretny podmiot, niemający w postępowaniu statusu strony w rozumieniu art. 157 § 2 K.p.a., jest on zobowiązany do odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. (por. wyroki WSA w Warszawie z 20 listopada 2013r., sygn. akt VII SA/Wa 1630/13 oraz WSA w Łodzi z dnia 26 października 2012r., sygn. akt II SA/Łd 844/12 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż skarżący nie brał udziału w postępowaniu zwyczajnym zakończonym decyzją Wójta Gminy Z. z dnia [...] września 2011r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. 340/1, w miejscowości Z. Oznacza to, że podstawową kwestią podlegającą wyjaśnieniu jest okoliczność, czy skarżący mógł skutecznie złożyć wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, czy ma on interes prawny w tym postępowaniu nadzwyczajnym. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika bowiem, że stroną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności jest nie tylko podmiot, który brał udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji, ale również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku będą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności tego aktu. Legitymację do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma zatem także podmiot, który twierdzi, że decyzja ta dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 K.p.a., albo którego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji. O legitymacji do żądania stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej decyduje więc istnienie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy, w rozumieniu art. 28 K.p.a. (por. wyroki: NSA z dnia 5 lipca 2012r., sygn. akt II OSK 675/11; NSA z dnia 27 marca 2012r., sygn. akt II OSK 50/11; NSA z dnia 28 lipca 2010r., sygn. akt I OSK 1345/09; WSA w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2012r., II SA/Gl 917/11; WSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 2012r., sygn. akt I SA/Wa 955/11; WSA w Łodzi z dnia 16 grudnia 2010r., sygn. akt II SA/Łd 991/10 – wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W rozpoznawanej sprawie Kolegium obligowane było zatem do oceny interesu prawnego skarżącego dla ustalenia jego legitymacji, uprawniającej do ubiegania się o wszczęcie postępowania nieważnościowego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Przypomnieć należy, iż musi to być interes o charakterze bezpośrednim, zindywidualizowanym (osobistym), skonkretyzowanym i realnym. Innymi słowy interes ten musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa materialnego oraz odnosić się wprost do podmiotu żądającego wszczęcia postępowania i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. W świetle zaś poczynionych ustaleń, dotyczących miejsca położenia nieruchomości, której właścicielem pozostaje skarżący organ uznał, że nie przysługuje mu przymiot strony w kontrolowanym postępowaniu, bowiem należąca doń nieruchomość nie graniczy z terenem inwestycji, zaś charakter planowanego zamierzenia nie wiąże się z jego oddziaływaniem na tę nieruchomość. Stanowisko to uznać należy za prawidłowe, choć podkreślić należy, że sama okoliczność, że nieruchomość skarżącego nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji nie stanowi jeszcze wystarczającej przesłanki rozstrzygającej o posiadaniu przezeń interesu prawnego, legitymującego go do występowania w charakterze sony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. O interesie prawnym przesądza bowiem zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości, niezależnie od bezpośredniego graniczenia z terenem inwestycji. (por. np. wyrok NSA z dnia 17 września 2014r., sygn. akt II OSK 1261/13 oraz wyroki: WSA w Olsztynie z dnia 3 czerwca 2014r., sygn. akt II SA/Ol 380/14 i WSA w Kielcach z dnia 27 lutego 2013r., sygn. akt II SA/Ke 51/13 - wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie chodzi przy tym o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz o możliwość spowodowania takiego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamiarem realizacji inwestycji. Kwestia natomiast ustalenia ewentualnego rzeczywistego oddziaływania, stanowi element postępowania wyjaśniającego, prowadzonego w ramach toczącego się postępowania. (por. wyroki NSA z dnia 9 października 2007r., sygn. akt II OSK 3121/06 i z dnia 7.kwietnia 2010r., sygn. akt II OSK 1342/09 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jak wynika z akt sprawy działka, będąca przedmiotem inwestycji, oddalona jest od nieruchomości skarżącego o prawie 200 metrów. Tak znaczna odległość wyklucza w zasadzie możliwość powoływania się na naruszenie interesu prawnego, bowiem nie można przyjąć, że sporna inwestycja może oddziaływać na nieruchomość skarżącego w jakimkolwiek stopniu. Nie sposób się również doszukać jakie uciążliwości wiązać się będą dla skarżącego z budową sześciu budynków mieszkalnych. Natomiast ogólnikowe powoływanie się na naruszenie prawa własności (art. 140 Kodeksu cywilnego w zw. art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) bez konkretyzacji, na czym to naruszenie ma polegać jest niewystarczające, aby skutecznie żądać wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji. Samo podniesienie zarzutu, że inwestycja będzie w niekorzystnie oddziaływała na nieruchomość skarżącego lub powodowała bliżej nieokreślone uciążliwości nie jest wystarczające do przyznania skarżącemu statusu strony. Taka argumentacja świadczy bowiem wyłącznie o subiektywnym przekonaniu strony, niepopartym żadnymi konkretami, o naruszeniu przysługującego jej prawa własności. Jak słusznie zauważyło Kolegium, argumenty podnoszone przez skarżącego mogą jedynie świadczyć o naruszeniu interesu faktycznego skarżącego, ale nie interesu prawnego, który powinien być indywidualny, konkretny, bezpośredni i realny. Zgodzić się zatem należy z orzekającym w sprawie organem administracji publicznej, że należało odmówić wszczęcia postępowania w oparciu o art. 61a § 1 K.p.a.w związku z nieistnieniem przepisu prawa materialnego, z którego skarżący mógłby wywieźć interes prawny, legitymujący go do ubiegania się o wszczęcie postępowania nieważnościowego, Na marginesie wskazać należy art. 63 ust. 2 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. W ocenie sądu organ administracji nie naruszył wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania. Wbrew twierdzeniom skarżącego, postępowanie było przeprowadzone zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 i art. 80 K.p.a. Materiał dowodowy, zgromadzony w sprawie był wystarczający do uznania, że skarżącemu nie przysługiwał interes prawny, o którym mowa w art. 28 K.p.a., z którego mógłby wywieść prawo do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności spornej decyzji o warunkach zabudowy. Kolegium prawidłowo odmówiło zatem wszczęcia postępowania w oparciu o art. 61a § 1 K.p.a., a motywy rozstrzygnięcia zostały wyjaśnione w uzasadnieniu do postanowienia, zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. Nadto wskazać należy, że sprawa żądania skarżącego o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności kontestowanej decyzji o warunkach zabudowy była, zgodnie z art. 15 K.p.a., dwukrotnie rozpatrywana przez organ administracji publicznej. Na ostateczne postanowienie w tym przedmiocie przysługiwało skarżącemu prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i skarżący z tego prawa skorzystał. Niezrozumiałe jest zatem powoływanie się przez skarżącego na zarzut naruszenia art. 6 Konwencji Europejskiej o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950r. (Dz.U z1993r., Nr 61, poz. 284), skoro prawo skarżącego do rzetelnego procesu sądowego nie zostało niczym ograniczone. Podzielić również należy stanowisko, że wobec braku legitymacji do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy organ nie był uprawniony do merytorycznego badania prawidłowości kontestowanej decyzji. Zarzuty naruszenia prawa materialnego, a nieodnoszące się przy tym do naruszenia interesu prawnego skarżącego, nie mogły być także brane pod uwagę przez sąd. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skarżącego, odnoszące się do jego żądania wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie przez organ z urzędu. O tym, czy postępowanie należy wszcząć z urzędu decyduje bowiem sam organ administracji. Na marginesie trzeba jednak stwierdzić, iż nawet w sytuacji, gdyby organ wszczął postępowanie z urzędu w niniejszej sprawie, to i tak skarżący nie brał by w nim udziału z przedstawionych wyżej powodów co oznaczałoby, że nie mógłby skutecznie dokonywać jakichkolwiek czynności procesowych w takim postępowaniu. Z uwagi zatem na brak przesłanek uzasadniających uwzględnienie skargi sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.. Dz.U.2016, poz.718). ds