II SA/Łd 794/25

Dnia 7 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek–Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Tomasz Stańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2026 roku sprawy ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2025 roku nr SKO.4114.128.2025 w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane i zwrotu świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. AA Zaskarżoną decyzją z 19 sierpnia 2025 r. znak: SKO.4114.128.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi o rozpatrzeniu odwołania G. W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", art. 1 ust. 1, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 570), art. 30 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 323 ze. zm.), powoływanej dalej jako: "u.ś.r." oraz art. 63 ust. 6, ust. 11 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1429 ze. zm.), powoływanej dalej jako: "u.ś.w." utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 18 lipca 2025 r. znak: SOCVI.554.768MA.2025.118559.ŚR o uznaniu za nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad M. W. za okres od 23 lutego 2024 r. do 29 lutego 2024 r. w wysokości 721,20 zł, za okres od 1 marca 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. w wysokości 2 988,00 zł miesięcznie oraz za okres od 1 stycznia 2025 r. do 30 kwietnia 2025 r. w wysokości 3 287,00 zł miesięcznie (ust. 1) oraz zwrocie nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad M. W. za okres od 23 lutego 2024 r. do 30 kwietnia 2025 r. w wysokości 43 749,20 zł (ust. 2). Z akt sprawy wynika, że 25 kwietnia 2019 r. skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad M. W.. Decyzją Prezydenta Miasta Łodzi znak: SOC.II.8181/022328/19/118559/000002/19 z 13 maja 2019 r. odmówiono prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad M. W. w okresie od 1 kwietnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją znak: SKO.4114.53.2019 z 26 czerwca 2019 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości oraz przyznało skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad M. W. w wysokości 1 583,00 zł miesięcznie od 1 maja 2019 r. na czas nieokreślony. Decyzja ta zmieniana była wraz z waloryzacją kwoty świadczenia pielęgnacyjnego. Na podstawie informacji pozyskanych 6 maja 2025 r. z platformy elektronicznej ZUS ustalono, że od 23 lutego 2024 r. M. W. ma przyznane przez ZUS świadczenie wspierające. W związku z powyższym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad M. W. nie przysługuje skarżącej w okresie od 23 lutego 2024 r. do 30 kwietnia 2025 r. Decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z 6 maja 2025 r. znak: SOCH.5111.090855.2019.118559.000001.2025 zmieniono poprzednie rozstrzygnięcie w ten sposób, że odmówiono skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad M. W. od 23 lutego 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją znak: SK0.4114.88.2025 z 1 lipca 2025 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie uchyliło od 1 lipca 2025 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad M. W. podkreślając przy tym, że organ słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji, że w związku z ustaleniem M. W. prawa do świadczenia wspierającego, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje skarżącej w okresie od 23 lutego 2024 r. Przywołaną na wstępie decyzją organ I instancji stwierdził, że skarżąca nienależnie pobrała świadczenie pielęgnacyjne za okres od 23 lutego 2024 r. do 30 kwietnia 2025 r. i jest zobowiązana do jego zwrotu. O przypadkach, w których nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, jak również o obowiązku niezwłocznego poinformowania tutejszego organu o wszelkich zmianach mających wpływ na prawo do świadczeń była Pani pouczona we wnioskach o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oraz w decyzji przyznającej świadczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpoznaniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ, po przywołaniu treści art. 63 ust. 1, ust. 6, ust. 9, ust. 11 u.ś.w., art. 30 ust. 1 u.ś.r. wskazał, że w związku z ustaleniem M. W. prawa do świadczenia wspierającego, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługiwały skarżącej w okresie od 23 lutego 2024 r., a zatem jako nienależnie pobrane podlegają zwrotowi. Świadczenie wspierające oraz świadczenie pielęgnacyjne wykluczają się wzajemnie. Celem u.ś.w. było zastąpienie świadczenia pielęgnacyjnego (w przypadku osób pełnoletnich) przez świadczenie wspierające. Jeśli osoba z niepełnosprawnością zaczyna pobierać świadczenie wspierające, jej opiekun traci prawo do otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego za ten sam okres, co oznacza to, że przyznanie świadczenia wspierającego osobie wymagającej opieki automatycznie powoduje utratę prawa opiekuna do dotychczasowego wsparcia finansowego w formie świadczenia pielęgnacyjnego. Ponadto poza przesłanką jednoczesnego pobierania dwóch świadczeń (pielęgnacyjnego i wspierającego) art. 63 ust. 11 u.ś.w. nie wymaga spełnienia innych warunków dla uznania, że świadczenie pielęgnacyjne zostało nienależnie pobrane. Okoliczność, że w okresie od 23 lutego 2024 r. do 30 kwietnia 2025 r. skarżąca nie była świadoma tego, że świadczenie pielęgnacyjne jej się nie należy, nie ma wpływu na uznanie świadczenia pielęgnacyjnego za nienależnie pobrane, gdyż znaczenie dla uznania świadczenia pielęgnacyjnego za nienależnie pobrane ma bowiem wyłącznie wskazany wyżej fakt jednoczesnego pobierania obu świadczeń. Odnosząc się do treści odwołania w zakresie jej braku świadomości o utracie prawa do pobierania świadczenia w związku z brakiem uprzedniego pouczenia organu w powyższym zakresie, organ wyjaśnił, że z akt sprawy nie wynika co prawda, aby organ wystosował do skarżącej informację o której mowa w art. 63 ust. 16 u.ś.w., jednakże okoliczność ta nie miała wpływu na końcowe rozstrzygnięcie sprawy, gdyż art. 63 ust. 11 u.ś.w. jest przepisem odrębnym od art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. Jednocześnie organ wskazał, że skarżąca może zwrócić się do organu z wnioskiem o zastosowanie ulgi w spłacie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi G. W., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zaskarżyła w całości decyzję organu II instancji zarzucając jej naruszenie: 1. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a poprzez zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego a w szczególności braku ustalenia: a. kiedy został złożony wniosek o przyznanie świadczenia wspierającego oraz kiedy mężowi skarżącej doręczono decyzję o przyznaniu prawa do świadczenia wspierającego; b. daty złożenia przez skarżącą wniosku o emeryturę i tym samym rezygnacji ze świadczenia pielęgnacyjnego, a więc od kiedy skarżąca posiadała wiedzę o utracie swojego uprawnienia do pobierania zasiłku pielęgnacyjnego; 2. art. 30 ust. 1 i ust. 2 u.ś.r. w zw. z art. 63 ust. 11 u.ś.w poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że a. nienależnie pobranym świadczeniem jest świadczenie, co do którego przesłanki mające czynić go nienależnym mają nastąpić w przyszłości i nie są możliwe do przewidzenia dla osoby pobierającej świadczenie w dacie jego pobierania; b. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad M. W. za okres od 23 lutego 2024 r. do 30 kwietnia 2025 r. jest świadczeniem nienależnie pobranym oraz zobowiązanie skarżącej do zwrotu uzyskanych świadczeń w wysokości 43 749,20 zł. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie od na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wyjaśniła, że mąż skarżącej od 28 roku życia jest osobą niepełnosprawną, całkowicie uzależnioną od pomocy osób trzecich. 9 lipca 1989 r. podczas zanurzenia się w rzece doznał szoku termicznego i zaczął się topić. Na skutek wypadku doznał uszkodzenia kręgu C5 i C6 z uszkodzeniem rdzenia. U męża skarżącej wystąpiło porażenie 4 kończyn ze zniesieniem czucia i zatrzymaniem moczu. Porażenie obejmuje całe ciało od szyi w dół. Mąż skarżącej jest tetraplegikiem, tj. paraliż ciała jest czterokończynowy i ma możliwość poruszania jedynie głową i w sposób nieznaczny jedną ręką. Drugą natomiast ma całkowicie niesprawną. Jest niewydolny w każdym aspekcie codziennego funkcjonowania. Od 36 lat opiekę nad nim całodobowo sprawuje żona G. W.. Skarżącej od 1 maja 2019 r. przyznano prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad mężem. Świadczenie na przestrzeni lat było kilkukrotnie waloryzowane i w spornym okresie wynosiło odpowiednio - w roku 2024 – 2 988,00 zł. miesięcznie a w roku 2025 – 3 287,00 zł. miesięcznie. Decyzją z 31 marca 2025 r. przyznano mężowi skarżącej świadczenie wspierające za okres od 23 lutego 2024 r. Decyzję doręczono w kwietniu 2025 r. i to był ostatni miesiąc za który skarżąca pobrała świadczenie pielęgnacyjne. W maju skarżąca zawnioskowała o emeryturę i jednocześnie zrezygnowała ze świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżąca wskazała, że nie było takiego czasu w którym ona i jej mąż równocześnie pobierali przysługujące im świadczenia. Co więcej skarżąca wyprzedzając niejako organ, sama złożyła wniosek o emeryturę rezygnując ze świadczenia pielęgnacyjnego niezwłocznie po otrzymaniu decyzji o przyznaniu świadczenia wspierającego jej mężowi. Od maja 2025 r. skarżąca ma przyznaną emeryturę. W ocenie skarżącej interpretacji świadczenia nienależnie pobranego z art. 63 ust. 11 u.ś.w. nie można interpretować w oderwaniu od wypracowanej na przestrzeni lat wykładni na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. W sytuacji uznania, że samo złożenie wniosku determinuje konieczność zrezygnowania z pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, organy administracji w istocie działałyby z naruszeniem interesu strony, która opiekuje się osobą uprawnioną, jest pozbawiona możliwości pobierania innego świadczenia (np. emerytury) i do czasu wydania decyzji przez organ, nie ma pewności czy w rzeczywistości wnioskowane świadczenie zostanie przyznane. Takie kształtowanie odpowiedzialności strony, stanowiłoby w istocie naruszenie jej praw oraz interesów. Skarżąca dopiero po uzyskania wiedzy o wydaniu decyzji ustalającej prawo do świadczenia wspierającego miała realną możliwość reakcji w zakresie zrezygnowania ze świadczenia pielęgnacyjnego. Do tego czasu nie sposób uznać, że miała świadomość, że pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego w okresie oczekiwania na decyzję o przyznaniu świadczenia wspierającego zostanie potraktowane jako nienależnie pobrane świadczenie. Skarżąca dodała, że opiekunowie niepełnosprawnych członków rodziny i całe ich rodziny są osobami w bardzo trudnej sytuacji życiowej i finansowej. Osoby te w okresie oczekiwania na wydanie decyzji ustalającej prawo do świadczenia wspierającego, a są to okresy przekraczające rok kalendarzowy, nie mogły sobie pozwolić na rezygnacje ze świadczenia pielęgnacyjnego, bądź czynić oszczędności z innych źródeł na wypadek uzyskania przez podopiecznego świadczenia wspierającego. Samo przyznanie świadczenia jest okolicznością niepewną zarówno co do ustalenia samego prawa jak i również wysokości świadczenia. Środki ze świadczenia pielęgnacyjnego przeznaczane są na bieżące koszty utrzymania rodziny i sprawowania opieki. W tych okolicznościach żądanie zwrotu świadczenia za przeszłe okresy uderza w godność opiekunów oraz jest rażąco sprzeczne z elementarnym poczuciem sprawiedliwości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143) - powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2025 r. znak: SKO.4114.128.2025 utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia 18 lipca 2025 r. w przedmiocie uznania i zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 23 lutego 2024 r. do 30 kwietnia 2025 r. Biorąc pod uwagę wyżej zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny uchylenia decyzji Sąd stwierdził, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w powołanych wyżej przepisach. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 323 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "u.ś.r." oraz ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429) – powoływanej dalej jako: "u.ś.w." W pierwszej kolejności należy wskazać, że z dniem 1 stycznia 2024 r. weszły w życie przepisy ustawy o świadczeniu wspierającym, która zmieniła zasady przyznawania wsparcia opiekunom osób niepełnosprawnych. Od 1 stycznia 2024 r. świadczenie pielęgnacyjne jest przyznawane wyłącznie opiekunom osób niepełnosprawnych do ukończenia 18 roku życia. Natomiast dla niepełnosprawnych osób pełnoletnich przewidziane jest obecnie świadczenie wspierające, które jest świadczeniem udzielanym na wniosek osoby, o której mowa w art. 3 ust. 2 lub osoby upoważnionej do jej reprezentowania. Wniosek składa się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, ale nie wcześniej niż w miesiącu, w którym decyzja ustalająca poziom potrzeby wsparcia stała się ostateczna (art. 9 ust. 1-3 u.ś.w.). Stosownie do art. 63 ust. 1 i 2 u.ś.w. w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym (u.ś.r.), do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Osoby, którym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, albo od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym (u.ś.r.), zachowują, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego nie dłużej jednak niż do końca okresu, na który prawo zostało przyznane, z uwzględnieniem ust. 3 i 4. Świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym (u.ś.r.), albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, nie przysługują jeżeli osoba wymagająca opieki ma przyznane prawo do świadczenia wspierającego (art.63 ust. 6 u.ś.w.). Wypłata świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, podlega wstrzymaniu, jeżeli osoba wymagająca opieki lub osoba uprawniona do jej reprezentowania złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego (ust. 9). Należy podkreślić, że zgodnie z art. 61 ust. 11 u.ś.w. za nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, uważa się świadczenie lub zasiłek wypłacone za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że opiekun osoby niepełnosprawnej traci prawo do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego z chwilą, gdy osoba z niepełnosprawnością nabywa prawo do świadczenia wspierającego. Należy zaznaczyć, że wypłata opiekunowi osoby z niepełnosprawnością świadczenia pielęgnacyjnego powinna zostać wstrzymana z chwilą złożenia przez osobę z niepełnosprawnością wniosku o przyznanie świadczenia wspierającego. Taki wniosek może zostać złożony do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dopiero po wydaniu przez wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności ostatecznej decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. W kontrolowanej sprawie Sąd, kierując się powyższymi względami, podziela stanowisko organów w kwestii uznania i zobowiązania do zwrotu przez skarżącą nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 23 lutego 2024 r. do 30 kwietnia 2025 r. Stanowisko to wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wskazanych powyżej przepisów prawa. Należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, że organ I instancji samodzielnie pozyskał informację 6 maja 2025 r. z platformy elektronicznej ZUS. Organy ustaliły, że od 23 lutego 2024 r. M. W. ma przyznane przez ZUS świadczenie wspierające. W tym miejscu należy zauważyć, że skarżąca była pouczona o konieczności informowania organu o każdorazowej zmianie sytuacji materialnej i osobistej w każdej decyzji zmieniającej wysokość świadczenie pielęgnacyjnego. Tego samego dnia decyzją z 6 maja 2025 r. znak: SOCVI.5111.090855.2019.118559.000001.2025 Prezydenta Miasta Łodzi zmienił rozstrzygnięcie dotyczące świadczenia pielęgnacyjnego w ten sposób, że odmówiono skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad M. W. od 23 lutego 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją znak: SKO.4114.88.2025 z 1 lipca 2025 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie uchyliło od 1 lipca 2025 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad M. W. podkreślając przy tym, że organ słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji, że w związku z ustaleniem M. W. prawa do świadczenia wspierającego, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje skarżącej w okresie od 23 lutego 2024 r. Wychodząc z powyższych ustaleń Sąd podziela w tej sprawie stanowisko Kolegium, że znaczenie dla uznania świadczenia pielęgnacyjnego za nienależnie pobrane ma wyłącznie wskazany fakt pobierania obu świadczeń za ten sam okres, natomiast pozostaje bez znaczenia, że oba te świadczenia nie były wypłacane jednocześnie. Wraz z przyznaniem świadczenia wspierającego mężowi, skarżąca przestała spełniać przesłanki do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego i świadczenie pielęgnacyjne wypłacone za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające jest nienależnie pobranym świadczeniem pielęgnacyjnym. Ponadto organ odwoławczy zasadnie wskazał, że ustawodawca nie przewidział uznaniowości w powyższym zakresie i możliwości odstąpienia zarówno od żądania zwrotu wypłaconej kwoty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym wskazuje się, że art. 63 ust. 11 u.ś.w. jest to odrębny i niezależny od regulacji ustawy o świadczeniach rodzinnych (art. 30 ust. 2 u.ś.r.) przepis szczególny, co oznacza, że poza przesłanką jednoczesnego pobierania dwóch świadczeń (pielęgnacyjnego i wspierającego) nie wymaga spełnienia innych warunków dla uznania, że świadczenie pielęgnacyjne zostało nienależnie pobrane (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 października 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 690/25, LEX nr 3952786 i wskazane w nim orzecznictwo). Biorąc pod uwagę to zapatrywanie Sąd w składzie niniejszym nie podzielił stanowiska WSA w Łodzi wyrażonego w wyroku z dnia 29 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 779/24, wskazanego w skardze. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, Kolegium czyniąc za podstawę swego działania art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., prawidłowo utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organy administracji obu instancji wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto wypełniły obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji odpowiada wymogom art.107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska skarżącej. W sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Z powyższych względów, Sąd, nie podzielając zarzutów skarżącej, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. ds