II SA/Łd 796/07

Dnia 5 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2008 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie środowiskowego uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]); 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta P., po rozpatrzeniu wniosku A Sp. z o.o. w W., ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji polegającej na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr 239/451 "K.", przewidzianej do realizacji w P., przy ul. A/róg B. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 4b, art. 46a ust. 1 i ust. 7 pkt 4, art. 48 ust. 2 pkt 1 i 1a, art. 56 ust.1, ust. 2, ust. 3, ust. 4 pkt 1, ust. 7 i ust. 8 oraz art. 57 ust. 1, art. 378 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902, ze. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że decyzja została wydana po uzyskaniu niezbędnych uzgodnień. Ponadto inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożyła B Sp. z o.o. w Ł., wskazując na naruszenie: - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia w zakresie stwierdzenia, że planowana inwestycja nie koliduje z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, - art. 6, 7, 8, 9 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, określonych w tych przepisach, - art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie udziału w każdym stadium postępowania, strona nie została powiadomiona o wszczęciu postępowania i nie zapewniono jej udziału w każdym stadium tego postępowania. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jednocześnie w uzasadnieniu odwołująca się wskazała, że wydając decyzję, organ I instancji nie wyjaśnił, na jakiej podstawie przyjął, że planowana inwestycja nie koliduje z uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto oparł się wyłącznie na oświadczeniu strony, że dla planowanego przedsięwzięcia nie jest wymagane pozwolenie na budowę, a wyłącznie zgłoszenie. Spółka wskazała przy tym na ograniczenia w inwestowaniu w sąsiedztwie stacji bazowej, polegające na możliwości rozbudowy budynków mieszkalnych tylko do określonej wysokości i wskazała, że w przypadku budowy nowych domów liczyć się trzeba będzie z koniecznością ograniczenia ich wysokości. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, przywołując treść art. 46a ust. 1 i art. 56 ust. 1 oraz art. 46a ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska, wskazał, że przedmiotem decyzji, w rozpoznawanej sprawie, jest rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga przebudowa sieci elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych, tj. robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Stwierdzenie jednakże faktu, że w przypadku planowanego przedsięwzięcia, jego realizacja powinna być poprzedzona stosownym zgłoszeniem, pozostaje bez wpływu na konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co wynika wprost z treści art. 46 ust. 4a ustawy Prawo ochrony środowiska. Organ odwoławczy stwierdził przy tym, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż na terenie objętym wnioskiem inwestora obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta P. w granicach administracyjnych Gminy Miejskiej P. (uchwala Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] - Dz. Urz. Woj. [...]. Nr 330, poz. 2552 z dnia 27.09.2006 r.), zgodnie z którym, teren przy ul. A/róg ul. B położony jest w jednostce przestrzennej: C9.1.P-U, dla której w § 24 tego planu ustala się: 1) przeznaczenie terenów: a) zakłady przemysłowe, w tym związane z utylizacją odpadów, magazyny, składy (w tym gromadzenie odpadów przewidzianych do unieszkodliwiania i odzysku), usługi (z wykluczeniem oświaty, zdrowia), jako podstawowe przeznaczenie terenu, b) obiekty administracyjne, socjalne, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu, c) mieszkalnictwo związane z dozorem funkcji wymienionych w pkt. 1 a, b, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu, d) urządzenia obsługi komunikacji samochodowej (w tym stacje paliw), jako dopuszczalne przeznaczenie terenu, e) urządzenia obsługi technicznej (w tym telekomunikacyjne urządzenia nadawcze), instalacje odzysku i unieszkodliwiania odpadów; Z uwagi na charakter planowanej inwestycji, zdaniem organu odwoławczego, podkreślenia wymaga, że planowana stacja bazowa telefonii komórkowej: - należy bezsprzecznie do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wynika to wprost z treści § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r., Nr 257, poz. 2573, ze. zm.); - stanowi urządzenie telekomunikacyjne, o którym mowa w art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, jest więc elementem infrastruktury technicznej (telekomunikacyjnej). Jednocześnie organ ten podkreślił, że plan zagospodarowania przestrzennego Miasta P. (obok ustaleń dla poszczególnych jednostek planistycznych) zawiera też ustalenia ogólne, tj. dotyczące całego obszaru objętego Uchwałą, które nie mogą być pomijane przy dokonywaniu wykładni planu. Wskazał przy tym, iż mający zastosowanie w sprawie § 10 planu zagospodarowania przestrzennego zawiera ustalenia dotyczące zasad budowy systemów infrastruktury technicznej i obsługi technicznej. W pkt 7 tego przepisu zawarte zostały ustalenia w zakresie telekomunikacji: - zaopatrzenie w łącza telefoniczne z istniejącej i projektowanej sieci w liniach rozgraniczających dróg (ulic) na warunkach określonych przez zarządcę drogi, - możliwość przebiegu linii telefonicznych poza liniami rozgraniczającymi ulic pod warunkiem uzyskania zgody właściciela na zapewnienie dostępu w celach eksploatacyjnych, - obsługę abonentów telefonicznych za pośrednictwem indywidualnych przyłączy na warunkach określonych przez odpowiedniego operatora telekomunikacyjnego. Zacytowany § 10 pkt 7 planu, zdaniem organu odwoławczego, stanowi uszczegółowienie pojęcia "infrastruktura techniczna" w zakresie infrastruktury telekomunikacyjnej poprzez sprecyzowanie, że zasady jej budowy odnoszą się wyłącznie do telefonicznej sieci kablowej. Nie kwestionując przy tym faktu, że w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowej występuje infrastruktura techniczna, organ ten wskazał, że jej budowa na terenie objętym planem, została przez ustalenia tego planu wyłączona. W zakresie telekomunikacji na tym obszarze dopuszcza się bowiem wyłącznie kablową sieć telefoniczną. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie organu odwoławczego, nie budzi jednak wątpliwości fakt, że planowane zamierzenie polega w istocie na przebudowie istniejącej stacji bazowej. Słusznym jest ponadto wskazanie, że do 11 lipca 2003 r. przebudowa wchodziła w skład definicji pojęcia "budowa". Ustawodawca uznał jednak, że w przypadku przebudowy nie mamy do czynienia z powstaniem nowej substancji budowlanej, a ze zmianą już istniejącej i to w taki sposób, że nie zmieniają się jej rozmiary. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że definicja pojęcia "przebudowa" została wprowadzona do słowniczka ustawowego (pkt 7a) po kolejnej nowelizacji Prawa budowlanego (ustawą z dnia 28 lipca 2005 r.). W świetle tej definicji, przebudową jest wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, szerokość bądź liczba kondygnacji. W ocenie organu oznacza to zatem, iż w przypadku stwierdzenia, że planowane zamierzenie stanowi przebudowę obiektu budowlanego, ograniczenia wynikające z § 10 pkt 7 planu nie mają w przedmiotowej sprawie zastosowania. Wychodząc z powyższych przesłanek, organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia organu I instancji co do zgodności z przedsięwzięcia z planem zagospodarowania przestrzennego są prawidłowe. Jednocześnie organ odwoławczy zgodził się ze stroną, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tym zakresie jest lakoniczne, jednakże stwierdzenie tego faktu, wobec prawidłowo podjętego rozstrzygnięcia nie uzasadnia, jego zdaniem, uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponadto odnosząc się zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu organ odwoławczy stwierdził, że art. 10 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W przedmiotowej sprawie organ I instancji, dopełnił wszystkich obowiązków, określonych zarówno w kodeksie postępowania administracyjnego, jak również w przepisach ustawy Prawo ochrony środowiska, związanych z zapewnieniem stronom czynnego udziału w postępowaniu, gdyż: 1. pismem z dnia 2 czerwca 2006 r. nr IMOS.7600/DŚ8/335/06 zawiadomił o wszczęciu postępowania oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Zawiadomienie zostało skierowane do wszystkich stron postępowania, w tym do C S.A., poprzednika prawnego odwołującej się, 2. działając na podstawie art. 3 pkt 19, art. 31 ust. 1 pkt 1 oraz art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska podał do publicznej wiadomości informacje o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku A, 3. wszystkie strony były informowane na piśmie (pisma z dnia 02.06.2006 r.) o wystąpieniach organu I instancji kierowanych do organów właściwych w sprawie uzgodnienia inwestycji, tj. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, Wojewody [...]; następnie postanowienia tych organów zostały stronom doręczone, 4. pismem z dnia 7 lutego 2007r. nr IMOS.7600/DŚ8/285/07 Prezydent Miasta P., działając na podstawie art. 10 k.p.a., zawiadomił strony, że zgromadzony materiał dowodowy daje podstawę do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie i poinformował o możliwości zapoznania się z tym materiałem i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, 5. po upływie terminu wskazanego w wyżej wskazanym piśmie organ I instancji wydał w dniu [...] decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...], 6. działając na podstawie art. 3 pkt 19, art. 31 ust. 1 pkt 1 oraz art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska podał do publicznej wiadomości informacje o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej A nr [...] "K." na działkach nr ewid. 166/5, 166/7, 166/9, 166/10 w obrębie P-9 w P, przy ul. A/ róg B. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że do dnia 3 stycznia 2007 r. postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się z udziałem C S.A. - poprzednika prawnego odwołującej się. Dopiero po uzyskaniu przez organ I instancji informacji o zmianie użytkownika wieczystego nieruchomości położonej w P. przy ul. A (pismo z dnia 2 stycznia 2007 r. L.dz. 14/z/07), korespondencja kierowana była do B Sp. z o.o. Dotyczy to także pisma z dnia 7 lutego 2007 r. nr IMOS.7600/DŚ8/285/07. W ocenie organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie wystąpiły zmiany podmiotowe w toku postępowania administracyjnego, które były skutkiem zmian w sytuacji prawnej strony, a w szczególności związanych z przejściem w jego toku praw i obowiązków strony na inne osoby. W postępowaniu dotyczącym praw zbywalnych w razie zbycia prawa w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni (następstwo proceduralne). Przekształcenia podmiotowe mające miejsce w trakcie postępowania nakładają na organ obowiązek zawiadomienia nowej strony o toczącym się postępowaniu, a to w celu zapewnienia jej czynnego w nim udziału. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji niezwłocznie po uzyskaniu informacji o zbyciu prawa do nieruchomości przez C S.A., podjął działania w celu powiadomienia nowego użytkownika wieczystego o toczącym się postępowaniu. Z tego względu zarzut dotyczący pozbawienia strony udziału w postępowaniu uznał za nieuzasadniony. Strona miała bowiem możliwość zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. W dalszych motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy, przywołując treść art. 48 ust. 2 pkt 1 i 1a ustawy Prawo ochrony środowiska, wskazał, że zaskarżoną decyzję wydano po uzgodnieniu z Wojewodą [...] (postanowienie z dnia [...] nr [...]). Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. odstąpił zaś od dokonania uzgodnienia w tej sprawie na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1a ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze. zm.). Następnie po uzyskaniu niezbędnych uzgodnień w sprawie w dniu [...] Prezydent Miasta P. decyzją nr [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji polegającej na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr 239/451 "K.", przewidzianej do realizacji w P. przy ul. A/róg B. Podkreślił przy tym, że w przedmiotowej sprawie wpływ planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na środowisko został opisany w "Raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko", sporządzonym przez specjalistę w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko. Raport ten był przedmiotem oceny nie tylko w postępowaniu przed organem, który wydał zaskarżoną decyzję, ale także w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 106 k.p.a. przez Wojewodę [...]. Dodatkowo w postanowieniu Wojewody [...] zawarte zostały warunki, których dotrzymanie przez inwestora gwarantuje spełnienie wymogów w zakresie ochrony środowiska przed elektromagnetycznym promieniowaniem niejonizującym zawartych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalności poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Zdaniem organu odwoławczego, z treści "Raportu" wynika jednoznacznie, że promieniowanie elektromagnetyczne wytwarzane przez zainstalowane na wieży anteny nie będzie oddziaływać w sposób negatywny na stan środowiska naturalnego i zdrowie ludzi, a także na dobra materialne, dobra kultury oraz nie wpływa na pogorszenie walorów krajobrazowych. Przyjęte na etapie wykonywania projektu budowlanego rozwiązania projektowe mają gwarantować brak przekroczeń dopuszczalnej gęstości strumienia energii pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludzi. Wyznaczone obszary o przekroczonym dopuszczalnym poziomie elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego wytwarzanego przez systemy antenowe nie pokrywają się z miejscami dostępnymi dla ludzi, co oznacza brak konieczności tworzenia w przestrzeni obszarów ograniczonego użytkowania. Inwestycja nie spowoduje potrzeby zmiany zagospodarowania otoczenia obiektu. W skardze do Sądu B Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego: - art. 3 ust. 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja stanowi przebudowę, w sytuacji kiedy planowana inwestycja stanowi rozbudowę, co wynika wprost z decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] i co doprowadziło organ II instancji do błędnego wniosku, iż inwestycja nie jest budową, a przebudową stacji telefonii komórkowej, a zatem jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego; - art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji telefonii komórkowej, pomimo niezgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego; - art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że stacja telefonii komórkowej nie jest ani budynkiem, ani obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego; - art. 52 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez oparcie swoich ustaleń na raporcie o oddziaływaniu na środowisko, niezawierającym wszystkich wymaganych wariantów: planowego, zerowego i najkorzystniejszego dla środowiska; - art. 56 ust. 8 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez niewskazanie w treści decyzji informacji dotyczących konieczności wykonania analizy porealizacyjnej, o której mowa w ust. 4 pkt 2 wyżej wymienionego przepisu; 2. naruszenie prawa formalnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 48 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 57 ust. 1 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dna 14 czerwca 1960 r. Prawo administracyjne poprzez brak uzasadnienia faktycznego w zakresie opinii zawartej w piśmie Wojewody [...] z dnia 24 lipca 2007 r., jaką wydał organ właściwy do dokonania uzgodnienia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i ograniczenie swoich ustaleń wyłącznie do stwierdzenia, że Wojewoda [...] uzgodnił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia oraz w zakresie opinii, którą zawarł ten Wojewoda w piśmie z dnia 31 styczni 2007 r., ograniczając swoje ustalenia do wskazania, że nie znalazł podstaw do ponownego uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia; - art. 84 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprzeprowadzenie przez organ I i II instancji dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność, jaki jest faktyczny zakres robót budowlanych, a mianowicie, czy roboty będą miały charakter przebudowy czy rozbudowy; - art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uznanie, że prowadzone prace stanowią przebudowę, a w rzeczywistości prace te stanowią rozbudowę, co powoduje, że decyzja organu II instancji w sposób obiektywny jest decyzją dowolną, przekraczającą granice swobodnej oceny dowodów; - art. 7-9, art. 10 § 1 i art. 106 § 5 k.p.a. – naruszenie zasad postępowania poprzez brak ustalenia i określenia podstaw decyzji, co powoduje, że decyzja organów administracyjnych nie odpowiada prawdzie materialnej i powinna ulec uchyleniu. W szczegółowym uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła merytoryczne argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Podnosząc powyższe zarzuty wniosła zaś o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta P. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu kontestowanego rozstrzygnięcia. Na rozprawie w dniu 5 lutego 2008 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę i wniósł o zwrot kosztów postępowania. Wyjaśnił ponadto, że skarżąca Spółka nabyła od C S.A. nieruchomość, na której znajdują się już instalacje stacji bazowej telefonii komórkowej, przy czym nie jest w stanie podać numerów nabytych działek. Oświadczył przy tym, że nie może również wyjaśnić, dlaczego we wniosku inwestor wskazał adres inwestycji przy ul. C, a nie przy ul.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Tym niemniej tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stosownie zaś do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś braku występowania powyższych naruszeń prawa oraz przepisów postępowania Sąd, stosownie do art. 151 p.p.s.a, nie uwzględniwszy skargi – oddala ją. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło prowadzić do naruszenia prawa materialnego, a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] Nr [...] o ustaleniu na rzecz A Sp. z o.o. środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji w P. przy ul. A/róg B. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902, ze. zm.), dalej "poś". Zgodnie z art. 46 ust. 1 tej ustawy, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwaną dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stosownie do art. 46a ust. 1 poś, wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Wydanie tej decyzji wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie (art. 46 ust. 3 poś). Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 56 ust. 1 poś). Ponadto, w myśl art. 46 ust. 4 poś, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych – na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze. zm.), a także przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych oraz zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części – na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji z perspektywy powołanych przepisów, przede wszystkim ponieść należy, że organy administracji publicznej, w tym także organy załatwiające sprawy z zakresu ustawy Prawo ochrony środowiska, obowiązuje zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, w następstwie której płynie nakaz podejmowania przez te organy wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Głównym celem każdego postępowania administracyjnego jest dokładne ustalenie okoliczności faktycznych, ich prawidłowe prawne zakwalifikowanie i wydanie na tej podstawie decyzji administracyjnej. W rozpatrywanej sprawie tak określony główny cel postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zainicjowanego wnioskiem A Sp. z o.o. w W., nie został zrealizowany, co przesądziło o wyeliminowaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z obrotu prawnego w trybie powołanego wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W tym względzie w pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę na uchybienia w zakresie kwalifikacji rodzaju przedsięwzięcia objętego zakresem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Analiza akt sprawy dowodzi, iż inicjatywę określenia charakteru robót poprzez wskazanie, czy będzie to rozbudowa, czy też przebudowa stacji bazowej telefonii komórkowej, organ pozostawił stronie ubiegającej się o wydanie decyzji, poprzestając na wyjaśnieniach inwestora zawartych w piśmie z dnia 11 listopada 2006 r., iż planowane przedsięwzięcie będzie wymagało jedynie zgłoszenia robót budowlanych, pomimo że we wniosku z dnia 23 maja 2006r. mowa jest o rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż to nie rolą strony jest dokonywanie oceny, czy inwestycja wiąże się z koniecznością uzyskania pozwolenia na budowę, czy jedynie dokonania zgłoszenia. Należy podnieść, iż stan sprawy wymagał dokładnego wyjaśnienia charakteru robót budowlanych objętych wnioskiem, bowiem kwestia, czy jest to rozbudowa, czy przebudowa stacji bazowej telefonii komórkowej ma zasadnicze znaczenie dla trybu postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W przypadku rozbudowy tejże stacji, która niewątpliwie wymagałaby pozwolenia na budowę, jako przedsięwzięcie wymagające decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2 poś, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia, nie tylko z wojewodą, ale także z organem, o którym mowa w art. 57 poś (państwowym wojewódzkim lub powiatowym inspektorem sanitarnym). Ponadto jak wynika z § 10 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta P. (uchwała Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] – Dz. Urz. Woj. [...] Nr 330, poz. 2552), w zakresie telekomunikacji na obszarze objętym wnioskiem inwestora dopuszcza się budowę wyłącznie kablowej sieci telefonicznej, co tym samym przesądzałoby o sprzeczności tejże inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym miejscu Sąd zwraca także uwagę na istniejącą w obu decyzjach rozbieżność określeń, którymi posługują się organy, mimo iż organ II instancji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji. Pierwszy z organów, opierając się wyłącznie na wyjaśnieniach inwestora, posługuje się terminem "rozbudowa stacji bazowej", natomiast organ II instancji inwestycję tę określa mianem "przebudowy stacji bazowej", w żaden sposób nie uzasadniając zmiany stanowiska zawartego w tym względzie w decyzji organu I instancji. W dalszej kolejności uwagę zwraca brak załączenia do akt sprawy uzupełnionego przez inwestora raportu oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Z akt sprawy wynika wprawdzie, iż pismem z dnia 19 grudnia 2006 r. inwestor został wezwany do uzupełnienia i poprawienia złożonego "Raportu oddziaływania na środowisko", zgodnie z wytycznymi zawartymi w piśmie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia 31.08.2006 r., w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji następnie wskazał, że pismem z dnia 03.01.2007 r. pełnomocnik inwestora w załączeniu przedłożył uzupełniony "Raport oddziaływania na środowisko", z uwzględnieniem uwag zawartych w piśmie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia 31.08.2006 r. Jednakże do akt sprawy nadesłanych do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę nie załączono owego uzupełnionego "Raportu oddziaływania na środowisko", co uniemożliwia Sądowi ocenę w zakresie kompletności zgromadzonego przez organ orzekający materiału dowodowego w postępowaniu o wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia objętego wnioskiem inwestora. Ponadto uwypuklenia wymagają także nieprawidłowości w zakresie ustalenia kręgu podmiotów, którym przysługuje przymiot strony postępowania. W zaskarżonej decyzji wskazano, że organ I instancji dopełnił wszystkich obowiązków, określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, jak również w przepisach ustawy Prawo ochrony środowiska, związanych z zapewnieniem stronom czynnego udziału w postępowaniu, w tym doręczono stronom wszystkie pisma (m.in. zawiadomienia o wszczęciu postępowania). Tymczasem z akt sprawy wynika, że postępowanie zostało wszczęte i było prowadzone, mimo że kilka zawiadomień o wszczęciu postępowania zostało zwrócone do organu z adnotacjami: "adresat nadal nie żyje" (np. zawiadomienie dla Z.J.); "zmarł w 2004 r." (zawiadomienie dla T.P.), "zły adres lub dane adresata" (zawiadomienie dla W.R.). Organ nie zawiesił postępowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na śmierć stron postępowania. Nie podjął także żadnych działań zmierzających do ustalenia następców prawnych tych osób, tak by zapewnić wszystkim stronom rzeczywisty udział w postępowaniu, mimo iż do podjęcia tych czynności zobowiązywał go art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. Uchybienie to stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a tym samym do uchylenia wydanych przez organy obu instancji decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Także brak dostatecznego wyjaśnienia kwestii następstwa prawnego C S.A. w P. związanego ze zbyciem prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w P. przy ul. A stanowi przesłankę przesądzającą o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W tym względzie Sąd zwraca uwagę, iż z pisma z dnia 2 stycznia 2007 r. podpisanego przez Syndyka C S.A. wynikać co najwyżej może, że C S.A. odsprzedała prawo użytkowania wieczystego nieruchomości (działki), na której znajduje się budynek, na którym miały zostać zamontowane anteny. Co zaś się tyczy pozostałych działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, organ nie wyjaśnił dostatecznie, czy nieruchomości te także stanowią przedmiot praw skarżącej, czy nadal pozostają w użytkowaniu wieczystym C, co niewątpliwie prowadzić mogło do pozbawienia tejże Spółki udziału w dalszym postępowaniu. Tymczasem art. 10 k.p.a. nakazuje organom zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z powyższych względów uznać zatem należało, że sprawa wydania decyzji określającej na rzecz A Sp. z o.o. w W. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia objętego wnioskiem inwestora nie została należycie wyjaśniona, a tym samym w toku postępowania doszło do naruszenia art. 7, art. 10, art. 77 oraz art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. i naruszenie to mogło prowadzić do naruszenia wskazanych powyżej przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska, co tym samym oznacza, że miało ono istotny wpływ na wynik postępowania powadzonego w sprawie o wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ rozważy wszystkie elementy stanu faktycznego i prawnego sprawy w kontekście przesłanek określonych w art. 46 i następne upoś, z uwzględnieniem treści powołanych wyżej przepisów k.p.a., określających zasady postępowania administracyjnego, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c i art. 135 oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku. W kwestii kosztów orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (MSi)