II SA/Łd 798/18

Dnia 15 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2019 roku sprawy ze skargi K. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1) oddala skargę; 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi B. M., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. a.bł. Decyzją z [...] Wójt Gminy S. odmówił K.H. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami i niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr 678 (obręb [...] B.) gm. S. W uzasadnieniu decyzji wskazano w szczególności, że planowana inwestycja nie spełnia wszystkich warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.). W bezpośrednim sąsiedztwie działki występują działki niezabudowane stanowiące tereny upraw rolniczych oraz las. Brak jest działek dostępnych z tej samej drogi publicznej z zabudową o parametrach umożliwiających określenie cech i wskaźników zabudowy dla projektowanej inwestycji w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Działka nie posiada dostępu do drogi publicznej, przez co nie spełnia też warunku z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z uwagi na to, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można wydać decyzji o warunkach zabudowy dla nieruchomości zgodnie ze złożonym wnioskiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że zamierzona inwestycja spełnia przesłankę z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż działka nr 678 we wsi B. posiada pośredni dostęp do drogi publicznej powiatowej poprzez działkę nr 690 stanowiącą drogę dojazdową do pól. Droga ta nie spełnia wymogów technicznych, ale nie stanowi to przeszkody w wydaniu decyzji lokalizacyjnej. Nie została natomiast spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotycząca tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są przy tym faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna bowiem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. W analizowanym obszarze nie występuje zabudowa i brak jest możliwości ustalenia warunków zabudowy dla powstania nowej. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję K.H. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji. Skarżący podniósł następujące zarzuty: 1. naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na błędnej wykładni przepisu art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. poprzez przyjęcie, że: - w niniejszej sprawie mamy do czynienia z ustaleniem warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego w sytuacji gdy, wniosek dotyczy budynku przeznaczonego do okresowego wypoczynku o pow. zabudowy do 35 m2 wymagającego zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno- budowlanej; budowa domku letniskowego wnioskowanego przez skarżącego narusza zasady dobrego sąsiedztwa, bowiem w obszarze analizowanym brak jest innych budynków mieszkalnych, co w konkluzji narusza charakterystykę terenu rolno-leśnego, w sytuacji gdy zamiarem inwestora było zachowanie rekreacyjnego terenu i budowę domku rekreacyjno-letniskowego, która w żaden sposób nie narusza warunków panujących na analizowanym terenie; przyjęcie, że "działką sąsiednią" jest w analizowanym stanie faktycznym jedynie działka o charakterze rolnym, w sytuacji gdy działką sąsiedzką oddaloną od gruntu należącego do skarżącego zaledwie o 200 m jest działka zabudowana domem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi, co organ pomija; przyjęcie, że pomimo bliskiego sąsiedztwa zabudowy mieszkalnej, istnieje przeszkoda zabudowy wnioskowanej przez skarżącego z uwagi na ład przestrzenny, który nie dopuszcza do zabudowy terenów rolno-leśnych, w sytuacji gdy zabudowie podlegają właśnie tereny wolne od zabudowy, często stanowiące pierwotnie pola uprawne; ograniczenie prawa własności poprzez odmowę uzyskania decyzji o warunkach zabudowy domku letniskowego, w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego; 2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, 8, 77, 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób wadliwy, a polegający na nieuwzględnieniu oraz nie odniesieniu się do podnoszonych przez skarżącego twierdzeń, że przedmiotem postępowania jest uzyskanie warunków zabudowy domku letniskowego a nie domu mieszkalnego przeznaczonego do stałego zamieszkiwania; 3. błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy poprzez przyjęcie, że brak w sąsiedztwie działek zabudowanych dla planowanej inwestycji a zabudowa rekreacyjna naruszy ład przestrzenny rolno-leśny sąsiednich nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje; Skarga nie jest zasadna. K.H. wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego do 35 m² na działce nr 678 w miejscowości B. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy spełnione są przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W zaskarżonej decyzji trafnie wskazano, że przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie została spełniona. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588 ze zm.) wyznaczono obszar analizowany (50 m we wszystkich kierunkach). Nie jest sporne, że na tym obszarze występują wyłącznie grunty rolne oraz las. Sam skarżący przyznaje, że najbliższa działka zabudowana budynkiem mieszkalnym znajduje się w odległości ok. 200 m od jego działki. Nie można w tej sytuacji przyjąć, że planowany budynek wraz z budynkiem mieszkalnym odległym o 200 m tworzą urbanistyczną całość. Zasadnicze zarzuty skargi sprowadzają się do stwierdzenia, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczył inwestycji polegającej na budowie domku letniskowego. Zarzuty te nie mają żadnego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Postępowanie toczyło się na wniosek skarżącego i to skarżący wskazał jego zakres. We wniosku z dnia 20 marca 2018 r. K. H. jednoznacznie wskazał, że wnosi o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego (do 35 m²), jako rodzaj zabudowy podano – mieszkaniowa. Do wniosku załączono też oświadczenie A S.A. Oddział Ł. Rejon Energetyczny S. dotyczące dostaw energii elektrycznej dla działki budowlanej pod zabudowę mieszkaniową (działka nr 678 w miejscowości B.). Skarżący na żadnym etapie postępowania (również w odwołaniu) nie wskazywał, że planowana inwestycja dotyczy budynku letniskowego. Chybiony jest więc zarzut naruszenia przepisów postępowania polegający na nieuwzględnieniu twierdzeń, że wniosek dotyczył realizacji inwestycji w postaci domku letniskowego. Organy nie były uprawnione do rozstrzygania wniosku skarżącego w zakresie innym niż określony przez stronę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego, a przy jej wydawaniu nie naruszono przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) należało orzec jak w sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. poz. 1714 ze zm.). k.ż.