II SA/Łd 801/11

Dnia 17 sierpnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w Zgierzu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzaju i ilości odpadów p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] o wymierzeniu A w Z. kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów za 2009 rok. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 37 ust. 1 i 3, art. 79c ust. 3 oraz art. 79d ust.3, 4 i 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz. U. z 2007r., Nr 39, poz. 251 ze zm.), dalej powoływanej jako ustawa o odpadach, w związku z art. 21 § 1 pkt 2, art. 47 § 1, art. 53 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze na w/w decyzję A w Z. wniosły o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazując, iż zakład nie wytwarza odpadów, a ponadto jako małe przedsiębiorstwo w rozumieniu rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 grudnia 2011 roku w sprawie rodzajów odpadów lub ich ilości, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów, oraz kategorii małych i średnich przedsiębiorstw, które mogą prowadzić uproszczoną ewidencję odpadów (Dz. U. Nr 152 poz. 1735), nie jest zobowiązany do składania zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tegoż przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Określony w przepisie wyjątek nie dotyczy rozpoznawanej sprawy. Jak wskazuje przepis, katalog przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Niemniej sytuacje, które się w tym katalogu mieszczą mogą mieć różny charakter. Podkreślić należy, iż art. 61 § 3 powołanej ustawy zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która ze swych twierdzeń wywodzi określone skutki prawne. Należy jednak pamiętać, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd bierze pod rozwagę również te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Strona skarżąca wprawdzie nie wykazała, aby uiszczenie przez nią wymierzonej kary mogło spowodować utratę płynności finansowej prowadzonego przedsiębiorstwa, nie powołała też innych szczególnych okoliczności, świadczących o możliwości wyrządzenia znacznej szkody. Jednakże decydujące znaczenie dla uwzględnienia wniosku strony skarżącej o wstrzymanie zaskarżonej decyzji ma fakt, że podstawę wymierzenia kary pieniężnej jest przepis art. 79 c ust. 3 ustawy o odpadach, który w ocenie Sądu jest sprzeczny z Konstytucją RP. Przewidując karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za nieterminowe złożenie sprawozdania określa ją bowiem w tej samej wysokości, co kary za zachowania o znacznie większym stopniu nieakceptowalności, jak np. uchylenie się od złożenia sprawozdania, zawarcie w nim nieprawdziwych danych pozbywanie się odpadów wbrew przepisom dotyczącym gospodarowania odpadami (art. 79b ust. 2 ustawy o odpadach). Już proste porównanie stanów faktycznych dowodzi, że waga chronionych dóbr jest nieporównywalna. Ustawa nie przewiduje też żadnych okoliczności egzoneracyjnych, możliwości niezastosowania owej sankcji. Regulacja będąca podstawą zaskarżonego do sądu rozstrzygnięcia narusza w ocenie sądu zasadę proporcjonalności, a tym samym zasadę demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP). Regulacja ta jest przedmiotem pytania prawnego o jej zgodność z Konstytucją RP, skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie II SA/Łd 1509/11. W tych okolicznościach w ocenie sądu uprawniony jest wniosek, że zastosowanie sankcji na podstawie przepisu, którego konstytucyjność jest nader wątpliwa stanowiłoby znaczną szkodę dla strony. Szkoda ta wprawdzie w tym konkretnym przypadku nie ma szczególnego waloru finansowego, jej ciężar jednak związany jest z koniecznością poddania się regulacji, która burzy zaufanie do Państwa, do poszanowania przezeń – przez jego organy - zasad demokratycznego państwa prawa. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w postanowieniu na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. m.o.