II SA/Łd 808/06

Dnia 9 lutego 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Protokolant asystent sędziego Joanna Wegner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2007 roku sprawy ze skargi W.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę. Starosta [...], decyzją z dnia [...] roku Nr [...], udzielił pozwolenia wodnoprawnego G.W. i W.G. na szczególne korzystanie z wód powierzchniowych, tj. na: – pobór wód powierzchniowych dla Małej Elektrowni Wodnej (MEW), przy pomocy jazu Nr 1 zlokalizowanego na rzece D. w km 31+000, jazu Nr 2 oraz istniejących budowli hydrotechnicznych zlokalizowanych na kanale obiegowym, dla napędu instalowanych turbin wodnych o określonych parametrach technicznych; – piętrzenie wody na jazie Nr 2 przy rzędnej normalnego piętrzenia NPP 161,02 m nKr, minimalnego poziomu piętrzenia nim PP 160,04 m nKr, maksymalnego poziomu piętrzenia max PP 161,34 m nKr; – zapewnienie przepływu biologicznego w ilości do 1,4 m3/s w korycie poniżej MEW, m. in. pod warunkiem: - dokonania aktualizacji instrukcji gospodarowania wodą na jazie Nr 1 w km 31+000 rzeki D. w związku z eksploatacją jazu Nr 2 oraz jej zatwierdzenia przez Starostwo Powiatowe w [...] przed przystąpieniem do eksploatacji elektrowni – przed zatwierdzeniem instrukcja winna być uzgodniona z Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł., - utrzymywanie we własnym zakresie budowli (jazu Nr 2) na kanale w odpowiednim stanie technicznym umożliwiającym piętrzenie wody na jazie Nr 1 do poziomu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym wydanym dla Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. Organ administracji I instancji podał, że w dniu 28 lutego 2001 roku do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek W.G. i G.W. o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na pobór i piętrzenie wody dla potrzeb MEW o mocy około 170 kW, rzędnej piętrzenia normalnego 161,02 przy poborze Q=7 m3/s. Powyższe urządzenia zlokalizowane są w miejscowości D. na działkach o nr ewid. 3/9, 3/10 i 3/11. W dniu [...] roku Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. pisemnie przedstawił swoje stanowisko dotyczące wykorzystania wody z rzeki D. i zbiornika wodnego dla celów energetycznych; poinformował o zamierzonej renowacji zbiornika wodnego D. oraz że rozpoczęcie prac renowacyjnych planuje się na sierpień 2001 roku, zaś zakończenie prac na koniec 2003 roku. W dniu [...] roku Starosta [...] udzielił W.G. i G.W. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody dla potrzeb MEW zlokalizowanej na rzece D. w km 31+000 przy pomocy jazu Nr 1, rzędna piętrzenia normalnego 161,18 m npm, rzędna piętrzenia max 161,50 m npm, rzędna piętrzenia minimalnego 160,20 m npm i jazu Nr 2 zlokalizowanego na kanale obiegowym o rzędnej piętrzenia roboczego 161,18 m npm, w ilości Q=7 m3/s. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] roku (znak: [...]), uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po zakończeniu prac renowacyjnych przy zbiorniku D. oraz jazie Nr 1 Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. wystąpił o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wody na jazie Nr 1 w D. na rzece D. wraz z modernizacją jazu. Pozwolenie takie uzyskał w dniu [...] roku. W międzyczasie również Urząd Gminy i Miasta w D. wystąpił o wydanie pozwolenia wodnoprawnego dotyczącego wykonania toru kajakowego na rzece D. W ten sposób równolegle toczyły się trzy postępowania z udziałem tych samych stron. W toku postępowań z wniosku Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń wodnych w Ł. oraz Urzędu Miasta i Gminy w D. poczyniono uzgodnienia, które bezpośrednio odnosiły się również do MEW i pozwaliłyby, zdaniem Starosty [...], na bezkolizyjne korzystanie przez wszystkich zainteresowanych ze zbiornika i jazu na rzece D. w km 31+000. Odwołanie od przytoczonej na wstępie decyzji Starosty [...] z dnia [...] roku wniósł Burmistrz Gminy i Miasta w D., podnosząc, że prawidłowe gospodarowanie wodą w rzece wymaga określenia spójnych zasad korzystania z jazu Nr 1 i jazu Nr 2. Autor odwołania nie zgodził się z rozwiązaniem zawartym w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym instrukcja gospodarowania wodą dla jazu Nr 1 ma być uaktualniona i dostosowana do potrzeb jazu Nr 2. Zdaniem odwołującego się, aby mógł funkcjonować tor kajakowy muszą być jasno określone warunki korzystania z wody przez MEW. Istotne jest zapewnienie prawidłowego poziomu wody w zbiorniku, a także precyzyjne określenie zasad piętrzenia wody i jej wykorzystania. Tymczasem określenie w zaskarżonej decyzji przepływu biologicznego w wysokości 1,4 m3/s jest nieprawidłowe. Przepływ biologiczny w takiej wysokości dotyczy bowiem całej rzeki, a nie kanału. Umieszczenie przepływów biologicznych na jazie Nr 1 i Nr 2 w wysokości po 1,4 m3/s, tj. razem 2,8 m3/s dla rzeki spowoduje, że nie będzie można zgromadzić wody dla potrzeb treningu i zawodów. Nadto wskazano, iż brak instrukcji gospodarowania wodą na jazie Nr 2, jak również określenie innych przepływów biologicznych niż w operacie wodnoprawnym narusza zasady prawidłowej gospodarki wodnej i nie spełnia celu, w jakim decyzja została wydana. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] roku (znak: [...]), uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ administracji II instancji zauważył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 30 czerwca 2005 roku, uchylił zaskarżoną przez G.W. i W.G. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku (znak: [...]) oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku (znak: [...]) dotyczącą udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wody na zmodernizowanym jazie w D., który jest jazem głównym kierującym całą gospodarką wodną w zbiorniku D. Skarga kasacyjna Wojewody [...] od powyższego wyroku została odrzucona przez Naczelny Sąd Administracyjny, a tym samym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi stał się prawomocny z dniem 17 października 2005 roku. Wojewoda [...] stwierdził, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] roku dotycząca poboru wody dla MEW wydana była w oparciu o decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wody na jazie głównym, którą prawomocnym wyrokiem uchylił Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie obowiązuje w obrocie prawnym. W chwili wydawania decyzji przez organ II instancji toczyło się postępowanie odwoławcze na skutek odwołania G.W. i W.G. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] roku (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wody na jazie Nr 1 w D. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] roku (znak: [...]), z uwagi na błędy formalnoprawne oraz konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, uchylił wyżej wymienioną decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem organu II instancji w momencie wydawania decyzji z dnia [...] roku nie można było we właściwy sposób odnieść się do zarzutów Burmistrza Gminy i Miasta w D. dotyczących instrukcji gospodarowania wodą na jazie Nr 1, ponieważ w obrocie prawnym nie funkcjonuje żadna decyzja Starosty [...] na piętrzenie wody na tym jazie. Z pewnością natomiast stwierdzono, że w zaskarżonej decyzji niewłaściwie został określony przepływ nienaruszalny w kanale obiegowym. W ocenie Wojewody [...] istnieje możliwość wydania pozwoleń wodnoprawnych dla wszystkich ubiegających się stron w oparciu o właściwie opracowaną instrukcję gospodarowania wodą (uwzględniającą pobór wody na tor kajakowy i na potrzeby przyszłej MEW oraz realnie oceniającą możliwość piętrzenia i magazynowania wody w zbiorniku D.). Instrukcja powinna zabezpieczyć przed podtopieniem tereny gminy i miasta D. położone poniżej jazu Nr 1 przez zachowanie odpowiedniej rezerwy powodziowej zbiornika, a także zapewnić zgodne z przeznaczeniem użytkowanie obiektów istniejących poniżej jazu Nr 1, tj. toru kajakowego i MEW. Ponieważ w przypadku wybudowania i użytkowania MEW będzie ona osiągać bezpośrednie korzyści z wody przy pomocy jazu Nr 2, zdaniem organu odwoławczego, właściwym będzie wydanie odrębnego pozwolenia wodnoprawnego dla G.W. i W.G. na piętrzenie i pobór wody z jazu Nr 2 dla MEW. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W.G., zarzucając decyzji Wojewody [...] z dnia [...] roku naruszenie: prawa procesowego, a mianowicie art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, art. 78, art. 80 i art. 107 k.p.a., prawa materialnego, tj. art. 31 pkt 2, art. 128 pkt 3 ustawy – Prawo wodne, a także art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wniósł o uchylenie w całości wskazanej decyzji. W uzasadnieniu środka zaskarżenia zakwestionowano argumentację zaskarżonej decyzji dotyczącą niewłaściwego określenia przepływu nienaruszalnego w kanale obiegowym. W decyzji Starosty [...] nie została bowiem określona woda biologiczna dla kanału obiegowego, lecz dla koryta rzeki. Przepływ biologiczny został określony na poziomie wymogów środowiska naturalnego rzeki w formie nie pozostawiającej wątpliwości co do tego faktu. Decyzja organu I instancji spełnia warunki z art. 128 ustawy – Prawo wodne, nie tylko dotyczące instrukcji gospodarowania wodą i ograniczenia przepływu nienaruszalnego, ale także pozostałe szczegółowo wymienione w decyzji i rozwinięte w uzasadnieniu. Skarżący podkreśla, że dla kanałów obiegowych art. 128 ustawy – Prawo wodne nie przewiduje określania przepływów nienaruszalnych. W.G. traktuje uchylenie decyzji organu administracji I instancji, jako kolejną próbę niedopuszczenia do korzystania z zasobów energetycznych rzeki D., co jest sprzeczne z art. 31 ust. 2 ustawy – Prawo wodne. Podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił pozwolenie wodnoprawne wydane na rzecz Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. z powodu niezabezpieczenia jego interesów jako strony. Zauważył jednocześnie, że bez pozwolenia wodnoprawnego został wybudowany i jest eksploatowany tor kajakowy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Podczas rozprawy w dniu 26 stycznia 2007 roku W.G. poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania zgodnie ze złożonym zestawieniem kosztów. Skarżący oświadczył, iż jego celem jest piętrzenie wody i jej wykorzystanie energetyczne. W tym celu zaś zakupił urządzenia energetyczne do MEW (turbozespoły); pozwolenie wodnoprawne jest natomiast promesą dla montażu zespołu. Pełnomocnik Burmistrza Gminy i Miasta w D. wniósł o oddalenie skargi, gdyż Gmina obawia się o przepływ wody na torze kajakowym. Pełnomocnicy Wojewody [...] wnieśli o oddalenie skargi, argumentując, iż w pierwszej kolejności pozwolenie wodnoprawne winien uzyskać Wojewódzki Zakład Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł., gdyż jest on właścicielem i głównym użytkownikiem zbiornika oraz dysponuje jazem Nr 1. Instrukcja gospodarowania wodą powinna być opracowana dla wszystkich użytkowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny uprawniony jest wyłącznie do kontroli legalności aktów administracyjnych, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd nie orzeka merytorycznie w sprawie administracyjnej, a jedynie bada zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W.G. zarzucił zaskarżonej decyzji zarówno naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, jak i przepisów prawa materialnego. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności winne być rozpoznane zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zdaniem Sądu niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 12 k.p.a. Przepisy te ustanawiają ogólne zasady postępowania administracyjnego, tj. praworządności (art. 7), prawdy materialnej (art. 7), pogłębiania zaufania do organów Państwa oraz kształtowania kultury prawnej (art. 8), informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych (art. 9), szybkości postępowania (art. 12). W uzasadnieniu skargi nie przedstawiono żadnej argumentacji wskazującej na naruszenie powyższych przepisów. Badając zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie dostrzegł po stronie Wojewody [...] uchybień uzasadniających stwierdzenie, iż dopuścił się on naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Zauważyć należy, iż organ administracji II instancji nie prowadził postępowania dowodowego w sprawie. Nie można uznać, iż organ administracji II instancji naruszył art. 7 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie. Decyzja Starosty [...] z dnia [...] roku została uchylona z uwagi na związanie jej zakresu przedmiotowego z postępowaniem dotyczącym pozwolenia wodnoprawnego dotyczącego jazu Nr 1, uchylonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 czerwca 2005 roku (sygn. akt II SA/Łd 942/04). Organ wyraźnie wskazał, iż istnieje możliwość wydania pozwoleń dla wszystkich trzech podmiotów ubiegających się o wykorzystanie zbiornika i piętrzenie wody na jazach nr 1 i 2. W sprawie II S.A./Łd 942/04 sąd podkreślił, iż dla wszystkich podmiotów winna zostać opracowana jedna instrukcja gospodarowania wodą, co wydaje się oczywiste zważywszy na fakt, iż wszystkie trzy podmioty zamierzają korzystać z jazów czerpiących wodę z tego samego zbiornika. Również zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. nie znajduje uzasadnienia w świetle akt sprawy. W rozpoznawanej sprawie brak jest okoliczności przemawiających za uznaniem, że organ administracji II instancji prowadził postępowanie w sposób naruszający zasadę zaufania do organów Państwa i kulturę prawną obywateli. Pamiętać bowiem należy, iż właśnie doprowadzenie do wydania poprawnej merytorycznie decyzji administracyjnej w następstwie prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego pogłębia zaufanie obywatela do organu Państwa. Nie można z naruszeniem tej zasady utożsamiać każdego niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia. Tożsame uwagi Sąd pragnie podnieść w stosunku do zarzutu naruszenia art. 9 k.p.a. Przepis ten nakłada na organ administracji obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Skarżący nie wskazuje okoliczności, z których wywodzi naruszenie powyższego obowiązku. Okoliczności takich nie dostrzega również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Administracyjne postępowanie odwoławcze ograniczone było wyłącznie do kontroli zaskarżonej decyzji organu administracji I instancji, a motywy rozstrzygnięcia podane zostały w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 12 k.p.a., statuującego zasadę szybkości postępowania, zauważyć trzeba, iż pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji, a wydaniem zaskarżonej decyzji upłynął niemal rok. Z akt sprawy nie wynika, aby w tym czasie podejmowano jakiekolwiek czynności. Wprawdzie to właśnie w tym czasie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił pozwolenie wodnoprawne dotyczące jazu Nr 1, jednakże nie uzasadnia to całkowitego braku działania organu odwoławczego w niniejszej sprawie. Opisane zachowanie stanowi naruszenie art. 12 k.p.a., ale nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, bowiem uchybienie to nie mogło mieć wpływu na wynik postępowania ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a ) W czasie bezczynności organu II instancji nie doszło do zmiany stanu faktycznego, nie zachodziła też konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego, na którego wynik mógłby mieć wpływ upływ czasu. Za całkowicie nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia przez Wojewodę [...] art. 78 k.p.a. Strona skarżąca nie wnosiła o przeprowadzenie jakiegokolwiek dowodu w sprawie. Nie można zatem czynić organowi administracji zarzutu, że nie uwzględnił żądania, którego nie zgłoszono. Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. Wojewoda [...] przyjął, iż organ administracji I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie. Podkreślić przy tym należy, iż również strona skarżąca nie kwestionuje prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Rozpoznając odwołanie Burmistrza Miasta D. organ II instancji nie dokonywał nowych ustaleń faktycznych, nie przeprowadzał dodatkowego postępowania dowodowego, a przeprowadzona powtórnie ocena dowodów doprowadziła do wniosków tożsamych z organem I instancji. Podnieść w tym miejscu należy, iż zarzut nieprawidłowej oceny materiału dowodowego, winien zostać uzasadniony. Skarżący winien wskazać, w jaki sposób jego zdaniem organ administracji zaprzeczył regułom logicznego myślenia, wskazówkom płynącym z wiedzy lub doświadczenia życiowego. W przedmiotowej sprawie skarżący takich zarzutów nie sformułował, sąd zaś nie dostrzega takich uchybień. Ocena zaskarżonej decyzji z punktu widzenia wymogów decyzji administracyjnej, określonych w art. 107 k.p.a. nie prowadzi do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] roku zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a. Oznaczony został organ administracji, który wydał decyzję, decyzja opatrzona została datą i podpisem, wskazano strony postępowania, powołano podstawę prawną. Decyzja zawiera rozstrzygnięcie i pouczenie o środku zaskarżenia. Uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, choć lakoniczne, również odpowiada rygorom prawa. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego zwrócić należy uwagę, iż nieprawidłowa subsumcja stanu faktycznego do dyspozycji normy prawa materialnego nie może być zwalczana zarzutem naruszenia przepisów postępowania. Zarzut błędnego określenia przepływu biologicznego w kanale obiegowym nie stanowi części ustaleń faktycznych w sprawie, lecz jest wynikiem zastosowania prawa materialnego, a w szczególności art. 128 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku – Prawo wodne (t.j. - Dz.U. z 2005 roku, Nr 239, poz. 2019 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie podziela zapatrywania skarżącego, co do określenia w decyzji Starosty [...] przepływu biologicznego w korycie rzeki poniżej MEW, a nie w korycie kanału obiegowego. Rozumowanie powyższe jest wynikiem analizy treści decyzji w świetle stanu faktycznego sprawy. Celem postępowania w sprawach pozwoleń wodnoprawnych na korzystanie z zasobów rzeki D. jest zapewnienie odpowiedniej ilości wody, tak dla potrzeb MEW, jak i toru kajakowego. Urządzenia te usytuowane są na równoległych odcinkach rzeki poniżej pozostającego we władaniu Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. jazu Nr 1. Ponieważ kanał obiegowy łączy się z rzeką D. poniżej toru kajakowego bezcelowe jest określanie przepływu biologicznego w korycie rzeki poniżej MEW. Właściciele MEW nie mają zatem wyłącznego wpływu na zachowanie przepływu biologicznego na tym odcinku rzeki, ponieważ zachowanie przepływu nienaruszalnego jest również uzależnione od zachowania użytkownika toru kajakowego. Nie można się zgodzić ze skarżącym, że ustawa – Prawo wodne nie przewiduje wymogu określania przepływów biologicznych dla kanałów obiegowych. W art. 128 ust. 1 pkt 2 przedmiotowej ustawy wprost mówi się o konieczności ustalenia w pozwoleniu wodnoprawnym obowiązków niezbędnych ze względu na ograniczenia wynikające z konieczności zachowania przepływu nienaruszalnego. Jednocześnie w ustawie – Prawo wodne brak jest przepisu szczególnego, który zwalniałby z tego obowiązku w przypadku kanałów. Z tych względów ustalenie przepływu nienaruszalnego w korycie rzeki byłoby sprzeczne z celem pozwolenia wodnoprawnego i wykraczałoby poza zakres przedmiotowy niniejszej sprawy administracyjnej. Ponieważ organ administracji nie zamieścił w decyzji rozstrzygnięcia, z którego wprost wynikałoby określenie przepływu nienaruszalnego dla koryta rzeki, nie można domniemywać rozstrzygnięcia abstrahującego od stanu faktycznego sprawy i granic niniejszej sprawy administracyjnej. Sąd zgodził się z organem administracji II instancji, co do niemożności ustalenia warunków korzystania z wody na jazie Nr 2 przed ustaleniem tych warunków dla toru kajakowego i jazu Nr 1. Okoliczność ta była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 czerwca 2005 roku, uchylając decyzję w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wody na zmodernizowanym jazie Nr 1, nie przesądził o pierwszeństwie którejkolwiek ze stron postępowania. Zarzucił jedynie organowi administracji, iż ten kwestii pierwszeństwa nie rozważył. W zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] odniósł się do wspomnianej kwestii i uznał, że za pomocą jazu Nr 1 regulowana jest cała gospodarka wodna w zbiorniku. Wobec czego bez ustalenia warunków korzystania z jazu Nr 1 niemożliwe jest określenie sposobu korzystania z wody dla MEW i toru kajakowego. Niezbędnym zatem wydaje się rozważenie, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 123 prawa wodnego, czego organ I instancji nie uczynił. Ścisłe powiązanie urządzeń wodnych będących we władaniu stron postępowania, przy braku wyraźnych przesłanek przemawiających za pierwszeństwem któregokolwiek z tych podmiotów, wymaga uprzedniego ustalenia warunków gospodarowania wodą z uwzględnieniem interesów wszystkich stron. Dla Sądu nie ulega bowiem wątpliwości, iż wszystkie urządzenia do piętrzenia wody występujące w niniejszej sprawie są od siebie zależne. W takim przypadku organy administracji winny uwzględnić postanowienia art. 128 ust. 3 ustawy – Prawo wodne i opracować wspólną dla tych urządzeń instrukcję gospodarowania wodą. Wspólna instrukcja gospodarowania wodą nie oznacza jednocześnie konieczności wydania wspólnego pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 130 ustawy – Prawo wodne wydanie wspólnego pozwolenia wodnoprawnego pozostawione jest wyłącznej dyspozycji zakładów korzystających z wód. Brak wniosku w tym przedmiocie wyklucza udzielenie wspólnego pozwolenia wodnoprawnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż pozwolenia wodnoprawne dla stron przedmiotowej sprawy winny być poprzedzone opracowaniem instrukcji gospodarowania wodą dla wszystkich urządzeń do piętrzenia wody. Z treści uzasadniania skargi wnioskować należy, iż naruszenia określonej w art. 32 Konstytucji RP zasady równości wobec prawa skarżący upatruje w eksploatacji toru kajakowego pomimo braku stosownego pozwolenia. Zarzut ten jest niezasadny, gdyż niezgodne z prawem działanie innych uczestników obrotu prawnego nie może uzasadniać odstąpienia przez organy administracji publicznej od zasady działania na podstawie przepisów prawa. Brak działań organu administracji zmierzających do usunięcia naruszenia prawa w postaci korzystania z wód bez pozwolenia wodnoprawnego nie wpływa na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie kwestia ta nie jest objęta kognicją sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. Na zakończenie należy zwrócić uwagę, że nie wszystkie uchybienia, jakimi dotknięta jest decyzja Starosty [...] z dnia [...] roku, zostały dostrzeżone przez organ administracji II instancji. Przede wszystkim organ administracji I instancji wbrew wyraźnym wskazaniom art. 131 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo wodne, nie rozważył kwestii zgodności planowanej inwestycji z warunkami zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Przepis wskazany w zdaniu poprzedzającym nakłada na osobę żądającą wydania pozwolenia wodnoprawnego obowiązek dołączenia do wniosku decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli jest ona wymagana. Wprawdzie wniosek w niniejszej sprawie został złożony przed wejściem w życie ustawy – Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 roku, to ustawodawca, uchylając ustawę z dnia 24 października 1994 roku – Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230 ze zm.), zadecydował, iż sprawy wszczęte a niezakończone wydaniem decyzji ostatecznej przed dniem wejścia w życie ustawy z 2001 roku, tj. 1 stycznia 2002 roku, podlegają rozpoznaniu w trybie określonym w nowej ustawie (art. 204 ust. 1 ustawy – Prawo wodne z 2001 roku). Oznacza to, iż wymogi, jakie wnioskowi o wydanie pozwolenia wodnoprawnego stawia nowa ustawa, rozciągają się także na wnioski złożone i nierozstrzygnięte decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie nowej ustawy. W aktach sprawy brak jest decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub warunkach zabudowy, a Starosta [...] nie rozważył konieczności załączenia takiej decyzji do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego dla MEW. Na rozprawie skarżący oświadczył, iż decyzją taką nie dysponuje. Wskazał jednocześnie iż pozwolenie wodnoprawne służy mu do instalacji i uruchomienia urządzeń małej elektrowni wodnej. Celowym wydaje się więc wyjaśnienie, czy rzeczywiście możliwe jest proste uruchomienie istniejących już wcześniej urządzeń, czy też wymaga to – na co zdaje się wskazywać oświadczenie złożone przez skarżącego na rozprawie - montażu nowych urządzeń. Organ administracji I instancji nie rozważył również, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania przewidzianego w Dziale V i VI ustawy z dnia 27 czerwca 2001 roku – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 46 ust. 1 i ust. 4 pkt 4 wskazanej ustawy wydanie pozwolenia wodnoprawnego w zakresie wykonywania urządzeń wodnych wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.