II SA/Łd 81/07

Dnia 30 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi A. P. i Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. W dniu 13 kwietnia 2006 r. R.Ś. zwróciła się do Prezydenta Miasta S. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na remoncie pracowni produkcji lodów i rozbudowie polegającej na połączeniu dwóch istniejących budynków ze zmianą technologii na wypiek ciast, która miałaby zostać zrealizowana na działce nr 46, położonej w S. przy ul. A 44. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent Miasta S. odmówił R.Ś. wydania warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, z uwagi na brak spełnienia przesłanki wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2004 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji złożonego przez R.Ś., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w dniu [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Pismem z dnia 18 lipca 2006 r. R.Ś. zmodyfikowała swój wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy z dnia 13 kwietnia 2006 r. wskazując, że wniosek jej dotyczy wyłącznie budowy łącznika pomiędzy istniejącymi obiektami, tak by proces produkcji zamknąć w jednym budynku, co nie wpłynie na zwiększenie dotychczasowej produkcji. Wskazała, iż obecnie produkcja odbywa się w dwóch odrębnych budynkach i wymaga transportu produktów przez podwórko, co jest sprzeczne z przepisami sanitarnymi. Po zawiadomieniu przez organ I instancji stron o wszczęciu postępowania, A. i Z. P. w piśmie z dnia 16 sierpnia 2006 r. zarzucili, iż dalsza rozbudowa zakładu produkcji lodów pogorszy ich warunki zamieszkiwania, głównie przez pracujące całodobowo agregaty chłodnicze. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że na działce nr 46 (obręb geodezyjny 19), znajdującej się w S. przy ul. A. róg ulicy B. obecnie znajdują się, wybudowany zgodnie z pozwoleniem na budowę budynek mieszkalny z częścią produkcyjną na parterze oraz budynek gospodarczy, w którym mieści się magazyn surowca. Do sierpnia 2006 r. w budynkach przeznaczonych na część produkcyjną i magazynową prowadzona była produkcja lodów, jednak wskutek zmiany zamiarów właścicielki – R.Ś., profil produkcji ma zostać zmieniony na wypiek ciast w piecach elektrycznych w ilości 1 tony miesięcznie tj. około 40 kg dziennie. Aby sprostać wymaganiom sanitarnym, ciąg technologiczny wymaga połączenia i zadaszenia części magazynowej i produkcyjnej łącznikiem o powierzchni zabudowy około 36 m2 w poziomie parteru. Przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania tej części osiedla mieszkaniowego, w której położona jest przedmiotowa działka wykazała, iż na obszarze analizowanym istnieją inne działki o funkcjach mieszanych, mieszkaniowo-usługowych i mieszkaniowo-produkcyjnych, o wysokim wskaźniku zabudowy, spełnione ponadto są warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wobec czego ustalenie warunków zabudowy jest uzasadnione. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], znak [...] Prezydent Miasta S. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie łącznika między istniejącymi budynkami magazynu surowca z chłodnią a budynkiem mieszkalnym z częścią produkcyjną na parterze wraz z urządzeniami technicznymi, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 46 (obręb geodezyjny 19) przy ul. A. w S., bez możliwości rozbudowy funkcji produkcyjnej. W jej uzasadnieniu, organ orzekający wskazał, iż z wniosku R.Ś. wynika, że planowana inwestycja ma na celu rozbudowę i poprawę warunków sanitarnych oraz funkcjonowania obiektu w zakresie komunikacji, bez zwiększania powierzchni produkcyjnej. Rozważając możliwość ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji stwierdzono, że rozbudowa dotyczy funkcji już istniejącej na działce części produkcyjnej. W rozpoznawanej sprawie, organ stwierdził, że planowana inwestycja nie może ograniczyć dotychczasowego sposobu korzystania z działek sąsiednich, albowiem decyzja o warunkach zabudowy zapewnia ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich poprzez ustalenia zawarte w pkt VII. Zdaniem organu, po przeanalizowaniu warunków i zasad zagospodarowania wynikających z przepisów odrębnych, stanu faktycznego oraz ustalenia, że planowana inwestycja spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadne było wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Dodatkowo Prezydent podkreślił, iż zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja została uzgodniona z organami właściwymi w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych (pismo nr [...] z dnia [...] r.) oraz pismo nr [...] z dnia [...] r., zaś warunki uzgodnień zawarto w treści decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji, A. i Z. P. wnieśli o jej uchylenie podnosząc, iż dotychczasowa produkcja lodów była dla nich bardzo uciążliwa z uwagi na hałas wywołany całodobową pracą agregatów chłodniczych. Hałas dochodził do mieszkania, budził ich w nocy, wobec czego przebywanie na działce było niemożliwe. Odwołujący obawiają się ponadto, że planowany łącznik zasłoni dostęp światła i przepływ powietrza do istniejącej na ich działce szklarni. Zdaniem małżonków P., dobudowanie łącznika doprowadzi w rezultacie do zwiększenia produkcji. Zarzucili także, że obecna droga dojazdowa do działki R.Ś. jest zbyt wąska i samochody dostawcze z trudem mieszczą się dowożąc surowiec do produkcji, jak i odbierając gotowy produkt. Według nich, inwestorka powinna rozważyć możliwość wykonania drogi komunikacyjnej od strony ulicy B. W piśmie z dnia 15 listopada 2006 r. odwołujący wskazali, iż wyrażą zgodę na zabudowę, gdy budynek łącznika zostanie wybudowany z płyty warstwowej oraz do wysokości maksymalnie 3,20m. Tylko taka wysokość nie spowoduje, ich zdaniem, zacienienia szklarni, która istnieje na działce tuż przy granicy z działką stanowiącą przedmiot decyzji. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 60 ust. 1 i 2 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej punktu III podpunkt 4 określającej wysokość łącznika i w tym zakresie ustaliło tą wysokość maksymalnie na 3,30m, licząc od poziomu terenu do najwyższego punktu dachu oraz linii zabudowy przedstawionej na załączniku graficznym do decyzji I instancji i w tym zakresie ustaliło linię zabudowy jak w załączniku do decyzji, o czym orzekło w punkcie pierwszym. W pozostałej części Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, orzekając o tym w punkcie drugim. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, Kolegium przytoczyło treść art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu (...), wywodząc, iż budowa łącznika o powierzchni nowej zabudowy 36m2 wymaga wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Rozpatrując sprawę po raz drugi, organ odwoławczy stwierdził, że ponowne postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo i w rezultacie zasadnie wydano decyzję o warunkach zabudowy. Zdaniem Kolegium, warunki te, z uwagi na rozmiary działki nr 46, należącej do R.Ś. i wysokość istniejącej zabudowy na działce zostały sformułowane w decyzji w sposób nieprecyzyjny, bez dokładnego określenia maksymalnej wysokości budynku łącznika, a jedynie jako 1 kondygnację nadziemną, wysokość projektowanego obiektu w nawiązaniu do istniejącej wysokości budynku gospodarczego. Z analizy wynika, że istniejący budynek gospodarczy ma obecnie wysokość 5,30m, a wnioskodawczyni określiła na rozprawie w dniu 22 listopada 2006 r. wysokość łącznika na 3,30m. W tej sytuacji, zachodziła w przekonaniu Kolegium potrzeba potwierdzenia tego wymiaru poprzez uzupełnienie załącznika graficznego o nieprzekraczalną linię zabudowy od strony działki odwołujących. Z tego też powodu, należało w tym zakresie uchylić zaskarżoną decyzję i doprecyzować maksymalną wysokość w metrach, tak, by nie było wątpliwości co do pierwotnego brzmienia. Odległość od ściany projektowanego budynku do granicy działki Państwa P. określona we wniosku wynosi 5m, Odległość ta gwarantuje, według organu, zachowanie dopływu światła słonecznego i nasłonecznienie szklarni odwołujących w dotychczasowy sposób. Ustalając wysokość projektowanego budynku, Kolegium uwzględniło fakt, że przepisy techniczno-budowlane odnoszą się wyłącznie do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi i nie mają zastosowania do innych elementów zagospodarowania działki w rodzaju szklarni. W dalszej części uzasadnienia decyzji, organ odwoławczy podkreślił, iż wyniki analizy załączone do decyzji są prawidłowe i wykonalne, zaś to, czy zostaną spełnione oceni dopiero Starosta S. Nadal też inwestorów obowiązuje ograniczenie uciążliwości zakładu produkcyjnego do granic własnej działki, a skoro nie zmieni się wielkość produkcji, nie mogą też zmienić się inne warunki funkcjonowania dotychczasowego zakładu cukierniczego. Z góry też nie można zakładać, że faktyczna działalność wnioskodawców będzie inna niż deklarują we wniosku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, A. i Z. P., powtórzyli zarzuty z odwołania od decyzji I instancji. Skarżący obawiają się, że budowa łącznika doprowadzi w przyszłości do zwiększenia produkcji na działce R.Ś. i w rezultacie do zwiększenia już uciążliwego dla nich hałasu pracujących całodobowo agregatów chłodniczych. Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach wspomnianej kontroli sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. Sąd nie stwierdził uchybień przepisom prawa materialnego i formalnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy i stanowić podstawę wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Wskazanym rozstrzygnięciem organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji ustalającą na wniosek R.Ś. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie łącznika między istniejącymi budynkami magazynu surowca z chłodnią a budynkiem mieszkalnym z częścią produkcyjną na parterze wraz z urządzeniami technicznymi, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 46 przy ul. A. w S., bez możliwości rozbudowy funkcji produkcyjnej, w części dotyczącej punktu III podpunkt 4 określającej wysokość łącznika i w tym zakresie ustalił tą wysokość maksymalnie na 3,30 m, licząc od poziomu terenu do najwyższego punktu dachu oraz linii zabudowy przedstawionej na załączniku graficznym do decyzji, o czym orzekł w punkcie pierwszym. W pozostałej części Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, orzekając o tym punkcie drugim. W rozpoznawanej sprawie istotą sporu jest odpowiedź na pytanie, czy organ I instancji, a następnie organ II instancji w zakresie punktu III podpunkt 4 zasadnie ustaliły na wniosek R.Ś. warunki zabudowy dla planowanej przez nią inwestycji. Stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w rozumieniu art. 61 ust. 1 wspomnianej ustawy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wydanie decyzji, o której wyżej mowa wymaga uprzedniego przeprowadzenia przez organ administracyjny postępowania wyjaśniającego, którego zasady określone zostały przez ustawodawcę w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Według § 3 ust. 1 i 2 wspomnianego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w świetle § 9 rozporządzenia w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Cześć graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Sądu, ustalenie przez organ administracyjny w toku postępowania wyjaśniającego na tle konkretnego stanu faktycznego, że wszystkie przesłanki, o których stanowi art. 61 ust. 1 są spełnione, obliguje organ do wydania pozytywnej dla inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Badając w kontekście cytowanych wyżej regulacji prawnych zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdzić trzeba, iż działka R.Ś. o nr ewid. 46, położona w S. przy ul. A. 44, znajduje się na terenie dla którego obecnie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i dlatego też organ orzekający w sprawie zobligowany był ustalić, czy planowana przez nią inwestycja, polegająca na budowie łącznika między istniejącymi budynkami magazynu surowca z chłodnią a budynkiem mieszkalnym z częścią produkcyjną na parterze wraz z urządzeniami technicznymi, o powierzchni zabudowy 36m2 spełnia wszystkie wymagania określone w art. 61 ust. 1 ustawy, a następnie w zależności od wyników poczynionych ustaleń wydać decyzję pozytywną lub negatywną w przedmiocie warunków zabudowy. Jak wynika z akt sprawy w dniu 13 kwietnia 2006 r. organ przeprowadził w sposób prawidłowy analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy, której wyniki przedstawił w formie opisowej i graficznej. Część graficzna analizy została sporządzona na właściwej kopii mapy zasadniczej w skali 1:500, gdzie w sposób jasny i czytelny wyznaczony został wokół działki R.Ś. obszar analizowany, na podstawie którego przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W oparciu o analizę części graficznej organ sporządził jej część tekstową, zasadnie w ocenie Sądu przyjmując, że działka objęta wnioskiem leży w granicach osiedla "H.", na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zabudowa mieszkaniowa stanowi funkcję dominującą, a towarzysząca jej zabudowa usługowa zaspokaja potrzeby mieszkańców i osiedla. Planowana inwestycja nie dotyczy funkcji mieszkaniowej, ani też zabudowy uzupełniającej, lecz zabudowy o funkcji produkcyjnej. Przedmiotowa działka leży u zbiegu ulic B. i A., sąsiaduje bezpośrednio z działkami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, choć po przeciwnej stronie ulicy B. zlokalizowana jest zabudowa produkcyjno – usługowa z towarzyszącą zabudową mieszkaniową. Zabudowa obu jednostek urbanistycznych zrealizowana została na podstawie ustaleń poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnętrze osiedla stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zaś na zewnątrz zlokalizowana jest zabudowa o funkcji produkcyjnej i usługowej. Średnia wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek wynosi 23% na terenie zabudowy mieszkaniowej i 12,5% na terenie zabudowy produkcyjno-usługowej. Działka Pani Ś. jest jedną z najintensywniej zabudowanych działek w terenie objętym analizą –38%. W przypadku realizacji projektowanej inwestycji powierzchnia zabudowy działki osiągnęłaby 42% powierzchni terenu inwestycji, co w świetle uregulowań § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia jest dopuszczalne. Mając bowiem na uwadze fakt, że planowana inwestycja ma na celu poprawę warunków sanitarnych prowadzonej już na działce działalności produkcyjnej, a wnioskodawca ogranicza planowaną inwestycję jedynie do komunikacji (bez powiększania powierzchni produkcyjnej), należy rozważyć zwiększenie intensywności powierzchni zabudowy powyżej średniego wskaźnika. Wpłynie to na zwiększenie dysproporcji wielkości powierzchni zabudowy towarzyszącej w stosunku do powierzchni zabudowy o funkcji dominującej tj. mieszkalnej, ale nie ograniczy dotychczasowego sposobu korzystania z działek sąsiednich. W świetle przedstawionych wyżej ustaleń wynikających z analizy urbanistycznej, Prezydent Miasta S. trafnie stwierdził, że planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy i wobec tego zachodzą podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Jak zostało to już wcześniej zauważone, organ administracyjny w takiej sytuacji nie mógł odmówić inwestorowi wydania omawianej decyzji. Podkreślić przy tym trzeba, że wbrew obawom skarżących, wydane rozstrzygnięcie odnosi się tylko i wyłącznie do ustalenia warunków zabudowy dla rozbudowy istniejącej obecnie części produkcyjnej o pomieszczenia komunikacji wewnętrznej. Nie ustala ono warunków zabudowy dla rozbudowy funkcji produkcyjnej, jasno precyzując w sentencji decyzji, iż brak jest możliwości rozbudowy tej właśnie funkcji. Poza tym w punkcie VII odnoszącym się do ochrony interesów osób trzecich, organ wyraźnie wskazał, że inwestycja nie może powodować ograniczenia użytkowania terenów sąsiednich, zgodnie z ich faktycznym użytkowaniem, w tym nie może przekroczyć poziomu hałasu, drgań i emisji zanieczyszczeń ponad dopuszczalne normy, ustalane dla funkcji chronionej, jaką jest zabudowa mieszkaniowa. Dodać przy tym trzeba, że organ odwoławczy mając na względzie konieczność zapewnienia maksymalnej ochrony interesów osób trzecich, uwzględnił argumenty A. i Z.P., podniesione w odwołaniu od decyzji, piśmie z dnia 15 listopada 2006 r. oraz w trakcie rozprawy administracyjnej dotyczące wysokości projektowanej zabudowy, w celu zapewnienia dopływu odpowiedniej ilości światła słonecznego dla znajdującej się na ich działce szklarni i zmienił w tym zakresie decyzję organu I instancji odnośnie jej punktu III podpunkt 4, ustalając maksymalnie wysokość łącznika na 3,30m, licząc od poziomu terenu do najwyższego punktu dachu oraz określając linię zabudowy, na mapie stanowiącej załącznik do tej decyzji w odległości 5 metrów od granicy odwołujących. W tym stanie rzeczy, skoro wydana decyzja ustala warunki zabudowy wyłącznie dla inwestycji polegającej na budowie łącznika komunikacyjnego między istniejącymi na działce R.Ś. budynkami, zarzut skarżących, iż w przyszłości może dojść do zwiększenia produkcji nie mógł zostać uwzględniony w niniejszym postępowaniu, albowiem jak starał się to wyjaśnić Sąd wydana decyzja nie może stanowić podstawy do ubiegania się o pozwolenie na budowę budynku, który miałby służyć celom produkcyjnym. Dodać przy tym trzeba, że na etapie postępowania zmierzającego do uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej będzie przede wszystkim ustalenie, czy projekt budowlany spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy. W przypadku bowiem braku takiej zgodności organ winien odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Niezasadne na tym etapie postępowania, są w ocenie Sądu, także pozostałe zarzuty skarżących dotyczące ewentualnych przyszłych zamierzeń inwestycyjnych Pani Ś. i związanych z nimi uciążliwości oraz zarzuty sprowadzające się w istocie do kwestionowania legalności istniejącej już na działce wnioskodawczyni zabudowy. Podsumowując powyższe rozważania, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa materialnego i procedury administracyjnej. Nie znajdując zatem żadnych podstaw prawnych do uwzględnienia zarzutów skarżących i wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego, Sąd zobligowany był oddalić skargę A. i Z. P. O powyższym Sąd orzekł w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. B.C.