II SA/Łd 810/15

Dnia 16 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w Ł. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych celem uporządkowania terenu katastrofy budowlanej p o s t a n a w i a: - oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. a.bł. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w Ł. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych celem uporządkowania terenu katastrofy budowlanej. W treści skargi jej autorzy wnieśli m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji akcentując, iż wobec wskazanych w motywach skargi przykładów naruszenia prawa, do których doszło w toku postępowania administracyjnego, całkowicie niecelowe jest nakładanie na stronę obowiązków wynikających z wadliwych decyzji. Strona podkreśliła, iż nie uchyla się od konieczności dokonania rozbiórki budynku, zatem za niecelowe uznaje wykonywanie teraz czynności określonych w kontestowanej decyzji. Zastosowanie się do wytycznych organów nadzoru budowlanego może doprowadzić do narażenia życia lub zdrowia osób wykonujących zlecone prace i w żaden sposób nie rozwiąże problemu bezpieczeństwa osób przebywających w okolicy miejsca katastrofy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konstrukcja powołanego przepisu wylicza wyczerpująco przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, a inicjatywa do wykazywania tych okoliczności przysługuje stronie skarżącej. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu. W interesie strony leży niewątpliwie najbardziej wyczerpujące wykazanie przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej (por. np. postanowienia NSA z dnia 10 lutego 2014 roku, I FSK 76/14; z dnia 18 grudnia 2013 roku, II FSK 2654/13; z dnia 8 października 2013 roku, II OSK 2290/13; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wstrzymanie wykonania jest instytucją wyjątkową, której zastosowanie jest możliwe jedynie w ściśle określonych przypadkach wynikających z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak jednoznacznego wskazania i uprawdopodobnienia przesłanek wymaganych przez przepis uniemożliwia ocenę zasadności złożonego przez stronę wniosku. Strona skarżąca zawierając w treści skargi wniosek o wstrzymanie wykonania podniosła w pierwszej kolejności zarzuty merytoryczne zmierzająca do zakwestionowania wydanego przez organ administracyjny rozstrzygnięcia, które jest przedmiotem skargi. Tymczasem z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, iż strona skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązana jest wskazać okoliczności, które w jej ocenie uzasadniają wniosek co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli skarżący nie przytoczą w tym zakresie wystarczających okoliczności. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie przytoczyła okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, bowiem uzasadnienie wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej w zasadzie zawiera tylko zarzuty merytoryczne skierowane przeciwko kontestowanemu rozstrzygnięciu organu administracji. Uzasadnienie skargi co do naruszenia prawa przez kwestionowany akt nie stanowi o istnieniu przesłanek do wstrzymania wykonania tego aktu. Dostrzec także należy, iż uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania strona skarżąca zwróciła także uwagę, iż zastosowanie się do wytycznych organów nadzoru budowlanego może doprowadzić do narażenia życia lub zdrowia osób wykonujących zlecone prace i w żaden sposób nie rozwiąże problemu bezpieczeństwa osób przebywających w okolicy miejsca katastrofy. Zdaniem sądu, także ten argument nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem strona nie wyjaśniła w żaden sposób na czym miałoby polegać owe narażenie życia lub zdrowia osób wykonujących zlecone prace. Okoliczność, iż określone prace są niebezpieczne, ale niezbędne, nie stanowi okoliczności zwalniającej z konieczności ich wykonania. Natomiast okoliczność, iż określony w decyzji obowiązek nie rozwiąże problemu bezpieczeństwa osób przebywających w okolicy miejsca katastrofy, stanowi przejaw polemiki z poglądem organów administracji, zatem stanowi zarzut skierowany przeciwko rozstrzygnięciu tegoż organu. Argument taki, jako że ma charakter merytoryczny – jak wskazano wcześniej – nie stanowi podstawy do przyznania stronie ochrony tymczasowej, jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Reasumując, strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tej sytuacji, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., sąd orzekł jak w postanowieniu. a.bł.