II SA/Łd 813/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Gortych - Ratajczyk, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2009r. na rozprawie sprawy ze skargi K. S.i M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...], Nr [...] (znak:[...]); 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz K. S. i M. S. solidarnie kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...]r. nr [...], znak:[...] Wojewoda Ł., po rozpatrzeniu odwołania K. i M.małżonków S. od decyzji Starosty Z. z dnia [...]r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "A" S. A. z siedzibą w P. pozwolenia na przebudowę stacji paliw (ze szczegółowym wskazaniem jej zakresu), położonej w Z. przy ul. Ł. [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organy ustaliły następujący stan faktyczny: Starosta Z. decyzją z dnia [...]r. nr [...] znak:[...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił "A" S.A. w P. pozwolenia na przebudowę opisanej wyżej stacji paliw wraz z infrastrukturą techniczną. Od powyższej decyzji wnieśli odwołanie M.i K.małżonkowie S. Wojewoda Ł., decyzją z dnia [...]r. nr [...], znak: [...] uchylił powyższą decyzję Starosty Z. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na brak uzasadnienia orzeczenia organu I instancji. W konsekwencji, Starosta Z. decyzją z dnia [...]r. nr [...], znak:[...]ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił "A"S.A. P., ul. C. [...] pozwolenia na przebudowę stacji paliw wraz z infrastrukturą techniczną. Powyższa decyzja została powtórnie zaskarżona odwołaniem przez M. i K. małżonków S. Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...]r. nr [....], znak:[...] ponownie uchylił decyzję Starosty Z. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wobec braku wyjaśnienia czy realizacja projektowanej inwestycji jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, w tym czy zapewnia poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Starosta Z. decyzją z dnia [...]r. nr [....], znak:[....] zatwierdził projekt budowlany i udzielił "A"S.A. w P. pozwolenia na przebudowę przedmiotowej stacji paliw, podnosząc, iż realizacja projektowanej inwestycji jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli M. i K. S. Zdaniem odwołujących, sporna decyzja, została wydana z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, d i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. nr 156 z 2006r., poz. 1118 ze zm.) oraz art. 7 i art. 107 § 3 i 4 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a. Podnieśli, iż uniemożliwiono im zapoznanie się z całością akt sprawy i sporządzenie zeń kserokopii, co stało na przeszkodzie rzeczowemu odniesieniu się do stanowiska inwestora. Ustosunkowując się do rozwiązań projektowych, wskazali na niestabilność punku zlewowego paliw oraz witacza o wysokości 25 m na terenie, na którym, według odwołujących, występuje tzw. "kurzawka". W toku postępowania odwoławczego Wojewoda Ł. wyznaczył "spotkanie w celu omówienia i wyjaśnienia wszelkich kwestii podnoszonych w odwołaniach", przy czym o jego terminie odwołujący powiadomieni zostali po dacie "spotkania". W wyniku ustaleń poczynionych podczas "spotkania" w dniu 8.maja 2008r., inwestor zobowiązany został do "wyjaśnienia kwestii dotyczących witacza tj. do przedstawienia badań geologicznych gruntu". W dniu [...]r. z zebranym materiałem dowodowym zapoznała się K. S., otrzymując kserokopie części dokumentacji, zgromadzonej w aktach spawy. W uwagach, dostarczonych przy piśmie z dnia [.....]r. odwołujący zakwestionowali między innymi zgodność z prawem decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [....]r. znak: [....] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, sposób zaznaczenia granic oddziaływania inwestycji oraz rzetelność załącznika do decyzji pt. "Informacja o projektowanej inwestycji" oraz projektu prac geologicznych. Podnieśli, iż dokumenty te zostały wykonane w sposób wskazujący na automatyzm ich autorów oraz zaangażowanie organów w ich powstanie, co wyklucza prawidłowość przyjętych wniosków i bezstronność decydentów. Wojewoda Ł. zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że z materiału dowodowego wynika, iż projektowana przebudowa istniejącej stacji paliw ma na celu ograniczenie zanieczyszczeń wprowadzanych do środowiska naturalnego w wyniku zastosowania odpowiednich rozwiązań technicznych i technologicznych chroniących środowisko. Rozwiązania chroniące środowisko omówione zostały w punkt 6 informacji o projektowanej inwestycji, stanowiącej załącznik do decyzji Prezydenta Miasta Z. dnia [...]r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, a mianowicie: - wcześniejsze oczyszczanie wód opadowych w osadniku podziemnym oraz separatorze przed odporowadzeniem ich do kanalizacji miejskiej, - zastosowanie odwodnienia liniowo-korytkowego w celu odgrodzenia płyty szczelnej przy dystrybutorze od powierzchni drogowej, - zainstalowanie monitoringu przestrzeni międzypłaszczowej w podwójnym płaszczu zbiornika, - wyposażenie dystrybutorów w urządzenia odsysające pary paliwa, - montaż piezometrów, kontrolujących szczelność podziemnych zbiorników paliwowych, - uszczelnianie przejść rurociągów i przepustów przez ściany studzienek. W decyzji wspomnianej stwierdzono, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie ma możliwości transgranicznego oddziaływania na środowisko oraz że nie występuje konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Ocena zasadności i prawidłowości sporządzenia powyższej decyzji nie należy zaś do kompetencji organów właściwych w sprawie pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy powołał się na przepis art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wskazując, że organy administracji architektoniczno – budowlanej sprawdzają jedynie zgodność projektu budowlanego z wymaganiami określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Badań takich dokonano stwierdzając, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami zawartymi w przedmiotowej decyzji. Z uwagi na to, że na terenie objętym inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego inwestor uzyskał pozytywną decyzję ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nr [....] znak sprawy: [...] wydaną w dniu [...]r. przez Prezydenta Miasta Z. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [....]r. znak sprawy:[...]. Dokumentacja przedstawiona przez inwestora została zaopiniowana bez zastrzeżeń pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych w dniu 13.sierpnia 2007r. przez rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych w zakresie budownictwa przemysłowego i ogólnego, a także pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii - opinia rzeczoznawcy z dnia 9.marca 2007r. Ponadto rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdził w dniu 12.marca 2007r. zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Wojewoda Ł. stwierdził, że organy wydające pozwolenie na budowę nie są właściwe do kwestionowania rozwiązań konstrukcyjnych projektów budowlanych reklamy z logo tzw. witacza czy też punktu zlewowego, wykonanych przez odpowiednich projektantów. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, z materiału dowodowego (badania geologiczne) nie wynika, aby na terenie objętym przebudową występowała kurzawka. W celu monitorowania stanu wód podziemnych na terenie inwestycji wykonane zostaną otwory obserwacyjne - piezometry. Błędy w sporządzonej dokumentacji, dotyczące nieprawidłowego adresu inwestycji, organy uznały za omyłki pisarskie. W skardze z dnia [...] r. K. i M.S. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Rozstrzygnięciom zarzucili naruszenie art. 7, art. 8, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 35 Prawa budowlanego. Powtarzając argumentację, zawartą w odwołaniu, zakwestionowali nadto zgodność z prawem decyzji Prezydenta Miasta Z. z [...]r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wskazując, iż decyzja ta nie została im doręczona. W ocenie skarżących, Wojewoda Ł. rozstrzygając sprawę nie wziął pod uwagę, iż w toku postępowania nie wykazano, czy przebudowa stacji nie zakłóci korzystania z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia należącej doń nieruchomości. Ponadto w projekcie, dla terenu wstępowania kurzawki przewiduje się punkt zlewowy paliw obok budynków, stanowiących własność skarżących bez ochrony ich stabilności. Dodatkowo zaś, witacz o wysokości 25 metrów stanowi istotne zagrożenie dla nieruchomości sąsiedniej, zwłaszcza wobec faktu, że inwestor dopuścił już do zawalenia drzewa, rosnącego na jego posesji, które uszkodziło ogrodzenie posesji skarżących. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek częściowo jedynie z powodu zarzutów sformułowanych w jej treści. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność rozstrzygnięcia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a. Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) . Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy procedury administracyjnej a w konsekwencji również normy prawa materialnego, w stopniu określonym w cytowanym przepisie. W pierwszym rzędzie rozważenia wymagała kwestia zachowania przez skarżących terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Z. z dnia [...]r., bowiem w nadesłanych do kontroli sądowej aktach administracyjnych, na potwierdzeniu odbioru decyzji z tej daty, znajdują się adnotacje z dnia 27.lutego 2008r. o treści: "odmówiło podpisu i odebrania przesyłki" oraz "poczta". Ustalenie zatem, iż próba doręczenia decyzji, dokonana przez pracownika organu lub przez inne upoważnione osoby lub organy w dniu 27.lutego 2008r. wiązała się z odmową jej przyjęcia przez adresata, skutkować musiałoby uznaniem, iż pismo doręczone zostało skarżącym w tej dacie (art.47 § 2 k.p.a.) i z tą datą rozpoczął też bieg termin do wniesienia odwołania. W rozpoznawanej sprawie jednak, brak jest możliwości ustalenia tak sposobu doręczenia przesyłki, zawierającej kwestionowaną decyzje (art.39 k.p.a.), jak i prawidłowości oraz rzetelności dokonanych przez doręczającego adnotacji. Nie jest bowiem jasne ani kto doręczenia dokonywał ani też kto faktycznie odmówił przyjęcia przesyłki. Zastosowano zaś tzw. doręczenie wspólne (co samo w sobie stanowi naruszenie przepisu art. 40 k.p.a.), przez co nie jest możliwe jednoznaczne przesądzenie czy i który z adresatów faktycznie odmówił przyjęcia decyzji i pokwitowania odbioru przesyłki. Dlatego też, uznając doręczenie z dnia [...]r. za wadliwe, termin do wniesienia odwołania liczono od dnia 13.marca 2008r. (data doręczenia przesyłki przez pocztę). Nadanie odwołania w polskim urzędzie pocztowym w dniu 27.marca 2008r. (kopia dowodu nadania złożona została do akt sądowych na k.[...], spełnia zatem wymagania, określone w art.57 § 5 k.p.a., dla zachowania terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Przechodząc natomiast do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wskazać należy, iż postępowanie administracyjne, poprzedzające jej wydanie, dotknięte było uchybieniami, które skutkują jej uchyleniem. Zgodnie bowiem z treścią przywoływanego wielokrotnie przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Przyjąć należy przy tym, że w przypadku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ administracji architektoniczno – budowlanej pozostaje nią związany w taki sam sposób, jak decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Skoro bowiem właściwy organ w sposób ostateczny ustali czy to wymogi w zakresie zagospodarowania przestrzennego terenu (w decyzji o warunkach zabudowy), czy to wymagania w zakresie ochrony środowiska (w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), ustalenia te nie mogą podlegać modyfikacji czy też "racjonalizacji" w toku innego postępowania, prowadzonego przed innym organem. Rolą organu administracji architektoniczno – budowlanej jest bowiem jedynie sprawdzenie zgodności projektu z warunkami (wymaganiami), określonymi we wspomnianych decyzjach. (por. szerzej na ten temat w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.lutego 1999r., w sprawie o sygn.akt II SA 2296/96, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 46685 oraz z dnia 21.listopada 2006r., w sprawie o sygn.akt OSK 1371/05, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 318327). W rozpoznawanej sprawie natomiast, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nakładała na inwestora "w trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji" m.in. obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie do kanalizacji ścieków mogących zawierać substancje niebezpieczne dla środowiska. Inwestor nie uzyskał jej wszakże, przedkładając pismo Starosty Z. z dnia [...]r. z informacją, "że po analizie złożonej dokumentacji stwierdzono, że ścieki wprowadzane z terenu ww. stacji do urządzeń kanalizacyjnych nie są ściekami przemysłowymi w świetle art.9 ust. 1 pkt 17 ustawy z dnia 18.lipca 2001r. – Prawo wodne (...). Z tego względu nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne na wprowadzenie tych ścieków do urządzeń kanalizacyjnych (...)". W zaskarżonej decyzji, prócz ogólnej konstatacji o zgodności projektowego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami zawartymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, brak jest szczegółowego odniesienia się do realizacji, nałożonego na inwestora obowiązku w tym zakresie. Abstrahując zaś od charakteru przedłożonego pisma (w szczególności oceny czy pismo wspomniane stanowi decyzję w rozumieniu art. 104 k.p.a.), jest oczywiste, iż obowiązek nałożony na inwestora decyzją Prezydenta Miasta Z. środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie został w tym zakresie wykonany, bowiem nie legitymuje się on pozwoleniem wodnoprawnym na odprowadzenie do kanalizacji ścieków mogących zawierać substancje niebezpieczne dla środowiska. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie została zaś przez właściwy organ zmieniona, zatem, jak wspomniano, pozostaje wiążąca dla organu właściwego w sprawie pozwolenia na budowę. Niekompletne było również sprawdzenie przedłożonego projektu z decyzją o warunkach zabudowy, bowiem nie obejmuje ona budowy spornego "witacza". O ile zaś organ uznał, iż inwestycja w tym zakresie nie wymagała uprzedniego ustalenia warunków zabudowy, konieczne było poczynienie stosownych ustaleń, które winny były znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Błędne jest też stanowisko organu, iż treść art. 20 ustawy Prawo budowlane zwalnia organy administracji architektoniczno – budowlanej z obowiązku badania przedłożonej dokumentacji projektowej. Okoliczność bowiem, iż za przyjęte rozwiązania projektowe odpowiada projektant nie wyklucza ingerencji organów, w przypadku naruszenia przepisów prawa, w tym przepisów techniczno – budowlanych. Obowiązek badania dokumentacji projektowej (projektu zagospodarowania działki) w tym zakresie, wynika bowiem expressis verbis z treści art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21.listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. nr 243, poz. 2063) określają natomiast m.in. usytuowanie stacji paliw płynnych, precyzując odległości odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego stacji paliw płynnych od poszczególnych elementów zagospodarowania zarówno terenu inwestycji, jak i terenów sąsiednich, w tym pawilonu stacji, budynków o konstrukcji niepalnej oraz od innych budynków (§ 98 rozporządzenia). Przedłożony projekt zagospodarowania terenu inwestycji nie pozwala na określenie wspomnianych odległości, ponieważ ani jego część opisowa ani rysunkowa danych tego rodzaju nie zawiera. Nie jest zatem jasne w oparciu o jakie przesłanki, organ uznał za spełnione kryteria, określone w przepisach § 98 i następnych powołanego wyżej rozporządzenia. Jest to zaś tym istotniejsze, że zarzuty skargi dotyczą m.in. stabilności ale i bezpieczeństwa użytkowania budynków, zlokalizowanych na terenie nieruchomości, będącej własnością skarżących. Wyjaśnienia wymaga również kwestia ewentualnego obowiązku wykonania dokumentacji geologiczno – inżynierskiej, o której mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24.września 1998r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz.U. nr 126, poz. 839) w sytuacji, gdy zakresem robót objęte będzie m.in. wykonywanie wykopów związanych z demontażem istniejących i posadowieniem nowych zbiorników paliwowych. Z projektu technologicznego wynika zaś, że górny płaszcz zbiornika musi znajdować się na głębokości ok. 1 m od poziomu trawnika. Biorąc zatem pod uwagę jego średnicę (przy pojemności 50 m3) oraz konieczność usypania na dnie wykopu warstwy 30 cm piasku pod zbiornik, wydaje się oczywiste, że wykopy przekroczą głębokość 1,2 m. Gdyby zaś przyjąć, jak to uczynił projektant w opisie warunków geotechnicznych posadowienia reklamy słupowej, iż podłoże terenu inwestycji stanowią piaski ilaste luźne, zaś woda gruntowa występuje w poziomie posadowienia fundamentów, oznaczałoby to konieczność zaliczenia terenu inwestycji do obszarów o co najmniej złożonych warunkach gruntowych ( § 5 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia), rodząc tym samym obowiązek wykonania dokumentacji geologiczno – inżynierskiej. Niezależnie od tego wskazać należy, iż załączony do złożonej dokumentacji projektowej "projekt prac geologicznych dla budowy urządzeń monitoringu wód podziemnych na terenie stacji dystrybucji paliw płynnych" dotyczy w istocie jedynie budowy piezometrów (str. 12 opracowania "Określenie celu prac geologicznych"), nie spełniając funkcji ekspertyzy geotechnicznych warunków posadowienia wszystkich obiektów budowlanych, w ramach przedmiotowej inwestycji. Nie jest też jasne, jaką ekspertyzę geologiczną przedłożyć miał w toku postępowania odwoławczego inwestor oraz czy ekspertyza ta istotnie została przezeń złożona. W nadesłanych do kontroli sądowej aktach administracyjnych brak jest bowiem jakiejkolwiek dokumentacji projektowej innej od tej, która stanowi załączniki do decyzji organu I instancji. Na marginesie wskazać też trzeba, iż czynności postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przez organy administracji winny, co do zasady, przybierać formy, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego. Procedura nie przewiduje zaś formy "spotkania w celu omówienia i wyjaśnienia kwestii podnoszonych w odwołaniach"; w przypadku potrzeby uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy, możliwe (a czasem konieczne) jest natomiast przeprowadzenie rozprawy, o której terminie strony winny być w sposób prawidłowy powiadomione (art.89 § 2 k.p.a. w zw. z art. 90 § 2 k.p.a.). Odnosząc się natomiast do zarzutów strony skarżącej, w tym zwłaszcza do, sformułowanego podczas rozprawy, zarzutu wadliwego uznania planowanego przedsięwzięcia za "przebudowę" w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane wobec faktycznej rozbiórki wszystkich obiektów i urządzeń stacyjnych, podnieć należy, iż budowlą (kategorią obiektu budowlanego) w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jest stacja paliw jako całość (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.czerwca 2002r., sygn.akt II SA/Łd 1101/01, niepubl., wydany w następstwie rozpoznania skargi na uprzednio wydaną decyzję o pozwoleniu na przebudowę spornej stacji paliw, rozstrzygającą wniosek inwestora z 2000r.). W tym kontekście też rozważać należy przesłanki z art. 3 pkt 7a cytowanej ustawy, pozwalające na uznanie wnioskowanego przedsięwzięcia za przebudowę stacji paliw (wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego – stacji paliw - z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji), nie zaś poszczególnych jej części składowych (pawilonu, dystrybutorów, etc). Kwestia ta winna wszakże być przedmiotem analizy organów orzekających w niniejszej sprawie i znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu wydawanych rozstrzygnięć. Nie można natomiast odnieść się do zarzutów, związanych z treścią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Decyzja ta wydana została bowiem w toku odrębnego postępowania, przez inny organ i jako taka nie podlega kontroli w ramach postępowania pozwoleniowego. Pominięcie skarżących jako stron postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań, stanowić może ewentualną podstawę do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego (wznowieniowego) w tym przedmiocie, pozostaje zaś bez wpływu na ocenę prawną zaskarżonej decyzji. Biorąc jednakże pod uwagę wskazane wyżej uchybienia organów w toku prowadzonego postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, uznając to za konieczne dla końcowego załatwienia sprawy. Po myśli art. 152 p.p.s.a. stwierdzono zaś, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono natomiast na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżących solidarnie ich zwrot w kwocie odpowiadającej uiszczonemu przez nich wpisowi sądowemu (500,00,-zł.), wynagrodzeniu pełnomocnika będącego radcą prawnym, ustalonemu w oparciu o treść § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) na kwotę 240,00,-zł. oraz uiszczonej opłacie skarbowej od pełnomocnictwa (17,00,-zł.). D.T.