II SA/Łd 813/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. B., A. B. i Wspólnoty Mieszkaniowej A o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. B., A. B. i Wspólnoty Mieszkaniowej A na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. P. Pismem z dnia 29 września 2016 r. E. B., A. B. i Wspólnota Mieszkaniowa A wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. znak: [...]zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A sp. z o.o. z/s w Ł. pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z garażami w parterze wraz z infrastrukturą techniczną, na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 4, działka nr 590/18 w obrębie [...]. W treści skargi skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swój wniosek skarżący zauważyli, że realizacja przez inwestora udzielonego mu pozwolenia na budowę może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia następstw. Ich zdaniem ewentualne uwzględnienie skargi skutkować będzie wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, co pozbawi inwestora możliwości jej dokończenia. Taka sytuacja wymagać będzie wszczęcia odrębnego postępowania, zmierzającego do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Skarżący uważają, że zasadnym jest uniemożliwienie realizacji inwestycji do czasu wydania przez sąd wyroku, a to ze względu zarówno na nakład środków, jak również czas trwania ewentualnych postępowań w tym zakresie. Skarżący dodali, że realizacja tego rodzaju inwestycji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, m.in. zakłócenie spokoju mieszkańców, usunięcie zieleni, zniszczenia warunków środowiskowych nieruchomości, jak również stoi w sprzeczności z interesami wielu mieszkańców okolicy. Bezspornym jest ponadto, że realizacja przedmiotowej inwestycji, na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę, prowadzi często do trwałej zmiany otoczenia inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Badaniu przez sąd administracyjny podlegają zatem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, według którego uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Jest to bowiem związane z tym, że użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" są nieostre, a zatem każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Zdaniem sądu w niniejszej sprawie skarżący nie wykazali, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności podnoszone we wniosku nie mogły stanowić przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej, gdyż wnioskodawcy powołali się na następstwa wykonania zaskarżonej decyzji, nierodzące wobec nich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutki wykonania zaskarżonej decyzji, gdyby okazała się ona wadliwa, mają charakter odwracalny, a koszty ich usunięcia nie będą obciążać strony skarżącej. Sąd podkreśla, że to inwestor podejmuje ryzyko, że w razie wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego zobowiązany będzie do wykonania nakazów organów nadzoru budowlanego, mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Podkreślenia wymaga też, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji, która będzie dokonywana na późniejszym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Wobec tego, że skarżący nie wykazali jakiego rodzaju szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może wobec nich spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji, sąd odmówił wstrzymania jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. A. P.