II SA/Łd 816/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, del. Sędziowie NSA Małgorzata Stahl, Anna Stępień (spr.), Protokolant ref.staż. Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi T. O., B. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. - IISA/Łd 816/01 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez T. O. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią gospodarczą i szamba, przewidzianej do realizacji w Ł. na działce nr ew. 42, obręb [...] przy ulicy A nr 54, na podstawie art. 138 § l pkt l kodeksu postępowania administracyjnego, art. 7, art. 33, art. 46a ust. l pkt l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm. ), ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego obszaru funkcjonalnego Lasu [...] zatwierdzonego Uchwałą Nr [...]Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] ( Dz. Urz. [...] Nr [...] poz. [...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że analiza zgłoszonego wniosku oraz ustaleń wynikających z planu zagospodarowania przestrzennego wykazuje, że zamierzenie inwestycyjne dla przedmiotowej nieruchomości nie spełnia kryteriów ustalonych dla terenów budowlanych warunkujących uzyskanie pozwolenia na budowę i jest sprzeczne z ustaleniami tego planu. Jak wynika z ustaleń poczynionych przez organ I instancji, na terenie nieruchomości znajduje się samowolnie wybudowany obiekt nie związany trwale z gruntem. Wielkość tego obiektu, jego charakter - wykorzystywany w celach rekreacyjnych i stan techniczny nie pozwalają, bez istotnej rozbudowy, na możliwość przebudowy na budynek mieszkalny. Przedmiotowa nieruchomość nie stanowi gospodarstwa rolnego, a jej powierzchnia 1964 m2 jest mniejsza od wymaganej minimalnej wielkości 2500 m2. Działki przylegające do omawianej nieruchomości są wolne od zabudowy. Obowiązujące wymogi planu wykluczają formy zagospodarowania terenów powstałe drogą działań samowolnych. Warunek planu, przewidujący zabudowę wolnostojącą z wykluczeniem możliwości dobudowy do granic działek sąsiadujących, wyklucza możliwość przebudowy istniejącego obiektu ( przypadku jego legalizacji ), z uwagi na usytuowanie bezpośrednio w granicy. W skardze do NSA T. i B. O. wnieśli o przychylne rozpatrzenie ich wniosku. Podkreślili, że budowa domu na przedmiotowej działce stanowi ich marzenie, które ze względu na zapisy planu nie może być zrealizowane, natomiast do tej pory nie został rozpatrzony wniosek o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie poprzedzającej wydanie przez Sąd rozstrzygnięcia skarżący cofnęli skargę, a pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł w związku z powyższym o umorzenie postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, iż stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 i nr 228 z 2003r., poz. 2261 ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Mając na uwadze podane okoliczności sprawy Sąd uznał za dopuszczalne cofnięcie skargi i dlatego też na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270) umorzył postępowanie.