II SA/Łd 816/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kozerski, Sędziowie NSA Janusz Nowacki (spr.), p.o. sędziego WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant asystent sędziego Żywilla Krac, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. stwierdził brak podstaw do uznania u M. M. choroby zawodowej. W uzasadnieniu stwierdzono, iż zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w załączniku do tego rozporządzenia, jeżeli była spowodowana wykonywaniem zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie. Dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż podczas wykonywania obowiązków zawodowych M. M. nie wykonywał ruchów monotypowych, powtarzalnych w długich przedziałach czasowych i nadmiernie obciążających stawy łokciowe. Nie ma zatem podstaw do stwierdzenia, że choroby układu ruchu są następstwem wykonywania pracy zawodowej. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji. Odwołanie od wymienionej decyzji złożył M. M. Decyzją nr [...] z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu administracji I instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, iż M. M. poddany był dwukrotnie badaniom specjalistycznym w jednostkach organizacyjnych służby zdrowia tj. Przychodni Konsultacyjno - Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. Poradni Chorób Zawodowych oraz w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. - Przychodni Chorób Zawodowych. Jednostki te wydały orzeczenia, w których stwierdza się brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. U M. M. rozpoznano schorzenie znajdujące się w wykazie chorób zawodowych lecz nie wystąpiło narażenie zawodowe w środowisku pracy mogące te schorzenie spowodować. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu administracji I instancji. Na wymieniona decyzje skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył M. M. podnosząc, iż jest ona krzywdząca. Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2002r. w sprawie II S.A./Łd 1884/00 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] W uzasadnieniu wyroku podniesiono, iż organy administracji naruszyły przepisy postępowania co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naruszono bowiem treść § 7 ust.4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. Dochodzenie epidemiologiczne zostało przeprowadzone w dniach 4 września i 6 września 2000r. a więc po wydaniu orzeczenia przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Ł. /[...]/ i po wydaniu orzeczenia przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. /[...]/. W związku z czym jednostki medyczne wydały orzeczenia nie posiadając wyników tego dochodzenia. Powinno natomiast być odwrotnie. Najpierw winno zostać przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne a dopiero później w oparciu o wyniki tego dochodzenia winny zostać wydane orzeczenia przez jednostki medyczne. Naruszenie przepisów postępowania przez organy administracji mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzje organu administracji I instancji. Decyzją nr [...] z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. na podstawie art.104 § 1 i 2 kpa, art.5 pkt.4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej/Dz.U. nr 90 z 1998r. poz.575 z późn. zm./, § 1 ust.1 i § 10 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych/Dz.U. nr 65 poz.294 z późn. zm./ w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach/Dz.U. nr 132 poz.115/ stwierdził brak podstaw do uznania jako choroby zawodowej u M. M. zapalenia ścięgnisto-okostnowego nadkłykci przyśrodkowych obu kości ramiennych z większym nasileniem zmian po stronie lewej. W uzasadnieniu stwierdzono, iż zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w załączniku do tego rozporządzenia, jeżeli była spowodowana wykonywaniem zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie. M. M. był dwukrotnie poddany badaniom specjalistycznym w jednostkach organizacyjnych służby zdrowia Rozpoznane u niego schorzenie - "zapalenie ścięgnisto-okostnowe nadkłykci przyśrodkowych obu kości ramiennych z większym nasileniem zmian po lewej stronie" jest wymienione w wykazie chorób zawodowych, ale brak jest potwierdzenia, że wykonywał on pracę w warunkach narażających na jej powstanie w ostatnim zakładzie, tj. Zakładach Przemysłu Filcowego A S.A., jak i w poprzednich zakładach. W różnych okresach zatrudnienia M. M. wykonywał szereg różnych czynności, ale nie wykonywał ruchów monotypowych, powtarzalnych w długich przedziałach czasowych i nadmiernie obciążających kończyny górne, w tym stawy łokciowe. W ocenie organu administracji nie zostały spełnione przesłanki z § 1 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983r., ponieważ rozpoznano jedynie schorzenie znajdujące się w wykazie chorób zawodowych, nie stwierdzono jednak związku przyczynowego pomiędzy powstałym schorzeniem, a warunkami pracy. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji. Odwołanie od wymienionej decyzji złożył M. M. podnosząc, iż jest ona krzywdząca. Odwołujący nie zgadza się z orzeczeniami Instytutu Medycyny Pracy i Poradni Chorób Zawodowych. Nie był badany przez te jednostki zaś biegły ortopeda z listy Sądu Okręgowego stwierdził, iż istniejące u niego schorzenia są chorobą zawodową. W konkluzji wnosił o ponowne rozpoznanie jego sprawy. Decyzją nr [...] z dnia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. na podstawie art.12 ust.2 pkt.1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej/Dz.U. nr 90 z 1998r. poz.575 z późn. zm./, § 1 i § 10 ust.1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych/Dz.U. nr 65 poz.294 z późn. zm./ w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie chorób zawodowych/Dz.U. nr 132 poz.1115/ i art.138 § 1 pkt.1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu administracji I instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, iż podstawą do rozpatrzenia sprawy jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Zgodnie z § 1 ust. 1 wymienionego. rozporządzenia za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w załączniku do tego rozporządzenia, jeżeli była ona spowodowana zatrudnieniem w warunkach narażających na jej powstanie. W myśl tego przepisu do uznania choroby za zawodową jest niezbędne wymienienie choroby w wykazie chorób zawodowych oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy powstałym schorzeniem, a warunkami pracy osoby ubiegającej się o stwierdzenie u niej choroby zawodowej. M. M. poddany był dwukrotnie badaniom specjalistycznym w jednostkach organizacyjnych służby zdrowia tj. Przychodni Konsultacyjno - Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. Poradni Chorób Zawodowych oraz w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. - Przychodni Chorób Zawodowych. Jednostki te wydały orzeczenia, w których stwierdza się brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Uwzględniono wszystkie uchybienia wskazane w przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2002r. w sprawie II S.A./Łd 1884/00. Przeprowadzono szczegółowe dochodzenie epidemiologiczne łącznie z rozprawą administracyjną oraz dokonano szczegółowej analizy danych na temat rodzaju czynności i sposobu ich wykonywania w całym okresie zatrudnienia M. M. Za chorobę zawodową może być uznana choroba spełniająca dwie przesłanki: formalną i merytoryczną. Oznacza to, że jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych i została spowodowana wykonywaniem zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie. Rozpoznane u M. M. schorzenia są ujęte w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, jednakże do stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest spełnienie drugiej przesłanki tzn. potwierdzenia, że pracownik wykonywał pracę w warunkach narażających na powstanie choroby. Szczegółowa analiza czynności i sposobu ich wykonywania przez M. M. w okresie jego zatrudnienia, ze szczególnym rozpatrzeniem okresu pracy na stanowisku wytwarzacza włóknin, wykazała, że nie istniała konieczność ruchów monotypowych, powtarzalnych w długich przedziałach czasowych co by mogło być przyczyną nadmiernego przeciążenia stawów łokciowych. Zgodnie z przyjętą w tym zakresie wiedzą medyczną brak jest podstaw, aby przyjąć, iż z rodzaju i warunków pracy odwołującego mogły się rozwinąć następstwa zdrowotne. Istniejące schorzenia u M. M. posiadają etiologię pozazawodową o czym może świadczyć krótki czas pracy na stanowisku wytwarzacza włóknin oraz utrzymywanie się nadal, pomimo zaprzestania pracy zawodowej od 1999r., dolegliwości bólowych i pomimo systematycznego leczenia farmakologicznego i rehabilitacyjnego progresywne ich nasilanie się. Organ odwoławczy nie zgodził się z opinią biegłego lekarza ortopedy T. K. załączoną do odwołania. Schorzenia u M. M. zostały po raz pierwszy rozpoznane w marcu 1997r. a więc w niespełna dwa lata od momentu zatrudnienia na stanowisku wytwarzacza włóknin. Jest to zbyt krótki okres czasu aby mogły powstać następstwa zdrowotne pod postacią przeciążenia narządu ruchu. Nadto dochodzenie epidemiologiczne wykazało brak możliwości nadmiernego przeciążenia stawów łokciowych w czasie zatrudnienia M. M. co zostało pominięte w opinii biegłego ortopedy. Organ administracji nie zgodził się także z fragmentem opinii biegłego ortopedy, że pięcioletni okres pracy na stanowisku wytwarzacza włóknin jest wystarczający do stwierdzenia choroby zawodowej. W konkluzji organ odwoławczy uznał, iż nie zostały spełnione przesłanki do stwierdzenia u M. M. choroby zawodowej. Schorzenie jest wprawdzie wymienione w wykazie chorób zawodowych lecz nie ma podstaw do przyjęcia związku przyczynowego pomiędzy powstałym schorzeniem a warunkami pracy. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu administracji I instancji. Na wymienioną decyzje skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył M. M. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż decyzja jest dla niego krzywdząca. Jako wytwarzacz włóknin przepracował 4 lata i istniał wpływ wykonywanej pracy na rozwój jego choroby. Nadto obecnie jest w trudnej sytuacji materialnej. Wnosił o ponowne rozpoznanie jego sprawy. Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wnosiła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga M. M. nie jest zasadna. Należy zaznaczyć, iż z dniem 1 stycznia 2004r., na podstawie art.1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę-prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1271/ weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/. Zgodnie z treścią art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę-prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga M. M. została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2004r. i do tego dnia postępowanie nie zostało zakończone. Skarga ta winna więc zostać rozpoznana na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaś sądem właściwym do jej rozpatrzenia jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych/Dz. U. Nr 65 z 1983r. poz.294 z późn. zm./ Zgodnie z treścią § 1 ust.1 wymienionego rozporządzenia za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Z wymienionego przepisu wynika, iż o tym czy schorzenie jest chorobą zawodową decyduje spełnienie dwóch przesłanek a mianowicie: schorzenie musi być wymienione w wykazie chorób zawodowych oraz praca musi być wykonywana w warunkach narażających na powstanie tego schorzenia. W przypadku stwierdzenia obu przesłanek istnieje domniemanie, iż choroba jest następstwem warunków w jakich praca była świadczona a więc, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy chorobą a warunkami pracy. Pogląd taki wyraził Sad Najwyższy w wyroku z dnia 19 lipca 1984r. w sprawie II PRN 9/84/OSNCP nr 4 z 1985r. poz.53/ oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 lutego 1996r. w sprawie I S.A. 1540/95/Prawo Pracy nr 3 z 1997r. poz.37/. Z przepisu § 1 ust.1 wymienionego rozporządzenia wynika, iż sam fakt zapadnięcia na chorobę wymienioną w wykazie do cytowanego rozporządzenia nie jest wystarczającą przesłanką do uznania jej za chorobę zawodową. Musi nadto istnieć działanie czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy a więc musi istnieć związek przyczynowy pomiędzy schorzeniem a warunkami występującymi w tym środowisku. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 sierpnia 1998r. w sprawie I S.A. 471/98/Lex nr 45823/ oraz Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 stycznia 2002r. w sprawie II UKN 746/00/OSNAP nr 21 z 2003r. poz.521/. Zgodnie z treścią punktu 12-go załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. chorobą zawodową są przewlekłe choroby narządu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy, nadmiernym, przeciążeniem: zapalenie pochewek ścięgnistych i kaletek maziowych, uszkodzenie łękotki, mięśni i przyczepów ścięgnistych, martwica kości nadgarstka, zapalenie nadkłykci kości ramieniowej, zmęczeniowe złamanie kości. W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest, iż u skarżącego stwierdzono zapalenie nadkłykci przyśrodkowych kości ramiennych. Zapalenie te występuje w obu kościach ramiennych z większym nasileniem po stronie lewej. Schorzenie rozpoznane u M. M. jest zatem wymienione w wykazie chorób zawodowych. Zasadnicze znaczenie ma ustalenie czy praca skarżącego była wykonywana w warunkach narażających na powstanie tego schorzenia. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego M. M. wykonywał czynności obsługowe przy maszynach zgrzebląco-igłujących, przy igłowarce oraz przy maszynie kalandra. Były to prace pomocnicze wykonywane w zespołach 2-3 osobowych, z przerwami i nie wiązały się one z przeciążeniem narządów ruchu. Aby mogło dojść do powstania zapalenia nadkłykci kości ramiennych spowodowanego warunkami pracy wykonywane czynności muszą charakteryzować się monotypowością, powtarzalnością w długich okresach czasowych, wymuszoną pozycją i nadmiernym obciążeniem stawów łokciowych. Czynności wykonywane przez skarżącego nie charakteryzowały się takimi cechami. Nie wymagały one wykonywania ruchów monotypowych, powtarzalnych w długim okresie czasu i nadmiernie obciążających stawy łokciowe. Oznacza to, iż praca M. M. w Z.P.F. A nie była wykonywana w warunkach narażających na powstanie rozpoznanego u niego schorzenia. Również czynności konserwatora wykonywane przez skarżącego w poprzednich zakładach pracy a mianowicie w Szkole Podstawowej nr [...] i w Gimnazjum Językowym w Ł. nie stwarzało takiego narażenia. Wynika to z orzeczenia Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy. Należy zaznaczyć, iż oba orzeczenia zostały wydane po osobistym zbadaniu skarżącego oraz zapoznaniu się ze zgromadzoną dokumentacją lekarską i wynikami dochodzenia epidemiologicznego. Orzeczenia obu jednostek służby zdrowia są logiczne, zawierają wyczerpujące uzasadnienie i są zgodne co do tego, że skarżący nie wykonywał czynności zawodowych w warunkach narażających na powstanie stwierdzonego u niego schorzenia. Oba orzeczenia wyjaśniają nadto przyczyny dla których przyjęto pozazawodową etiologię powstania schorzenia. Zapalenie nadkłykci kości ramiennych po raz pierwszy rozpoznano u skarżącego w marcu 1997r. czyli po upływie 22 miesięcy od podjęcia przez niego pracy w Z.P.F. A. W świetle obecnego stanu wiedzy z zakresu medycyny pracy jest to zbyt krótki okres czasu do powstania utrwalonego przeciążenia narządów ruchu. Za pozazawodową etiologią schorzenia przemawia również fakt, iż skarżący od dnia 31 sierpnia 1999r. nie pracuje w Z.P.F. A zaś dolegliwości bólowe obu stawów łokciowych nadal się utrzymują i mimo systematycznego leczenia ulegają progresji. Wymienione okoliczności wskazują na to, iż przyczyny powstania schorzenia nie są związane z pracą zawodową skarżącego. Organ odwoławczy słusznie uznał, iż o stwierdzeniu u M. M. choroby zawodowej nie może przesądzać treść opinii biegłego ortopedy T. K. załączonej do odwołania. Opinia ta została wydana w sprawie o odszkodowanie z tytułu choroby zawodowej toczącej się przed Sądem Pracy w Ł. i wynika z niej, iż w ocenie biegłego "pięcioletni okres pracy na stanowisku wytwarzacza włóknin jest wystarczającym okresem do powstania choroby zawodowej". Organ II instancji szczegółowo ustosunkował się do tej opinii. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono dlaczego opinia ta nie zasługuje na wiarę i wyjaśnienie to jest logiczne i przekonujące. W szczególności trafnie podkreślono, iż biegły nie dysponował wynikami dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego w postępowaniu administracyjnym. Nadto biegły ortopeda błędnie przyjął, iż schorzenie powstało u skarżącego po pięciu latach pracy jako wytwarzacza włóknin. Faktycznie schorzenie to zostało rozpoznane po raz pierwszy po 22-óch miesiącach zatrudnienia skarżącego w Z.P.F. A. Organ odwoławczy słusznie zatem doszedł do przekonania, iż opinii tej nie można uznać za wiarygodny dowód w sprawie. Zaznaczyć tylko należy, iż jak wynika z oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie, Sąd Pracy w Ł., mimo, że dysponował opinią biegłego T. K., dopuścił dowód z opinii Instytutu Medycyny Pracy. Okoliczność ta wskazuje, iż Sąd Pracy musiał powziąć wątpliwość co do prawidłowości opinii biegłego skoro dopuścił dowód z opinii instytutu naukowego. Podkreślić należy, iż organy administracji obu instancji wykonały zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2002r. Przeprowadzone zostało szczegółowe dochodzenie epidemiologiczne. Wykonano czynności wyjaśniające w Z.P.F. A oraz przeprowadzono rozprawę administracyjną wraz z oględzinami maszyn, które obsługiwał skarżący. W czynnościach tych uczestniczył M. M. oraz jego bezpośredni przełożeni. Dochodzenie epidemiologiczne pozwoliło precyzyjnie ustalić jakie czynności wykonywał skarżący w czasie zatrudnienia jako wytwarzacz włóknin. W oparciu o wyniki tego dochodzenia obie jednostki medyczne uzupełniły swoje orzeczenia i obecnie zawierają one wyczerpujące uzasadnienie. Można zatem uznać, iż organy administracji publicznej zastosowały się do wskazań zawartych w wyroku z dnia 17 stycznia 2002r. Reasumują sąd uznał, iż skarga M. M. nie zasługuje na uwzględnienie. Organy administracji obu instancji przeprowadziły szczegółowe dochodzenie epidemiologiczne zaś orzeczenia obu jednostek medycznych zostały uzupełnione. Organy administracji zebrały i oceniły cały materiał dowodowy zgodnie z wymogami określonymi w art.77 § 1, 80 i 81 kpa. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Sąd oddalił skargę M. M.