II SA/Łd 819/12

Dnia 17 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska Protokolant asystent sędziego Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2012 roku sprawy ze skargi P. K. i S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku K. S. i W. Z. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie oficyny budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przeznaczeniem na funkcję mieszkaniową, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A [...] (fragment działki nr [...], obręb [...]). Ustalono w decyzji, że linia zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki ze względu na zakres inwestycji (nadbudowa istniejącego budynku) ma pozostać bez zmian; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki – zgodnie z wnioskiem - do wysokości przyległego budynku na nieruchomości przy ul. A [...]; geometria dachu - spadek głównych połaci dachowych do 15°. Właściciele nieruchomości mają zapewnić utrzymanie czystości i porządku przez wyposażenie nieruchomości w urządzenia służące do zbierania odpadów komunalnych oraz utrzymywanie tych urządzeń w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym. Wskazano, że teren inwestycji znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej ul. A pisanej do rejestru zabytków nieruchomych województwa [...] jako układ urbanistyczny, w związku z czym projekt decyzji o warunkach zabudowy został uzgodniony z Miejskim Konserwatorem Zabytków. Dalej wskazano, że inwestycja posiada wjazd/wyjazd z ul. A, dla obsługi planowanej inwestycji miejsca parkingowe/garażowe dla samochodów osobowych należy lokalizować poza pasami dróg publicznych. Linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczone zostały na mapie stanowiącej załącznik graficzny do decyzji. Prezydent Miasta wyjaśnił, że złożony wniosek spełniał wymogi art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Teren planowanej inwestycji położony jest na obszarze, dla którego nie ma obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenie objętym uchwałą Rady Miejskiej w Ł. Nr [...] z dnia [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie alei B i ulic: C, D, E F, G, H, I i J. Organ ustalił, że właścicielem działki nr [...] są wnioskodawcy, nieruchomość przy ul. A [...] zabudowana jest wielorodzinnym budynkiem mieszkalnym z lokalami usługowymi w parterze. W wyniku przeprowadzonej analizy stwierdził, że sąsiednie nieruchomości wzdłuż ul. A są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, a wnioskowana inwestycja (nadbudowa istniejącego obiektu) stanowić będzie integralną część istniejącej zabudowy. Warunek tzw. dobrego sąsiedztwa uznał za spełniony. Dodał, że nieruchomość przy ul. A [...] posiada dostęp do dróg publicznych przez drogę wewnętrzną - ul. A, a istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Nie ma też konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Decyzja jest ponadto zgodna z przepisami odrębnymi. Organ zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, zapewniając im czynny udział w każdym stadium postępowania oraz umożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sporządzenie projektu decyzji powierzono osobie wpisanej na listę izby architektów, zatem organ uznał, że spełnione zostały warunki art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli P. K. i S. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie: art. 8 K.p.a. tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli poprzez nieustosunkowanie się w treści decyzji administracyjnej do twierdzeń uważanych przez strony postępowania administracyjnego za istotne dla sposobu załatwienia sprawy administracyjnej; art. 11 K.p.a., tj. zasady przekonywania poprzez pominięcie stanowiska i nieodniesienie się do okoliczności podnoszonych w toku postępowania administracyjnego; art. 107 § 1 K.p.a. poprzez niedoręczenie stronom postępowania administracyjnego mapy zawierającej stosowne oznaczenia, stanowiącej treść decyzji administracyjnej oraz brak jasnego i należytego uzasadnienia nieuwzględnienie stanowiska strony. Odwołujący się wyjaśnili, że powstała w wyniku inwestycji konstrukcja nie powinna powodować zagrożenia bezpieczeństwa ludzi znajdujących się w budynku oraz w jego pobliżu, a także zniszczenia wyposażenia lub przechowywanego mienia (stany graniczne nośności), a ponadto konstrukcja powinna spełniać wymagania użytkowe, co oznacza, iż w konstrukcji nie powinny wystąpić w szczególności lokalne uszkodzenia, w tym również rysy, odkształcenia lub przemieszczenia, uszkodzenia części niekonstrukcyjnych budynku i elementów wykończenia oraz drgania dokuczliwe dla ludzi lub powodujące uszkodzenia budynku. Wskazali, że warunki bezpieczeństwa już istniejącej konstrukcji powodują zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego przy ul. A [...]. Nadto zarzucili, że organ nie przeprowadził ekspertyzy technicznej stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego. Nieuwzględnienie ich stanowiska przez organ pierwszej instancji, z uwagi na zbyt wczesny etap realizacji inwestycji, jest ich zdaniem nielogiczny, bowiem jeśli inwestycja nie zostanie zrealizowana, to ekonomika postępowania uzasadnia, aby cały proces administracyjny zakończyć na jak najwcześniejszym etapie, tak aby nie kreować niepotrzebnych kosztów, zarówno po stronie inwestora, jak i po stronie organów administracji publicznej. Odwołujący się zarzucili niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 roku Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) w związku w związku z art. 2 pkt 1, art. 6 ust. 2, art. 59 ust. 1 art. 61 ust. 1 pkt 2-5 oraz art. 64 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 3 oraz art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku Nr 110, poz. 647) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ podniósł w uzasadnieniu, że zrealizowanie planowanych zamierzeń wymaga prac, będących pracami budowlanymi, a tym samym wymagającymi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i uprzedniej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ stwierdził, że powstająca nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności zagospodarowania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu, na zasadzie art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z regułami postępowania dowodowego z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. organ pierwszej instancji dokonał analizy: warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Organ pierwszej instancji w tym celu wyznaczył, w oparciu o § 3 ust. 1 Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany o promieniu trzykrotność frontu działki tzn. 57 m (3 x 19 m), uzasadniając przy tym wybór obszaru analizowanego, przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 9 rozporządzenia. W analizie urbanistycznej, jak również w opartej na tej analizie zaskarżonej decyzji wskazano m.in., że: przedmiotowa nieruchomość zlokalizowana jest w ścisłym centrum Ł., gdzie dominującym typem zabudowy jest zabudowa pierzejowa, a działka zabudowana jest wielorodzinnym budynkiem mieszkalnym z lokalami usługowymi na parterze. W granicach obszaru analizowanego występuje zabudowa mieszkaniowa z usługami, istnieje zatem podstawa do ustalenia warunków zabudowy, gdyż funkcja wnioskowanego obiektu stanowi kontynuację funkcji występującej w obszarze analizowanym, a wnioskowana inwestycja (nadbudowa istniejącego obiektu) stanowić będzie integralną część istniejącej zabudowy. Zdaniem Kolegium oznacza to, że warunek dobrego sąsiedztwa można uznać za spełniony, ponieważ działki dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Stwierdziło więc, że warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został w przedmiotowej sprawie spełniony, podobnie jak pozostałe warunki, ponieważ teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji, na działce nie występują grunty rolne ani leśne, a tym samym teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wskazano też, że w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji nie zmieni się obowiązująca linia zabudowy, nie zmieni się wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni i nie ulegnie zmianie szerokość elewacji frontowej. Wskutek planowanej inwestycji mogą natomiast ulec zmianie dwa parametry. Ustalenia sporządzonej analizy urbanistycznej znalazły swoje odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji - odnośnie wysokości przyjęto zgodnie z wnioskiem wysokość przyległego budynku przy ul. A [...], a w zakresie geometrii dachu maksymalny spadek głównych połaci wyznaczono na poziomie 15°. W odniesieniu do zarzutów zawartych w odwołaniu, jak również we wcześniejszych pismach w toku postępowania pierwszoinstancyjnego Kolegium dodało, że przepisy nie uzależniają wydania warunków od uzyskania zgody właścicieli sąsiadujących nieruchomości. Interes osób trzecich w postępowaniu mającym na celu ustalenie warunków zabudowy został zapewniony poprzez wskazanie, iż obiekt budowlany należy projektować zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Osoby te miały także zapewnioną możliwość wypowiedzenia się w toku postępowania co do charakteru planowanej inwestycji, z którego to prawa skorzystali składając pisma z dnia 2 i 21 marca 2012 roku. Kolegium wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, o czym organ poinformował strony w treści zaskarżonej decyzji. Zauważył, że wymagania dotyczące bezpieczeństwa w związku z planowaną zabudową zostaną ustalone w ramach kolejnego etapu - w procesie inwestycyjno - budowlanym, tzn. w postępowaniu mającym na celu zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę. W ramach tego postępowania, prowadzonego przez organy administracji architektoniczno - budowlanej w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, będą bowiem ustalone szczegółowe warunki budowlane inwestycji. W ramach niniejszego postępowania ustalane są warunki planowanej inwestycji w oparciu o zabudowę na terenach sąsiednich, a także niektóre parametry urbanistyczne, nie zaś szczegółowe warunki budowlane inwestycji, będącego jedynie promesą uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, po spełnieniu wymagań techniczno – budowlanych. Kolegium podniosło, że organ I instancji wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu ustosunkował się do zarzutów stron, wskazując że uwagi odnoszą się do kolejnego etapu inwestycji tzn. w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Uzasadnienie decyzji spełnia natomiast wymagania stawiane przez przepis art. 107 § 3 K.p.a., a w przedmiotowym postępowaniu nie naruszono zasad ogólnych zaufania czy przekonywania. W przedmiotowej sprawie załączniki do decyzji organu I instancji zostały podpisane przez osoby występujące w imieniu organu wydającego decyzję, nadto zaskarżona decyzja określa linie rozgraniczające teren inwestycji zgodnie z art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium zauważyło też, że w związku z charakterem inwestycji, polegającej na nadbudowie istniejącego budynku, stronom znane są linie rozgraniczające teren inwestycji, bowiem planowana nadbudowa mieści się w tych samych liniach, co istniejący budynek oficyny. Stronom zapewniono prawo czynnego udziału w postępowaniu i dlatego też, zdaniem organu, niedoręczenie odwołującym się załącznika graficznego nie może powodować uchylenia zaskarżonej decyzji. Kolegium uznało więc, że spełnione zostały warunki z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wobec czego brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Brak jest także podstaw do wydania decyzji kasatoryjnej z art. 138 § 2 K.p.a., gdyż nawet jeśli przyjąć, że niedoręczenie odwołującym się stronom nastąpiło i stanowiłoby to naruszenie przepisów postępowania, to brak jest w przedmiotowej sprawie koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli S. K. i P. K., zaskarżając ją w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący powielili zarzuty wskazane w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a nadto zarzucili naruszenie art. 138 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż niedoręczenie stronom postępowania administracyjnego mapy zawierającej stosowne oznaczenia, stanowiącej treść decyzji administracyjnej nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji oraz naruszenie interesu prawnego poprzez nieuwzględnienie w przedmiotowej sprawie okoliczności wskazujących na zły stan nieruchomości, uzasadniających stwierdzenie, iż nadbudowa oficyny stanowi realne zagrożenie dla zdrowia i życia najemców lokali przy ul. A [...], jak również innych osób oraz zagrożenie dla pozostawionego w niewielkiej odległości od nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A [...] mienia ruchomego. Wskazali, że naruszenie interesu prawnego strony skarżącej, polega na tym, że ściana południowa nieruchomości, przy ul. [...] [...], będąc w bardzo złym stanie realnie zagraża życiu i zdrowiu najemców lokali nieruchomości położonej przy ul. A [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Kolegium dodało, że organy wydające decyzje w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie mogły naruszyć wskazywanych przez strony przepisów §§ 203, 204 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 5 oraz 206 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem rozporządzenie to wydane zostało na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane stanowi rozporządzenie wykonawcze do tej ustawy, nie ma więc zastosowania w postępowaniu w przedmiocie warunków zabudowy. Nadto, organy postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy tzn. właściwy wójt (burmistrz, prezydent) i samorządowe kolegia odwoławcze nie mogą wchodzić w kompetencje organów administracji architektoniczno - budowlanej, tzn. właściwego starosty i wojewody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę uchyla zaskarżony akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). W pierwszej kolejności wskazać należy, iż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, jak również zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalenia zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę ich działań. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. Poza sporem w sprawie jest, że na terenie objętym przedmiotowym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stanowi wstępny etap procesu inwestycyjnego. Na tym etapie organ nie bada warunków technicznych inwestycji, a jedynie, zastępując miejscowy plan, określa w kontekście ładu przestrzennego czy dana inwestycja i jej funkcja jest możliwa do zrealizowania na danym terenie. Wskazać również należy, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, bowiem jeśli zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy, to organ nie może odmówić wnioskodawcy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest po łącznym spełnieniu warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 ustawy tj. 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 oraz 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z upoważnieniem i wytycznymi zawartymi w art. 61 ust. 6 i 7 ustawy właściwy minister określił sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, który obejmuje między innymi wyznaczanie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego o określonych granicach oraz przeprowadzenie na tym obszarze analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 (§ 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588)). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy ustalając warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie oficyny budynku mieszkalnego usytuowanego przy ul. A [...], zbadały prawidłowo kwestię spełnienia 5 warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 i słusznie doszły do wniosku, iż – z wyłączeniem pkt 4, który nie znajduje w sprawie zastosowania – zostały one spełnione. Sąd uznał też, że organy prawidłowo wyznaczyły analizowany obszar i przeprowadziły na tym obszarze analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika z akt sprawy spełnione zostały zatem: warunek dobrego sąsiedztwa, warunek dostępu do drogi publicznej, a istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji. Z uwagi na charakter inwestycji, jaką jest nadbudowa istniejącego już budynku mieszkalnego, zmianie mogły ulec jedynie parametry dotyczące wysokości oraz geometrii dachu, które zresztą zostały ustalone zgodnie z analizą urbanistyczną. Nadto, integralną część decyzji organu I instancji, zgodnie z § 9 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia z 2003 r. i art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowią: załącznik zawierający aktualną mapę zasadniczą w skali 1:500 z 25 stycznia 2012 r., załącznik obejmujący część tekstową wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz załącznik obejmujący część graficzną wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozpatrywanej sprawie zarzuty skargi koncentrują się na wskazaniu nieprawidłowości dotyczących technicznych aspektów inwestycji i jej niekorzystnego wpływu na nieruchomość oraz jej mieszkańców. W odniesieniu do zarzutów naruszenia § 203 oraz § 204 ust. 1, 2, 3 i 5, § 206 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – prezentowanych już w toku postępowania administracyjnego - należy podzielić w całości stanowisko organu, zgodnie z którym zarzuty te nie mogły być uwzględnione na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, gdyż były to zarzuty przedwczesne na tym etapie procesu inwestycyjnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Po 109/05 publ. LEX nr 389125; wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 436/07 publ. LEX nr 468755; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 246/12 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powołane przez skarżących w skardze przepisy rozporządzenia technicznego są przepisami wykonawczymi do ustawy Prawo budowlane. Tym samym, jak słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przepisy te nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięć przy ustalaniu warunków zabudowy. Co więcej, organ orzekający o ustaleniu warunków zabudowy nie mógł wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, gdyż to do niego należy ocena czy projektowany obiekt spełnia warunki określone w prawie budowlanym i przepisach szczególnych wydanych na jego podstawie. Należy mieć również na względzie, że w związku z objęciem budynku frontowego przy ul. A [...] wpisem do rejestru zabytków, wnioskodawca uzyskał prawem wymagane uzgodnienie z Miejskim Konserwatorem Zabytków (postanowienie z dnia [...]). Zdaniem Sądu nie może odnieść zamierzonego przez stronę skutku również zarzut polegający na zaniechaniu doręczenia skarżącym przedmiotowej decyzji wraz z wszelkimi załącznikami wymaganymi na podstawie przepisów szczególnych, t.j. bez załączników graficznych, mimo iż stanowią one integralną cześć decyzji ustalającej warunki zabudowy. Sąd podziela stanowisko organu, znajdujące również odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że sam fakt braku doręczenia wraz z decyzją załączników graficznych, choć niewątpliwie naruszający przepisy prawa, nie spowodował wadliwości decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, szczególnie w sytuacji, gdy stosowne załączniki graficzne w aktach sprawy znajdują się i strona z tymi dokumentami mogła się zapoznać. Ponadto, przedmiotowa inwestycja obejmuje nadbudowę istniejącego budynku, stronom znane są linie rozgraniczające teren inwestycji, bowiem planowana nadbudowa mieści się w tych samych liniach, co istniejący budynek oficyny. Jeszcze raz podkreślić należy, że postulaty strony skarżącej dotyczące zgodności inwestycji z przepisami Prawa budowlanego będą przedmiotem analizy przez właściwe organy administracji architektoniczno-budowlanej na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Skarżący nie pozostają zatem na przyszłość pozbawieni możliwości ani środków służących zabezpieczeniu ich praw na wypadek wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obiektu. Sąd pragnie też wskazać, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza, że do realizacji inwestycji w ogóle dojdzie. Inwestor może do niej przystąpić po uzyskaniu aktów wymaganych przepisami prawa budowlanego. Decyzja o warunkach zabudowy jest bowiem pierwszym etapem procesu inwestycyjnego, przy czym z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich – decyzja nie narusza prawa własności i innych praw tych osób i nie uprawnia do wykonywania inwestycji. W świetle zatem obowiązujących przepisów nie można stwierdzić, aby zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zawierały uchybienia skutkujące koniecznością ich uchylenia, bądź stwierdzenia nieważności. Sąd nie stwierdził także naruszenia w szczególności art. 8, 107 § 1 w zw. z art. 140 oraz art. 138 § 1 K.p.a.. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. n.k-o.