II SA/Łd 822/14

PostanowienieWSA w Łodzi2014-11-27

Skład orzekający: Tomasz Zbrojewski, Renata Kubot-Szustowska, Anna Stępień

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie skargi przez stronę skarżącą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w sytuacji gdy nie zmierza ono do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej nieważnością, obliguje sąd do umorzenia postępowania?
Ratio decidendi
Sąd jest związany cofnięciem skargi, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub powoduje utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej nieważnością. W sytuacji braku takich przeszkód, sąd orzeka o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 PPSA.
Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła skargi B. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., która utrzymała w mocy decyzję Marszałka Województwa o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżąca kwestionowała zastosowanie przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Na rozprawie skarżąca cofnęła skargę.
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne.

Pełny tekst orzeczenia

Dnia 27 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia NSA Anna Stępień Protokolant st. sekr. sąd. p.o. asyst. sędz. Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 roku sprawy ze skargi B. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] o przyznaniu B. H. świadczenia pielęgnacyjnego. Jak wynika z akt sprawy, decyzją dnia z dnia [...] nr [...] Marszałek Województwa [...], na podstawie art. 1, art. 2, art. 3, art. 17, art. 21, art. 23a ust. 1, ust. 4, art. 24 ust. 4, art. 25 ust. 1, art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1456 z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 stycznia 2013 w sprawie sposobu i trybu postępowania o świadczenia rodzinne (Dz.U. z 2013 poz. 3), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 sierpnia 2012 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 959), art. 1 lit. z, art. 2 ust. 1, art. 3, ust. 1 lit. j, art. 67, art. 68 ust. 1 lit. a, art. 68 ust. 1 lit. b ppkt. i, ppkt. ii, ppkt. iii, art. 68 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. DE L 166/1 z 30 kwietnia 2004 z późn. zm.), art. 59, art. 60 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego Dz. Urz. UE L 284, 30/10/2009) oraz na podstawie art. 104, art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), orzekł o przyznaniu B. H. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem - K. H. w kwocie 620 zł. miesięcznie na okres od dnia 1 października 2013 r. do dnia 30 listopada 2013 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła B. H., wnosząc o jej uchylenie i o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnioskodawczyni podniosła, że nie zostało ustalone, czy świadczenie pielęgnacyjne podlega przepisom o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w Wielkiej Brytanii. Jej zdaniem, przepisy o koordynacji w odniesieniu do świadczenia pielęgnacyjnego nie mają zastosowania, a sprawę należy przekazać organowi właściwemu w sprawie ustalenia prawa do świadczenia za okres od 1 lipca 2013 r. do 28 lutego 2017 r. tj. Centrum Świadczeń Socjalnych. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia Marszałka Województwa i wyjaśnił, że w sprawie mają zastosowanie przepisy prawa unijnego w związku z zamieszkaniem ojca dziecka - A. H. - na terenie Wielkiej Brytanii. Problematyka świadczeń rodzinnych w prawie unijnym uregulowana jest w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166/1 z 30 kwietnia 2004 r. z późn. zm); w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 284 z 30.10.2009). Krajem zobowiązanym w pierwszej kolejności do wypłaty świadczeń rodzinnych na dziecko K. H. za okres od 1 października 2013 r. na zasadzie pierwszeństwa jest Polska, zaś w okresie od 1 lipca 2013 r. do dnia 30 września 2013 r. państwem właściwym do wypłaty świadczeń rodzinnych na zasadzie pierwszeństwa była Wielka Brytania. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła B. H., powielając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 27 listopada 2014r. skarżąca cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 60 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sąd jest związany cofnięciem skargi chyba, że zmierza ono do obejścia prawa lub też spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej nieważnością. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uznania cofnięcia środka zaskarżenia za niedopuszczalne, w zrozumieniu cytowanego przepisu. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono o umorzeniu postępowania sądowego. LS

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło